16 MARTLAR...MUTLAK BULACAK AVAZIM KENDİNİ BİR YER...

Ve 7 sene sonra yine aynı gün... 16 mart 1978... İstanbul Beyazıt Meydanı’ndayız bu sefer... yaklaşık ön gün önceden katliam haber verilmişti: „Beyazıt meydanı komünistlere mezar olacak„ diye daha on gün önceden slogan atmaya başlamışlardı faşistler... 16 mart Perşembe günü öğlen vakti İstanbul Üniversitesi çıkışında sayıları yaklaşık 100 olan solcu öğrencilerin üzerine bomba atıldı... Bombayı atan kişi hemen oradan kaçtı ve bombanın etkisiyle panikleyip koşmaya başlayan öğrencilerin üstüne, beyazıt kütüphanesi önünden yaylım ateşi açıldı... 7 genç öldü o gün, o meydanda... gelecek güzel günlere inanan 7 insan... 50 kişi ağır yaralandı...

Yaralananlar birisi Enis Yalçın’dı: „ 23 yaşındaydım o zamanlar iktisat fakültesi son sınıfta okuyordum. sabah aranarak girmemize rağmen okul içinde bıçaklı, zincirli, sopalı saldırıya uğradık. Okul içinde kalan arkadaşlarımız arka kapıdan çıkmak için ısrar etmiş, zorla ön kapıdan çıkarılmaya çalışılmış. Ön tarafta mahşeri kalabalık slogan atarak ilerliyordu. her gün yeteri kadar polis olmasına rağmen o gün güvenliği sağlayacak yeterli polis yoktu. Tam eczacılık fakültesinin oraya döndük "bomba" diye bir sesle irkildim. Bomba o anda yanımda patladı. Ne kadar baygın kaldım bilmiyorum. Vücudumun sağ tarafı tamamen bomba parçalarıyla parçalanmıştı. Sonra gözümü farkettim, gözüm parçalanmıştı. 18 yıl süren tedaviden sonra onu da kaybettim.„

Bombayı atan ülkücü Zülküf İsot’un ablası anlatıyor: Örgüte katıldıktan sonra bir gün mahzene çağırmışlar. Solcu bir gence işkence ediyorlarmış. O gittiğinde genç baygın ya da ölüymüş. ona "al bu jopu komüniste sok" demişler, yapmış. " yapmasaydım bana sokarlardı" demişti. " tamam artık sen de katil oldun, birini öldürdün çıkamazsın" demişler. 16 mart katliamına kadar bir solcuyu öldürmek onun için bir görevmiş gibi davranırdı. Gel diye haber aldığında çok tedirgindi. " gitme oğlum burada emniyettesin" dedim", "hayır abla emir geldi gitmek zorundayım" dedi. Döndüğünde çok perişandı. "ne oldu" dedim. bir gün ışıkları kapattı, dizime yattı. Ağladığını hissettim. " onca insan katlettik abla" dedi. " bomba atmak benim görevim değildi, bana attırdılar. Katliam yerine polis minibüsü ile gitmişler, silahları, cephaneyi mustafa doğan (polis memuru) sağladı, latif akdı, sıddık polat bunların da minübüste olduğunu anlatıyordu, hep birlikte olay yerine gitmişler. " o kadar insan katlettim yaralandı mı, öldü mü bilmiyorum, o bağırmalar çağırmalar gözümün önünden gitmiyor abla".

Bu katliamı yapanlar ve yaptıranlar bellidir aslında... O gün Zülküf İsot’un eline bombayı verenler aynı silahı bir başkasının eline verdiler ve Hrant Dink’i öldürdüler... Kızıldereler, 6 mayıslar, kanlı pazarlar, kanlı 1 mayıslar, Fatsalar, Kahramanmaraşlar, 12 eylüller, idamlar, işkenceler, cinayetler, faili belirsizler... Bütün ölenlerin anısına Grup Yorum’dan dinliyelim hep birlikte ve yapılanları hiç bir zaman unutmayalım, unutturmayalım...

dağ gibi yiğidim zeybeğim yoldaşımsın
oğlum kızım yüreği sinesine sığmayanımsın
buzlu çekmecelerde kız buzlu çekmecelerde erkek
ve buzları eriten sessiz ezgi
nasıl bir şeysin ki
kucağında ninnilenir dağlarımızın geleceği
göğe çevir gözünü namlu göğe çevir
korkunçsun bomba sus
sus düştüğün yerde ne olur sus bomba sus
basma gürültünle taze soluğuma yolum uzun sus
göğe çevir gözünü namlu göğe çevir
eli kulağında bitecek cehennem dolanı
yunup arınacak kara basanından
soluklanacak derslikler
bitecek halkımın özlemi
süt toprak torna üretenin olacak
bitecek yurdumun özlemi
sesini bulacak her karışı
sesini bulacak beyazıt
güvenin sevginin sesini
hepsini görür nasılsa
nasılsa hepsini yaşar
havada kalmaz
mutlak bulacak avazım kendine bir yer
... 
çitler kesilir birer birer
cop ve bomba alt edilirler
biz ki gürleyen birer volkanız
beyazıt patlayan krater

martın onaltısında yedi can
düştük gün ortasında yedi can
bindallı yasemen olup yeşerdik
faşizmin karşısında yedi can...