"AÇ AYI OYNAMAZ" NE GÜZEL LAF!

“-Ay ne güzel ben de tutacağım.” Yemek için kaybettiğimiz zamanda kütüphaneye gider kitap okuruz dedi. Ben de içimden pes be kardeşim dedim ve ramazanda onunla buluşmamaya çalıştım, kardeşim ne biçim şeyler bu Japonlar kan şekeri düşmez mi bu meretlerin? Ramazanda bizim en hızlı Müslümanlarımızın bile saat 15.00 den sonra iş yapmaya hali kalmaz, topyekun bir istirahat dönemi başlar bizde bir ay. Her konuda dikkatli, olmamız gerekirken sadece gösteriş peşinde koşarız, başkaları için çalışmamız gereken bir dönemde sadece kendi çıkarlarımızı düşünerek inançlarımıza yöneliriz. Sadece kendimizi düşünürüz, kendimize çalışırız yani.

Ben de şuan ofiste otururken çok acıkmıştım ve bu açlıkla elim yazıya gitmiyordu, iyi ki oruçlu değilim diyerek saldırdım tosta. Bu başlığı da ondan attım, biz aç kalmayı beceremeyen bir milletiz. Aç kalmayı becermek de bir marifet, Japonlar kendilerini dünyada en iyi terbiye etmiş millet olarak bu konuda da bizi sollarlar şüphesiz.  Biz yaşadığımız hayatı sorgulamayan millet olduğumuz için, dinimizin kıymetini ve anlamını da yozlaştırarak anlamsızlaştırmış bulunmaktayız. Halbuki bizim dinimiz yeryüzünde en son dinlerden biri olduğundan, en mükemmel yöneliştir tanrıya. Fakat her şeyde olduğu gibi bu konuda da bizler sınıfta kalıyoruz dünyada. Tamamen bir felsefe gibi görüp öyle anlamamız gerekiyor bu dini.

Nereden geldik bu muhabbete derseniz, çok direndim tost yememek için ve baktım yazamayacağım pes edip tost söyleyiverdim. Benzini alınca da dört nala yazmaya başladım, işte işin aslı bu. Ben inancımı aç kalma veya bir aya sıkıştırılmış bir iyilik yumağı halinde yaşamıyorum. Tüm inancımı hayat felsefem haline getirdim, yani ben bu dinin felsefesini hayatıma geçirmiş durumdayım, ben bir Yunus Emre’yim, Mevlana’yım, bu yazıdan dolayı bazı din alimleri bana cephe alabilirler, alsınlar bence bir sakıncası yok.

Bizim dinimiz o kadar kıymetli bir din ki, öyle ibadeti binalara veya günlere sığmaz. Birileri tekeline almaya çalışsa da ellerinde patlar bu işler. Bu işler derin işler, herkesi dişler.
Hayat yaşam insanlık o kadar derin konular ki, beş vakit namaz kılarak da bu iş olmaz. Hem yaradanın sizin kılacağınız namazlara hiç ihtiyacı yok. Siz ibadet etmek istiyorsanız hayatınıza sahip çıkın, etrafınıza sahip çıkın, doğru insan olun, doğru hareket edin. Kimseyi, doğayı incitmeyin. Ağaçları yakanlar Müslüman olamaz. Çevresini kirleten de aynı şekilde.

Dünyayı yaratan ve dengeyi kuran yüce rabbim bize neler bağışlamış, biz bir kalemde harcıyoruz her şeyi, yazık değil mi? Komşusu aç yatarken tıka basa karnını doyuranlardan ne hayır gelir. Bir Müslüman turisti gezdiriyordum öğrenciyken İstanbul’da çok dilenci görünce sokaklarda bana sordu “-Burası Müslüman ülke neden bu kadar dilenci var.” Diye. Ben de utandım çalışmıyorlar demekten. Çünkü dinimizde dilenmek de günahtı bizim.

Ben de kendisine insanımıza dilenmenin kolay geldiğini ve bu konuda devletin de çaresiz kaldığını ifade ettim. Bunu yaparken de ülkem adına utandım, maalesef bizim insanımız tembel, bir de kolayına kaçıyor. El açmaya utanmıyor, yer silmekten utanıyor.

Kendini kolsuz bacaksız göstermekten utanmıyor, kolsuz bacaksızsa utanıyor. Aç ayı olmaktan utanmıyor, aç ayı olmayı tercih ediyor.

Bugün nurlu bir amca geldi dua kitabı satıyordu, fakat kurduğu cümle komikti.

“-Kızım paran varsa bir milyon yoksa hediyem de olabilir.” Aksilik param yoktu ve açıkça söyledim “şuan yok” dedim. Hediye etmeden koşarak çıktı. Arkasından bağırmak geldi ama amca o kadar hızlı kaçtı ki tutamazsın. İçimden “-ne oldu bizim hediye!” dedim duymadı. Be kardeşim bende o kitaplardan envai çeşidi var, ben gerçekten hediye olarak dağıtıyorum, çok komik değil mi? Ya tutarsa, belki ben beş milyon verseydim, üstü kalacaktı amcada. Neyse zaten benim de beş milyonum yoktu bugün garibandım anlaşılan. Aç Ayı Oynamaz.

F.Behiye KAYA