ADIYAMAN SOKAKLARI

Eşsiz bir kahvaltı, efsunlu dualar ve sıcak sohbetlerden sonra nihayet dışarı çıkıyoruz… Asuman Hanım ve Nihan ile evin büyük kızı Sümeyra’nın evine giderken; Adıyaman’ın dar sokaklarına, eski mahallerine dalıyoruz… Oralardaki evleri görmek, yaşananlara uzaktan da olsa biraz tanıklık etmek, Adıyaman’lıları tanımak arzusundayız…

Bazı evlerin kapılarının üzerinde dua ve „hoşgeldiniz“ yazısı var, bunun anlamı o evde bir hacı olduğuna işaretmiş... Derken kapılardan birinde sevimli, güleryüzlü gençten bir kadın beliriyor… merhabalaşıyoruz, bizi içeri davet ediyor samimiyetle…kapılarda yazan „hoşgeldiniz“ davetini doğrularcasına sıcak bir karşılama bu… Kapıları gibi gönülleri de ardına kadar açık bu insanların, diye düşünüyorum…

Beyaz kireç badanalı tek katlı eski evin, kırmızıya boyalı tahta kapısından giriyoruz, karşımıza küçük bir avlu çıkıyor… Bu yörenin tüm şehirlerindeki evlerin çoğu gibi burada da aynı gelenek sürüyor, yani evlerde hep iç avlu var… Dışarısının yakıcı sıcağına karşılık, üstü turuncu plastik tente ile kaplı avlu oldukça serin… İcerde dört güler yüzle karşılaşıyoruz, Adıyaman’lı dört kadın… Hepsi birbirleriyle akrabaymış, 3 kuşak bir birliktelik… En yaşlı olanının gözleri görmüyor, 90 belki de 100 yaşında, belki de daha fazla, koca bir çınar misali… Kızı hemen yanında ve de torunu… Sundukları çayları yudumlarken ordan burdan sohbet ediyoruz…

Sanki kırk yıldır tanıyoruz birbirimizi, yoksa gerçekten tanıyor muyuz?  İlk defa geldiğim bu kentte, eski bir evde gördüğüm bu dört kadını, misafir olduğumuz diğer üç kadını, sokaklarda karşılaştığımız diğerlerini tanıyorum ben, onlar bana hiç yabancı değiller…

Çaylarımız bittikten sonra vedalaşıp ayrılıyoruz evden, yine Adıyaman’ın sokaklarına bırakıyoruz kendimizi… Reyhan gülerek bir yeri işaret ediyor:

„ Aaa şuraya bakın!
“Ne var orada, nereye bakalım“
„Görmüyor musunuz ya, şu tam karşımızdaki tabelayı?“

„Viyana Bayan Kuaförü“ yazıyor kocaman tabelada… Türkiye’nin güneydoğusunda bir şehirde, küçük ve dar bir sokakta, eski ve küçük bir dükkanın tabelasının hikayesini merak ediyoruz ve bu merak bizi içeriye sürüklüyor… İceri girerken „küreselleşme“ nin bir çeşidi de bu diye geçiyor aklımdan…



Kuaförün sahipleri anlatıyorlar bu ismin sırrını:

„ Dükkanı açtığımızda isim bulamadık, sonra bir komşumuzun tanıdıkları tatile gelmişler Viyana’dan buraya, bize bu fikri verdiler. Bizim de hoşumuza gitti.“

Kuafördeki çeşit çeşit gelinlikler dikkatimizi çekiyor, meğerse Adıyaman’ın adeti böyleymiş, kuaförler gelinlik de satarlarmış… Kuaför ve gelinlik gibi şeylerle pek aram olmadığı için ilgimi fazla çekmiyor, Viyana Kuaförünü arkamızda bırakarak gezimize devam ediyoruz…