ADIYAMAN YOLLARI

Dümdüz bir yoldayız, hani Aşık Veysel’in dediği cinsten, uzun ve ince bir yol... Bu geziden önce, nedense ben buraları hep dağlık hayal ederdim... Göz alabildiğine dümdüz bu geniş ova beni şaşırtıyor... tek tük ağaçlar var, yeşillik çok az... Sarı ve kahverengi heryer... Sait bey,  bize yöreye ait bilgiler veriyor:

‘’Buraları önceden çok daha çoraktı, baraj yapıldıktan sonra topraklar daha verimli oldu, yeşillendi, ağaçlar dikildi ama buna rağmen toprakların kullanımı ve üretim yeterli değil... Bu yörelerin en büyük gelir kaynağı hayvanclılıktır ama bugün hayvancılık bitti nerdeyse, bitirdiler desem daha doğru! ‘’



‘’Meralar yeşillendi ama hayvanlar azaldı, neden peki?’’ diye soruyorum merakla...

‘’ İnsanlar hayvan otlatılan arazilerde tarım yapmaya başladılar’’

Gözüm geniş bir merada otlayan koyun sürüsüne takılıyor, onları göstererek:
‘’ Epeyce koyun var, koca bir sürü bu’’

‘’ Bu da bir şey mi! Eskiden bunun bir kaç misli büyüklüğündeydi sürüler, bu nedir ki!’’  

‘’ Bunun tek suçlusu baraj mı yani’’ diyorum ironik bir soruyla...

‘’Tabii ki değil, hükümetlerin yanlış politikaları sebep bunlara.’’

Politikaya girmek istemiyorum, susuyorum... Aklıma; yıllardan beri, avrupa ülkelerinden yapılan et ithalatı geliyor... Tepedeki bir kaç kişi daha çok para kazansınlar diye ülkemizin kaynakları nasıl heba edilmekte bile bile ve acımasızca!! Aynı şekilde Orta Anadolu’daki buğday üretimi de azaltılmadı mı bilerek ve isteyerek!!!  Dünyanın en büyük buğday üreticilerinden biri olan Türkiye, dışardan buğday almaya kalkmadı mı!!!  Tamamen dışarıya bağımlı hale getirildik, tarım ve hayvancılık nerdeyse bitmek üzere...

Bu  sevimsiz gerçekleri kafamdan uzaklaştırmak istiyorum... Gözüm, dışarda otlayan tek tük hale gelmiş küçük koyun sürülerinden başka yerlere kayıyor... Dümdüz ova irili ufaklı milyonlarca siyah taşlarla kaplanmış yer yer... Sanki gökten çuval çuval kaya atmışlar aşağıya... Bunlar nedir, diye soruyorum merakla...



‘’ Bunlar volkanik taşlardır. Asırlar öncesinde burada kocaman bir volkan varmış, bir gün bu koca volkan çok şiddetle patlamış ve bütün ovaya yayılmış.’’

Bozova’dan geçerken, Sait bey sağ tarafta Atatürk barajını gösteriyor bize... O tarafa doğru eğilip bakıyoruz, kocaman bir göl, deniz gibi nerdeyse... Dünyanın en büyük barajları arasında üst sıralarda yerini almış bir barajdır Atatürk barajı... Çok görkemli bir yapı, Fırat’ın azgın sularının insan eliyle dizginlenmesi... İnsanın doğaya meydan okuması bu baraj, doğayı avuçlarının arasına alması, suyu hapsetmesi... Onu yakından görmek istemiyorum hiç, insanın yararına bile olsa teknolojinin suyu hapsetmesini, özgürce akmasını engellemesine şahit olmak istemiyorum...  

Konuşmalarımıza kulak miafiri olan genç bir delikanlı söze karışıyor gülerek: ‘’ Suriye ile savaş çıksa aramızda, barajın kapaklarını açarız onları suda boğarız’’  Araya izinsizce karışan bu ‘’savaş çağırıştıran’’ cümle hiç hoşuma gitmiyor, delikanlıya ters ters bakıyorum... Gülümsemesi dudaklarında öylece kalıyor, bir şey diyemiyor... Umarım, söze karıştığı için değil de, söylediği cümle yüzünden dışlandığını anlamıştır...  Şu dünyada hiç savaş olmasa, bu kelimeyi çıkartsak lügatlardan, söylenmesi bile yasaklansa ve yasağın en yakıştığı kelime bu olsa... Barış kelimesi bile hemen savaşı anımsatıyor biz insanlara, Brecht’ten iki dize geliyor aklıma:  

başkan barıştan söz ediyor
demek ki savaş çıkacak çok yakında...



Haftaya : Uy aman aman, burası Adıyaman