ALTIN SAÇAN GÜLÜŞLER

Ve şimdi elimdeki kalemden, mürekkebe, kağıda ve o kağıdı yükselten kitaplara varıncaya kadar her şey istesem de istemesem de sevginin fedaisiydi. Boş bir oda oluşturdum evimde, dikkatimi dağıtacak her şeyi kaldırdım; yazabilmek için değil, saatlerce seni düşünerek nereye varacağımı görmek istediğimden. Seni düşünüyorum. Güneş batarken altın gibi saçılıyor gülüşlerin, geceyi kıskandım seni bana göstermiyor diye ve onu kadehimde yudumladım. Sermest olmuşum. Heyhat görememişim; gece senin peçenmiş, ay ise nur gibi parlayan yüzün…

Hemen sıfatlara ve teşbihe başvuruyoruz. Sevdiğimiz şeyi anlatmak için onu neden benzetmek isteriz ve bir çok sıfatla sıfatlarız? Eğer bu yakıcı arzuyu, iştiyakı veya muhabbeti ifade edemeyecek olsaydık, bu bizi nihayetinde öldürürdü. Ben, sözün bir insanı öldürebileceğini düşünüyorum ve burada öldürmekten kastım; kişinin kırılması değil, kalbinin durmasıdır. Bu sadece hakaretle değil, iltifatla da mümkündür. Aynı şekilde sözsüzlük, susmak da öldürür insanı. İki yüzlü olmayan insanlarda dil gönle aşıktır ve dile dolanan her ne ise maşuka gönül de kendini ona koyuverir. Sevilenin ve sevenin hiçbir zaman rakibe tahammülü olmaz, bu yüzden gönül kendi kabında olmayandan dilin bahsetmesini istemez. Muhabbet, Arapça  “hübb” kökünden türermiş ve bu sözcük “içine bir şeyler konup, başkasını alamayacak şekilde dolan kap” anlamına gelirmiş. Ve kabımız başkasını almıyor; ama taşacak gibi duruyor, belki de bu yüzden sustuk.

Seni kelimelere sığdıramayacağım ve hoş aşk cümlelerinde bulamıyorum. Kalemimin ucunda olamayacak kadar yücesin ve her kelimemle küçültmek istemiyorum. Senin yerin burası değil. Burada anlattıklarım değil sadece, burada anlatılanlar binde biridir, kalbime gel… Misafir değilsin sen, ev sahibisin ve bu ev virane, yıkık dökük… Bu evde doğru ve yanlış bilinir; ancak yanlışlardan bir tanesine tahammül kalmadı ve göz ardı edildi. Doğrusu gönül ardı edildi. Bu yüzden tam da bu nokta noktalayamayacak hiçbir şeyi.

Yaklaştığımda bir hararet basıyor içimi ve çekim gücü dedikleri şeyi engellemek için gösterdiğim çaba beni yoruyor. Bu tıpkı yaklaştıkça susamak gibi ve suyu içmek için güneşe sarılmanız gerekiyormuş gibi. Gibi, gibi, gibi…


Tunahan Dağaşan