AMED'İN BÜLBÜLÜ

Kadim zamanlardan kalan bu geleneğin belki de son temsilcileriyle birlikte olmak tuhaf bir duygu…

Hele bir tanesi var ki, sesi insanın içine işliyor adeta… Kürtçe bilmediğime bir  kere daha hayıflanıyorum üzülerek… İngilizce, Fransızca, Almanca vs gibi bize ait olmayan, belki de gerçekten gereksiz yabancı dilleri okullarda ögreniyoruz ama  bizim içimizden, aynı topraklarda yaşadığımız, damaklarımızda aynı tadlar olan, aynı türkülerde ağlayıp aynı halaylarla coştuğumuz bu insanların dilini neden öğretmediler bize okullarda, neden yıllarca yasak getirdiler bu dile?  

Yüzünü tamamen batıya dönmüş, sırtını bu dağlara nehirlere vermiş, batının değerlerini yüceltip doğuyu alçaltan 1000 senelik dünya görüşünden daha iyisi beklenemezdi herhalde… Bir de buna, son 100 seneye damgasını vurmuş batı emperyalizminin oyunlarını eklersek, sorumunuzun yanıtını bulmakta zorluk çekmeyeceğinizden eminim… Artık bunun tersini düşünmenin, gerçekleri görmenin zamanı gelmedi mi sizce de?  Biz doğuyuz… biz türküleriyle ağlayan, düğünleriyle coşan, acılarını ağu edip şerbet niyetine içen mistik doğunun çocuklarıyız… batı bize öyle uzak ki!  Bize oynadıkları batı oyunuyla ne hallere geldik, kendimizi inkar eder olduk, ruhumuz bize yabancılaştı, benliğimiz yok oldu, vicdanlarımız kirlendi… Onlar gibi olamadık ama içselleştiremediğimiz değerlerle yaşamak zorunluluğundan onlardan daha beter durumlara düştük… şimdi onlar bizi beğenmiyor;  ne yapacağımızı bize anlatıp, hak ve adalet üzerine ahkam kesiyorlar…



Anlayamadığım kürtçe ile yaşlı Dengbej’i dinliyorum… Ona Amed’in bülbülü diyorlarmış… Amed’in bülbülü durmadan söylüyor, hiç ara vermeden, saatlerce sürermiş bu kelamlar, hatta günlerce… Kimbilir hangi acıyı anlatıyor, hangi sevinci… Kelam’dan tek kelime  anlamasam da, yaşlı Dengbej’in gözlerinden sonsuz bir acıyı anlattığını anlamak olası… öylesine işliyor ki ruhuma, büyülü bir hava yaratıyor bu ses avluda… onun ağzından nefes olarak çıkıp havaya yayılan sesin büyüsü,  bizim taa aklımıza, yüreğimize, vicdanımıza ulaşıyor… Bize dayatılan maddi mutluluk reçetelerini yırtıp attırıyor hemen oracıkta… Kapitalizmin kara büyüsünü bozuyor yaşlı Debgbejler Amed’in tam ortasında, güneşli bir avluda… Onlar hala doğunun el değmemiş saf yüce ruhları olmakta devam ediyorlar…  Onların nefesleri  her daim pir u pak, ömürleri çok uzun olsun...

heyran şunda herre, min şerrê ewil diranê te kişand
şêrê bi gulî birîndar bû di çîyayê kosedaxê da
şerrê ortê min diranê te kişand textê qereyazîyê di çepê da.....................
.............................
....................
............
.......



Çaylarımızı, kahvelerimizi içiyoruz ve onlardan ayrılıyoruz… Kapıdan çıktığımızda yine Amed’in sır dolu, gizemli sokaklarına dalıyoruz… Surlara doğru yolumuza devam ediyoruz… Uzaktan görünmeye başladı surlar, yaklaştıkca heybeti artıyor…

Surların en tepesindeyim şimdi… Sonsuzluk, göz alabildiğine bir yeşil düzlük… Önüm yaşam, arkam ölüm dolu sanki… Surlar şehri doğadan ayırıyor bıçak gibi… Incecik bir duvarın üstündeyim, araftayım sanki…  Bir tarafta uzanan dümdüz boşluk, diğer tarafta sımsıkı kalabalık… Bir tarafta aydınlık umut dolu bir yeşil, diğer tarafta karanlık bir gri… Bir tarafta buğday başakları ve yaşamın tam kendisi, diğer tarafta yoksulluk kokan ölüm… Bir tarafta cennet, diğer tarafta cehennem…