AMED'İN KARA GÖZLÜ ÇOCUKLARINA VEDA EDİYORUZ

öyle yıkma kendini,
öyle mahzun, öyle garip...
nerede olursan ol,
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne - üstüne
tükür yüzüne celladın,
fırsatçının, işbirlikçi hayının...

dayan kitap ile,
dayan iş ile,
tırnak ile, diş ile,
umut ile, sevda ile, düş ile.
dayan rüsva etme beni.

gör, nasıl yeniden yaratılırım,
namuslu, genç ellerinle.
kızlarım,
oğullarım var gelecekte,
her biri vazgeçilmez, cihan parçası.
kaç bin yıllık hasretimin koncası,
gözlerinden,
gözlerinden öperim.
bir umudum sende,
anlıyor musun?

Benim umudum günümüzüm anarşist Kawa’larında... Onlardan bir kaçını ben tanıyorum, benim dostlarım onlar... Dünyayı yeni bir devrim bekliyor... Bizi yöneten büyük para devini, bizi sömüren korkunç canavarı aç bırakacağız... Onların ürettiklerini tüketmeyerek başaracağız bunu... Kendi ekmeğimizi kendimiz pişirerek, kendi giysimizi kendimiz dikerek belki de... Gereksiz tüketime hayır diye bağırıyoruz avazımız çıktığı kadar... Maya takviminin bittiği 21 aralık 2012’de dünyada kıyamet kopacak diyorlar... Bence kıyamet ruhlarda kopacak... algılamalarımız değişecek, uyanacağız 10.000 yıllık derin uykudan belki de, kim bilir!!!

Surların tepesinden indik aşağı, duvar boyunca yürümeye başladık... Nedense sur diplerinde hep yoksulluk vardır, her şehirde böyledir, bunun nedenini hiç anlamamışımdır... Amed’in en yoksul insanları da sur diplerini kendilerine mesken tutmuşlar... Sokaklarda hep cocuklar ve kadınlar...

Osman ve Reyhan fazla içerilere gitmek istemiyorlar, ben devam ediyorum... Kadın ve çocukların aralarına giriyorum, sohbetlerine katılmaya çalışıyorum ama nafile kimse türkçe bilmiyor, ben de kürtçe bilmiyorum... Bildiğim bir kaç kürtçe kelimeyi ağzımda geveliyorum, bu durum onları güldürüyor sadece...



Küçük bir kız duruyor karşımda, çekingen biraz, öylece bana bakıyor... Okula gittiği için türkçe biliyor, benim tercümanım oluyor bir müddet sonra... Kara gözlerinde merak var, gözlerimin taa içine bakıyor simsiyah... Derken karşıma kucağında bir bebeyle güzel bir kadın çıkıyor... alımlı ve hoş... Onun eteğinde sapsarı saçlı bir küçük kız gülümsüyor utanarak... Birden gözüm bir oğlana takılıyor, nasıl cingöz bir şey... Hemen fotoğrafını çekiyorum... Diğerleri de istiyor fotoğraflarını çekmemi, hepsi teker teker poz veriyorlar bana... Bütün çocuklar harika, nerde doğdukları hiç önemli değil... Bedenimiz büyüse bile ruhlarımız hep cocuk kalsaydı böyle... özümüzden, aslımızdan uzaklaşmasaydık, kirlenmeseydik hiç ve dünyayı da kirletmeseydik...





Bu düşüncelerle oradan da ayrılıyoruz... Osman, gül bahçesine gideceğimizi söylüyor bu arada... Son akşam yemeği için orada toplanacakmışız... Fesih Ağa bizi ağırlayacakmış orada... Sonunda gerçek bir ağa ile karşılaşacağız diyorum gülerek...

Fesih Ağa, takım elbisesiyle filmlerden fırlamış sanki... Saygılı ve çekingen bize karşı... Hızla ve maharetle etleri ızgarada pişiriyor, sebzeleri közlüyor... Ömer ile Hulusi de geliyor bir müddet sonra... Yine toplaştık güzel bir akşam yemeği için...Bu gece buradaki son saatlerimiz artık, yarın sabah erkenden Adıyaman’a yol alacağız... Orada bizi sevgili Kadir bekliyor...

Haftaya: Adıyaman