AMED'İN KOKULU GÜLLERİ

Dışarda güneş iyice ısıtmaya başlamış… Biraz ilerde kalabalık var, pazar kurulmuş ara sokaklara… Biz hemen oraya yönleniyoruz Reyhan ile… Bu akşam ziyafet çekmeyi planlamıştık dün, Osman bize çiğ köfte yapacak… Ciğerciden önce pazardan alışveriş yapıyoruz… Herşey o kadar ucuz ve güzel görünüyor ki gözümüze, bütün sebzelerden, meyvalardan almak istiyoruz… Gözlerim ünlü devasa Diyarbakır karpuzlarını arıyor ama göremiyorum, zamanı mı değil yoksa… Osman’a soracağım ama o da biraz ötede bir şeyler almakla meşgul… Yaşlı bir amcanın sattığı salatalıklara bakıyorum, fiyat soruyorum, kürtçe yanıtlıyor beni: “Xıyar” İçimden gülmek geliyor birden, hıyarın kürdü de bir türkü de, hıyar her yerde hıyar…  Akşam için gerekli tüm malzemeyi eve taşıyoruz, buzdolabına aceleyle koyup ciğercinin yolunu tutuyoruz…



Yürümeyi tercih ediyoruz şehirde… Surlardan içeri giriyoruz, eski Amed’te eski bir ciğerci… Orada yediğim ciğerin tadı hala damağımda… Nefis bir ciğer ziyafetinden sonra yine yollara düşüyoruz… Osman sürekli Diyarbakır hakkında bilgi veriyor bize… Diyarbakır devlet tiyatrosunda oyuncu olduğu için, konuşmasını taklitler ve şiirlerle süslüyor sürekli, bu hoşumuza gidiyor…

Surların içindeki eski Amed sokaklarında çocuklar ilgimizi çekiyor… Kapkara gözlü, güler yüzlü çocuklar… yüzlerinde hüzün var; gözlerindeki ışıltılar, dudaklarındaki gülümseyişler bile bu hüznü saklayamıyor… Bol bol, poz poz resimlerini çekiyoruz, onlar da resimlerinin çekilmesinden çok memnunlar, sürekli bize poz veriyorlar…



Eski şehirde sokaklar dar ve karanlık… Yukardaki kızgın güneş dar sokaklara giremiyor, giren cılız ışıklar aydınlık için yetmiyor… Evler birbirlerinin üstüne yıkılacakmış gibi, yoksulluğu her yerde görmek olası… Bir müddet dolandıktan sonra Osman onu takip etmemiz için eliyle işaret ediyor ve bir minibüsü gösteriyor… Kalkmaya hazır minibüse koşarak biniyoruz, bu arada merakla Osman’a soruyoruz:

“Nereye gidiyoruz şimdi”
“Sizi çok güzel bir yere götüreceğim şimdi, gül bahçesi”

Osman gideceğimiz yeri anlatırken oraya varıyoruz hemen… Küçük bir bahçe kapısından giriyoruz, Amed’li bir genç karşılıyor bizi ve hemen çay ikram ediyor… Eski bir koltuk atmışlar bahçeye, küçük bir tabureyi de sehpa gibi kullanıyorlar… Hemen yanımızda eski bir mangal, çay kömürün üstünde demleniyor…



Bahçedeki güller renk renk… kocaman pembe bir gülü kokuluyorum, mis gibi… Viyana’da bu kokuya hasret kalmışım, oradaki güller kokmazlar hiç… Bütün gülleri koklayasım var ama tepedeki kızgın güneş yordu bizi… Eski koltuğa testi gibi sıralanıp oturuyoruz, karşımızda göz alabildiğine yeşil bir deniz… Burası ünlü Nevruz kutlamalarının yapıldığı alan, diyor Osman… Gözümüz yeşile doyuyor alabildiğine… Mis gibi havayı ciğerlerimize çekiyoruz, sıcacık demli çay ağzımızda şahane bir lezzet bırakıyor… Derken bir savaş uçağı gürültüyle hızla üstümüzden geçiyor, hepimiz yukarıya bakıyoruz gayri ihtiyari… Musul’u bombadılar yine, diyor Amed’li genç… Kimseden ses çıkmıyor, öylece yeşil denize bakmaya devam ediyoruz kafamızdaki binlerce düşünceyi içimizde saklayarak… Ve Diyarbakır’da olduğumuzun bir kez daha ayırdına vararak…

Haftaya: Dostların arasındayız, güneşin sofrasındayız