AŞURENİN MARİFETİ!

Geldim oturma odasına sessizliği koruyarak daldım gecenin en ağır saatlerinde bilgisayarımın başına. Açtım internetimi çalışmadı ve giremedim “NET ALEMİNE” şimdi dalmışken çıkmak olmaz diye oyalanmak adına açtım bir sayfa ve başladım yazmaya. Yazdıkça açıldım, kulaç attıkça daha derine gitmek gibi bir serüven oldu bu macera ve hoşuma da gitti aslında. Bunda da bir hikmet vardır diye dua ederek fazladan atıştırmalara koyuldum yola.

            “Hoppala nereden çıktı bu muhabbet!” diyenleri hayal ediyorum yazarken. Yatmadan önce bir tabak yenen AŞURE’den çıktı diye cevap veriyorum inceden. Akşam yemeğinden sonra gece tam yatarken karnımın acıkmasıyla arsızlık edip yediğim aşurenin yaptığına bakın uykunun en zinde saatinde beni ayaklandırıp uyutmamasından çıkıverdi bu satırlar. Biz yazar milleti böyle garip bir milletiz, işin aslı yazmak olunca vakit saat ve mekan tanımaz dökeriz içimizdekileri. Bazıları buna “-Dök ağzındaki baklayı!” diye kibarca serzenişte bulunurken, bense git bir satır tuvalete de rahatla derim. Beni uykumdan bu saatte uyandıran bu milli yiyeceğimizin gazabından kurtulma saatim gelene kadar da uyku yok bana bu gece. Boş boş gezinmektense önce temiz sayfalara dökyorum içimi, sonra da klozete dökeceğim naçisane fazlalıklarımı. Sağlık adına kısa bir dipnot siz sakın bu saçmalığı yapmayın gece yatmadan özellikle gaz yapıcı yiyeceklerden uzak durun. Belki bir magazin programı sunucusu veya katılımcısı değilim ama tecrübe erbabıyım evelallah. Kalp spazmında gidersiniz maazallah.

Biz hasbel kader yaşayan bir milletiz AŞURE ne yapsın. Hem bir dolu yemek ye, hem de üzerini binimum gaz yapıcı dinamit misali hazırlanmış yiyeceği midene indir. Bir depo benzini ateşlemek gibi bir eyleme imzanı çak. Sana doktor ne yapsın, seni Allah kurtarsın!

            Yazılarımda sizlere daima bilimsel olun derken benim yediğim naneye bakın. Ben bunu paylaşmazsam çatlarım diyerek geçtim sayfamın başına. En azından annem merak edip seslenene kadar zamanım var diyerek döktüm içimi iki satır. Benim gibi midesi daima doymuş ama gözü doymamış dostlarım için bunca uğraşım “YAPMAYIN!” varsın ertesi güne sarksın açlığınız eziyet etmeyin bedeninize. Güzel bir cümle geldi aklıma paylaşmadan dönmek istemiyorum yatağa bu çok özel bir soru olacak dünyada en ağır hapse mahkum olan şey nedir dersem size bulamazsınız ben hemen yardımcı olayım “İNSAN BEDENİ” derim.

            Düşünün bir kere ömür boyu asla dillendiremeden bizim yaptığımız tüm işkencelere sessiz kalarak direnen ve bunu dillendirmek adına hastanelik olduğunda dahi işkencelere maruz bırakılan ve kurtuluşu bile toprağa gömülmek olan tek varlık “İNSAN BEDENİ” biz arkasından göz yaşları dökerken aslında o güle oynaya aramızdan ayrılan tek gerçek. Buna ne hakkımız var bilemiyorum ama şu anda kendimden utanıyorum, sebebine gelince herşeye rağmen beni kaldırıp belki bir kalp spazmından kurtaran en temel gerçeğe huzurunuzda teşekkür ederek önce tuvalete sonra da beni merak eden yatağıma dönüyorum “İYİ UYKULAR”!

            Her şerde bir hayır vardır diyen atalarımıza teşekkür ederek dönüyorum yatağa. İşte yazmanın bende oluşturduğu en güzel yaşam biçimi. Ne evin içinde dolanıp kimseyi rahatsız ettim. Ne de bedenime eziyet edip sağlığımdan oldum. Kimilerine göre “.Bo….tan bir yazı” olabilen bu satırlar bence bir özgürlüğün ve birçok bedenin firarı olacak hapishanelerden. Okumaya gönül vermiş tüm insanlığın belki de esareti oldukları bu mahkumiyetinin bir kurtuluşu olacak bu tarih…Tabi bu yazıda başlık her ne kadar AŞURE olsada, asıl olan bizim onu bir silah edası ile bedenimize doğrultmamız acımasızca hiç usanmadan.

F.Behiye KAYA