BABALAR VE KIZLARI...

Geçen hafta yazamadım, 10 gündür babamın hastalığı ile o hastane senin bu hastane senin dolaşıyorduk. Sonuç; yaşlılığa bağlı organların eskimesi, evet aynen bu kelimeyi kullandılar; eskime ... normalmiş ...

Tabii ben de biliyorum babam 80 yaşında ama O'nu kaybetme korkusu içimi fena sardı.

Kızlar kaç yaşında olursa olsun babalarına daha düşkünler. Benim için 80 yaşında bile bir güç kaynağı, başıma ne gelirse gelsin, ister özel, ister iş hayatında benim için hep güvenceydi.
Babam halleder...

Oysa şimdi o dimdik aslan gibi babamı küçülmüş, zayıflamış, çökmüş görünce ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Zaten o, hepimiz adına o kadar ağlıyor ki, en ufak birşey ağlamasına yetiyor ve ben buna hiç alışık değilim.

Sevgili okurlar,

yaşlılık çok zor, rahmetli anneannem yaşlılık maskaralık derdi de benim için birşey ifade etmezdi. Daha gençken de arkadaşlar arasında konuşurken hep derdim ki, aman yaşlılığımda huzurevine giderim, kimseye yük olmam. Allah kimseyi kimseye muhtaç etmesin, çekmesin çektirmesin ama şimdi, önce annemin sonra babamın küçücük kalmış hallerini görünce allah herkese hayırlı evlatlar nasip etsin diyorum.

Yok huzurevi muzurevi istemem.

Yaşlıların istekleri o kadar az ki, ve hayatlarının son demlerinde muhtaç oldukları tek şey evlatlarından görecekleri azıcık ilgi ve "SEVGİ".

Tıp olarak elimizden ne geliyorsa yaptık, artık bize düşen onları daha fazla aramak, daha fazla onlarla vakit geçirmek. Hayat içinde konuşurken ne kadar kolay geliyor, nereye gömeriz, ölüm ilanını nasıl hazırlarız? Annem Ankara'da kardeşimin yanında, bana telefonda ben ölünce beni İstanbul'a getireceksiniz değil mi? diye soruyor.
İçim katılıyor, Allah'ın işine karışılmaz, kimin ne zaman öleceği belli olmaz ama, sona yaklaştıkça kaybetme korkusu insanı çok etkiliyor.

Neyse sizin içinizi de karartmak istemezdim ama ne yapalım şu anki ruh durumum bu ve tüm bunlar da hepimizin başına gelebilecek şeyler.

Hürriyet Gazetesinin Cumartesi yayınlanan LOOK adlı ekinde Sevgililer Günü nedeniyle ünlülere aşk mektupları yazdırmışlar; Şebnem Dönmez'in kaybettiği babasına ithafen yazdığı; "Ben Senin Bir Tanecik Kızın" başlıklı yazıyı okumanızı öneririm, insanın içine işliyor.

BUZDAĞININ GÖRÜNEN UCU : TÜRBAN

Kalkar kalkmaz bir kahve hazırladım kendime, internetten gazeteleri, köşe yazılarını okudum, içim karardı. Bir taraftan yazıyorum, bir taraftan okuyorum ki konuyu değiştirecek bir şeyler bulayım ama nerede? Dünya'da neler oluyor? Türkiye'de ne sorunlar var ve bizim erkek yöneticilerimizin en büyük sorunu TÜRBAN, çok sıkıldım.

Yıllarca terörün, dış mihrakların yapamadığını bu hükümet biz ve ötekiler olarak başardı... ülkeyi böldü...

Türk-kürt, alevi-sünni, müslüman-azınlık derken türbanlı-türbansız olarak becerdiler sonunda.

Bunları yazmak istemiyorum, gerçekten içim sıkılıyor ama benim bu vatandan başka vatanım yok ki, nasıl bir uçuruma sürüklendiğimizi, nasıl bir karanlığa hızla gömülmekte olduğumuz bu kadar açıkken değinmeden geçemiyorum.

Ve ne acıdır ki "velev ki siyasal simge" türban buzdağının sadece görünen ucu.

14 ŞUBAT "SEVGİLİLER GÜNÜ"

Oysa ben sevgililer günü haftasında "aşk" - "sevgi" - "ilişkiler" yazmak istiyordum.

Gerçi yaş ve tecrübe itibariyle benim pek bu kavramlara inancım kalmasa da gençler mutlaka yaşamalılar, ama bakıyorum onlar da çok mutsuz, sevgilisi olan ayrı, olmayan ayrı mutsuz.

Kendi kızım, arkadaşlarımın çocukları, burada tanıdığım gençler, hepsinde bir hayal kırıklığı, bir aşk yarası, hüsran ve gülmeyen yüzler...

Oysa biz çocuklarımızı büyütürken onların gözündeki bir damla yaş, koca bir kaya gibi yüreğimize oturur, o yaşı akıtmamak için ne fedakarlıklar yapardık, ama karşılarına çıkan birileri o yüreklerindeki tertemiz duyguları nasıl da hoyratça kullanabiliyor, nasıl da harcayabiliyorlar.

Kızım bebekken onu normal ninninin yanısıra çok sevdiğim ve kızıma uygun gördüğüm güftesi İlkan San'a, bestesi Necdet Tokatlıoğlu'na ait rast makamında "Gitmesin gözlerinden pırıl pırıl arzular, eksilmesin yüzünden o tebessüm o bahar" şarkısı ile uyutur ve dua ederdim.

Ama çocuklar büyüyor ve onlar da kendi aşklarını, kendi hüzünlerini yaşıyor, yapacak birşey yok; "seni üzüp ağlatan hasret kalsın gülmeye" demekten başka....

Hoşça kalın,sevgiyle kalın.................

Nevin TAYFUN