BEKLEMEK BEKLEDİĞİ OLMAKTIR

Varmı daha ağır yük zamanı çekmek kadar,
Yaşama sebebimsin su kadar, ekmek kadar,
Ayrılığın, özlemin, her şeyin bir hazzı var,
Seni anmak da güzel seni beklemek kadar…

Beklemekle alakalı söylenecek çok söz var aslında. Hayatı boyunca bekleyiş içinde olan insanlar daha çok söz sahibidir bu konuda. Fakat bir hoş sohbete konu olan “Bekleyiş” hakkında gelişen fikirlerimi sunmak istiyorum sizlere…

“Neyi arıyorsan O’sun sen…” diyor Hz. Mevlana.

Can Konağını aramadaysan Can’sın,
Bir lokma ekmek peşindeysen Ekmek’sin,
Bir damla su arıyorsan Su’sun,
Zulmün peşindeysen zalimsin,
Aşkı arıyorsan aşıksın,
Gönlün neye kapılmışsa O’sun sen..

Mevlana’nın bahsettiği şu nükteyi çözdün mü aslında her şeyi çözdün demektir;

NEYİ ARIYORSAN O’SUN SEN…

Dolayısıyla aynı nükteyi “beklemek” olarak ele aldığımızda insan beklediği şey kadar değerlidir. Gelecek baharın gelmesi, çiçeğin açması, sevgilinin dönmesini beklemek gibi örneğin. O beklediğin “şey” aslında sana değer katan şeydir.

Bir de beklemenin nasıl olduğu hadisesi var yani beklemenin toplam kalitesi…

Nasıl bekliyorsun?

Hani sahir her şeyle meşgul olarak çıkıp gelse diye beklersin, bir de gecen, gündüzün, aldığın nefes, baktığın yer, kokladığın koku, her şey beklediğin olduğu için beklersin. O zaman sen, sen olmazsın, sen beklediğin kesilirsin, işte o vakit “Beklemek Beklediği Olmak“ hadisesi ayyuka çıkar.

Bir başka deyişle her şeyden önce Beklemek, Beklediğin birinin olmasıdır…

Eğer bekliyorsan hala beklediğinden umut var demektir…

Bu yönüyle beklemek çok anlamlı bir sabır göstergesi olmakla birlikte aynı zamanda hayattan umudun kesilmediğinin de bir göstergesidir. Bu açıdan beklemeyi ele aldığımızda, gerçek anlamda neyi beklediğini idrak eden bekleyenlere de bu manada çok saygı duyuyorum.

Bir de öyle düşünün ki, bekleyeni yok insanın… Bu çok garip bir duygu gerçekten. İnsanı kahredesi bir duygu. Az önce de ifade ettiğim gibi Mevlana Hazretlerinin ifadesiyle insan neyi bekliyorsa, neyi arzuluyorsa, neyi seviyorsa, neye meftunsa aslında O’dur…

Dolayısıyla beklediğimiz şeyi bir gözden geçirmemiz lazım. Kimi bekliyoruz? Beklediğimizin kalitesi ne? Gönlü ne? Yahut bu bir insan olmayabilir, beklediğimiz başka bir şey de olabilir.  Ama biz beklediğimiz şeyin kalitesiyle gönlümüzün derecesini de ortaya koymuş oluyoruz.

Dünyada var olan çoğu şey aslında bizi tatmin etmiyor. Ama Ukba’ya gelince, herkesin beklediği, herkesin umduğu bir yer var oralarda, sevgililer var. Hak etmediğimiz halde onları bekliyoruz. Ama beklememizin derecesi de şiddeti de tartışılır. Gerçekten çok iyi istemiş olsaydık, gönlümüzde bunu hissederdik zaten. Herhalde istemek de beklemek de bazı sıkıntılar yaşattırıyor ki, hayatta terk edeceklerimizi o sevdiğimizin uğruna feda edeceklerimizi feda edemediğimize göre beklemenin de hakkını aslında veremiyoruz demektir.

Çünkü bir sürü şey bekliyorsak, beklemenin hakkını da veremiyoruz. Beklediğin sana özel olmalı, sadece “O” beklenmeli… Birçok şey bekleyeceksek bekleyiş de anlamını yitiriyor, basit bir zaman aşımı halini alıyor. Sadece o beklediğin şey olacak fikrinde, zikrinde…

Hani anlatırlar ya bir arif zat küçük bir çocukla karşılaşmış, çocuğun hali hoşuna gitmiş cebinden bir tane şeker çıkartmış vermiş. Biraz sonra sohbet ederken çocuğa adını sormuş. Çocuk “Şeker” diye cevap vermiş. “Bu çocukta istidat var, kendisini meşgul olduğu şey zannediyor” demiş arif zat…

Dolayısıyla insan kendisini beklediği şey zannetmeye başlar, zannın da ötesine geçer, beklediği şey olabilirse iş o zaman tamamdır.

Çünkü;

“BEKLEMEK BEKLEDİĞİ OLMAKTIR.”