BEYNİNİ SEVEYİM..

Toplumların, kentlerin, ülkelerin vs ilerlemişlik ölçütü üzerine fikir yürütülürken nedense sürekli ve sadece teknolojik ve ekonomik kalkınma düzeyi kıstas alınır. Oysa uygarlık denen kavramın içinde koftiden bir zenginlik anlayışı yoktur. Yani, üretemediği teknolojiyi ithal eden memlekete bakıp da “Bugün Avrupa’da ne varsa aynısı Türkiye’de de var” demek, birden fazla konudaki cehaleti ve saflığı tek bir cümle içine sığdırabilme yeteneğini göstermek demektir. Daha da acısı, ilerleme denen kavramı sadece “teknoloji ithaline” bağlamaktır aslında.

Bu bakış açısıyla “Avrupa’da pahalı olup da Türkiye’de ucuz olan şeyler” başlığı altında ülkemizin gelişmişliğini (!) kanıtlama niyetiyle yapılan bir anket çalışmasına aynen şu cevabı verdim: “İnsan hayatı ve insan sağlığı!”

Konuya örnek vermek için uzağa gitmeye gerek yok; hemen burumuzun dibindeki Silivri Devlet Hastanesi’ne bakmamız yeterli.

Geçen hafta bir trafik kazası meydana geldi Silivri’de. Eski beldelerden birine gitmek üzere seyir halinde olan bir araç, içindeki yolcularla beraber takla attı. Yaralıları hemen Silivri Devlet Hastanesi’ne kaldırdılar. İlk müdahaleler yapıldıktan sonra, yaralılardan birinin yaşadığı şiddetli baş ağrısı ve baş dönmesi nedeniyle beyin tomografisi çekilmesi istendi. Tomografi çekildi ve Silivri Devlet Hastanesi’nin o muhteşem beyinli beyi cerrahına gidildi.  

Burada bir es verip o tabloyu daha net olarak görelim önce. Sabah işe gitmek üzere yola çıkan insanlar bir kaza yapıyor ve araçları takla atıyor. Fiziksel olarak hiçbir hasarları olmasa bile (ki böyle bir şey mümkün değil) kaza nedeniyle şok yaşar insanlar. Bunu bilmek için de 6 sene tıp okumaya gerek yok. Ayağa kalktığı anda şiddetli bir baş dönmesi yaşayan kazazedeyi doğal olarak tekerlekli sandalyeyle taşır hemşireler. Bunu akıl etmek için de amfide dirsek çürütmeye gerek yok senelerce. Bu kadarını iyi bilen hemşireler de söz konusu yaralıyı tekerlekli sandalyeyle beyin cerrahına götürüyorlar.

Hani derler ya “terzi kendi söküğünü dikemezmiş” diye, bizim beyin cerrahı da bir insan beyninin üretebileceği en muhteşem fikri söylüyor yaralıya: “Kaza yapmış olman yürümene engel değil! Kalk o sandalyeden, doğru düzgün yürü.” Daha sonra hemşireye dönerek talimat veriyor muhteşem beyinli beyin cerrahı: “Bir daha bana böyle tekerlekli sandalyeyle hasta getirmeyin!” sandalyenin dışarı çıkarılmasını isteyen muhteşem beyinli beyin cerrahı, başlıyor kazazedeyle tartışmaya. Zaten yaşadığı kazanın şokunu üzerinde taşıyan ve şiddetli ağrıları olan yaralıya, tahammül sınırlarını zorlayan ikinci cümleyi sarf ediyor hazret: “Ben psikolog değilim, psikiyatr da değilim.” Ve kazazede, doktora daha fazla tahammül edemeyip tedavi olmayı reddederek çıkıyor oradan.

Muhteşem beyinli beyin cerrahımız haklı tabi; kaza yapmış olmak yürümeye engel değil. Yürümeye engel teşkil etmesi için, olay yerinde ölmüş olmanız gerekiyor. Ama işte bizim muhteşem beyinli beyin cerrahının atladığı küçük bir detay var: Bu durumda zaten tekerlekli sandalyeye gerek kalmaz, sedyeyle direkt morga taşırlar cenazeyi. O zaman da zaten sana gerek kalmaz beyin tomografisi çektirmek için…

Tenzih ederim, elbette devlet hastanelerinde de çok kıymetli doktorlar var. Hatta o gün hastanenin diğer doktorları ve hemşireleri gayet ilgili davranıp iyi bakıyorlar kazazedelere. Ama işte bazı doktorlar için “Hipokrat yemini ederken ayağını mı kaldırdın n’aptın” demekten de kendini alamıyor insan.

Kaza yapmış yaralı insanın ruh halini eğer onca sene okuduğu okulda ve bilmem kaç yıllık meslek hayatında hala öğrenip anlayamamışsa bir doktor, şu saatten sonra da anlaması mümkün değil zaten. Bir yandan sağlık sektörünün özelleştirilmek istenmesine karşı çıkıyoruz, öte yandan böyle doktorları gördükçe “Ulan bok gibi para veriyoruz ama hiç değilse hem iyi bakıyorlar hem de insan gibi davranıyorlar” diyoruz. Hadi bu durumda parası olanlar özel hastaneleri tercih edebilirler. Peki olmayanlar ne yapacak? Bu muhteşem beyinli beyin cerrahının böyle abuk subuk yaklaşımına mahkum kalacaklar!

Söz konusu kazada yaralanan kişi benim kız kardeşim. Beyin cerrahının şansı, bu olayın bana evdeyken anlatılmış olması. Kardeşimin şansı ise, ağabeyinin gazeteci oluşu. Hadi biz buradan sesimizi duyurma imkanına sahibiz de, bu ve benzer olayları yazıp çizebiliyoruz. Ya bu imkana sahip olmayanlar? Seslerini duyuramadığı için saçma sapan muameleye maruz kalan milyonlarca insan, ya onlar ne yapacak? Muhteşem beyinli beyin cerrahının, beyin sınırlarını zorlayan keyfi isteklerine ve artist tavırlarına paşa paşa boyun eğecekler.

İşte o en başta bahsettiğim “insan sağlığı” bu kadar ucuzsa eğer bir memlekette; isterse uçan arabalar ithal edilsin, o ülke, ilerlemiş bir ülke değildir.

Beyin cerrahıymış. Beynini sevdiğimin cerrahı!