BİRBİRİMİZİ SEVMEK ZORUNDA DEĞİLİZ!

Hakkını vermeliyiz hayatın, hiçbirimiz birbirimizi sevmek zorunda değiliz. Fakat işimizin yürümesi için ve düzenli gitmesi için hayatı varlığımıza katlanmak zorundayız. Askerdeki gibi, hapisteki gibi bir katlanma yani, çünkü başka bir dünya yok ve biz bu dünyada birlikte yaşayabilmenin mutluluğunu yakalamalıyız. Bunu beceremiyorsak yazık bize, yazık bizi dünyaya getiren sebebe. Boşuna kaplanacak atmosfer ve boşuna olacak tüm çabalar her şey için. Hayata anlam katamıyor iseniz o zaman bir bitkisiniz. Fakat unutmayın ki bitkiler bile hayata bazen bizlerden fazla anlam katıyorlar, nasıl mı? Doğayı kirletmiyorlar, havayı temizliyorlar, toprağı zenginleştiriyorlar ölseler de, canlılara besin oluyorlar. Biz ancak hayatımız boş geçti ise ölünce işe yarıyoruz toprağa besin olarak. Şayet bencilliği unutup organlarımızı bağışladıysak belki de can oluyoruz birkaç bedende.

İşin aslı birbirimize tahammül etmeyi bilmeliyiz, kurallar koymalıyız baştan ve bu kurallara uymalıyız. Eğer kurallara uymuyorsak kendimize yer aramalıyız başka mekanda.

Türk insanı olarak hiç sevmediğimiz şey kurallara uymak, ama bir işletmede veya bir toplumda kurallar olmadan işler yolunda gitmez her şey aksar, bunu hepimiz biliyoruz, peki hala neden uymamakta direniyoruz. İşte orada tek konu çıkıyor insanın karşısına “Kompleks”
berbat bir kelime. Kişi kompleksli ise o kişiden hayır gelmez, o kişiyi düzeltmeniz adeta imkansızdır. Ciddi bir mesai harcanması gerekir o kişiye, başarı da belli değildir adeta. Bu kişiler üzerinde kumar bile oynamayın kaybedersiniz.

Eşekten düşmek her zaman öğreticidir, fakat akıllı insanlar düşmeden de doğruyu kestirebilirler. Zeka zaten burada devreye giren malzemedir. Zekanızı nasıl kullanıyorsunuz bilemem ama ben önceden önlem almayı tercih ederim hep. Birilerinin arkasını toplamayı sevmem çoğu zaman, ne hikmetse de hep bu düştü payıma. Bu günlerde fazlaca sinirliyim sanırım, sebebine gelince inat ediyorlar insanlar düzene girmemek adına. Ben de asıl meselenin düzene girmek olduğunu anlatamayacak konumdayım. Bana ait olmayan bir mekanda, bana ait hislerle hareket etmem gerekmekte. İşin aslı da bu zaten zorlanmayacağım konularda zorlanıyor görünmek. Esas adam olmadan esas adamı oynama çabası. Olsun beklerim deyip pes etmek ve boşa zaman kaybetmek ve geçen yıllarımın hebası.

Asıl olan işin düzgün gitmesi, kimse meraklısı değil kimsenin beynimizin büyüklüğü kadar kabul ederiz birbirimizi. İşi kötü giden insanların bunu anlatırken harcadıkları mesaiyi çözmek için harcasalar herkes sorununu çözmüş olurdu inanın. Bakıyorum hep sohbetler krize dair, çözümüne dair kimsenin kafa yorduğu yok. Çok az insan yoruyorsa onlar da uzmanlardır, tabi onların da işi bu. Pratik çözüm üretmekten yoksun bir milletiz, hep işi yokuşa sürüyoruz. İşte bu sebeple de oradan oraya savrulup bir yerde yükselemiyoruz.

Bakıyoruz herkes sıklıkla iş değiştirmiş ve hasbelkader emekli oluyorlar son çalıştıkları yerden. Kimse bu benim gerçek işim diyemiyor, şu patronumdan çok memnun oldum diyemiyor. Sebebi patronlarını sadece eleştiri anında görebiliyor ve o anlarda da sadece dinleyici olabiliyorlar. Sıkça seminerler yapılan firmalarda bile sadece söylenenler elemanlar üzerinde takılı kalıyor, diğerleri yani yöneticiler bu konuda pek ders almaya kendilerini gerek görmediğinden yapılan eğitimler sonuçsuz kalıyor haliyle. Eleman bocalıyor.

F.Behiye KAYA