BİZ AYRILMAYI BİLE BECEREMİYEN BİR MİLLETİZ!

Bir mekanı terk ederken arkanızdan olumlu sözler söyletebilme sanatıdır ayrılmak. Bunu başarabiliyorsanız o zaman profesyonel olmuşsunuz demektir. Toplum içinde bunu en küçük birimi aile olup, çekirdek ailelerde bile bunu becerebilme erdemidir ayrılmak. Yola devam ederken karşılaşıldığında anılara bir tebessüm edebilme sanatıdır ayrılmak. Bir bütünün aslında iki aynı yarısıdır ayrılmak. Hayatta ortak paydada buluşan tarafların ayrılırken de bu ortak paydayı koruma sanatıdır ayrılmak.
           
Biyolojide büyüme çeşitlerinden biri de “TOMURCUKLANMA İLE BÖLÜNMEK” dir. Bu bölünme genelde embriyolarda hücre çoğalmasının en temel unsurudur. Doğum anına kadar süren bu çoğalma bir yerdeki ihmalin anomaliye sebebiyet vermesidir. Bu da sakat çocuk meydana getirmekle örtüşür. Faydalı bir toplum olabilmekten geçen en temel yol da ayrılmanın elzem olduğu durumlarda bunu normal karşılamak ve gelişmeye yönelik adımlar atmaktır aslolan. Debisi çok olan bir akarsudan zaman içinde küçük ırmaklar doğacak olabilir.
           
Bu ırmakların önünü kesmek yerine onlara destek vermek nehri besleyeceği gibi zenginleştirecektir. Bizler yapı olarak maalesef bunları özümseyip kabul edecek erdemden uzak olduğumuz için önünü kesmeyi tercih etmekteyiz. Tabi bu durum da bindiği dalı kesen Nasrettin Hoca’nın durumundan pek farklı olmamaktadır. Hoppala nerden esti şimdi bu yazı derseniz çıktı işte derim. Zaten benzeri durumlar hep yaşanmıyor mu hayatımızda.
           
Bin bir emekle mücadelesini verdiğiniz bir uğraşınıza şımarık bir çocuğun elinin tersiyle pençe atması gibidir bu durum. Siz gecenizi gündüze katar safi duygularla emek verirsiniz, biri gelir adam sende diyerek tekmeyi vurur tüm emeklerinize. Biri tüm varını yoğunu ortaya koyar, alınabilecek tüm riskleri alır, diğeri yaslandığı yerden veya köşe başlarında dedikodular üreterek aklı sıra sizi sildiğini sanır rüyalarında. Bu olsa, olsa aç tavuğun kendini buğday ambarında görmesinden başka bir şey değildir. Bir gün öyle palazlanır ve öyle büyür ki aynadaki görüntüsü, ayna kırıldığında kendinle baş başa kalır. Aklına gelen tek şey vardır tilkice yeniden bir dev aynası bulmak ve o aynada yeniden canlanmak şakacıktan. Zaten kendisi de şakacıktan değil midir bu diyarda.

“Bu bir aç tavuğun hikayesi olup çocukların ulaşamayacakları yerde saklanmalıdır.
Şayet kazayla çocuklar ulaşırsa endişe edilmemelidir sebebine gelince onların hisleri büyüklerden daha kuvvetlidir. Nedendir bilmem bu hikayeyi şimdi yazdım umarım beğenirsin sevgili arkadaşım.”

F.Behiye KAYA