BU NE ŞİDDET, BU CELAL.... VAY BE...

Amcamın oğlu yurt dışından geldi, 3-4 gün kalıp dönecek, yaşı kızıma daha yakın, birlikte gecelere akacaklar... Cuma gecesi birlikte yemekte buluşacağız, böylece kızımla da hasret giderebileceğim.

Perşembe günü Kent Konseyi Olağan Genel Kurulu yapılacak, toplantı bitsin, notlarımı toparlayayım, ben de Cuma günü rahat, rahat hazırlanayım, arabayı yıkatacağım, benzin almam gerek, akşam yemek var, İstanbul'a gideceğim, belki bir gece kalırım dur bakalım.

Neyse toplantı bitti, daha pek yeni, zaman içinde projeler gerçekleşirse taşlar yerine oturur diye umuyorum.

Dosyaları, notları toparladım, birazdan çıkıp eve gideceğim, derken telefon.....

Sağ yan komşum, cuma akşamı onların davetlisi olarak yemeğe gideceğiz, onun küçük oğlu amcamlarda da, karşılıklı birbirimizi ağırlıyoruz...

Herhalde programla ilgili..şen şakrak ses tonumla açıyorum, o ne ? karşımda kırık bir ses....
- sana bir şey söyleyeceğim çok üzüleceksin diyor,
- ne oldu ?,
- yok yaa şimdi söylemeyeyim, sen yalnızsın oralarda bütün gece kurarsın sabah söylerim,
-kızım delirdin mi, esas şimdi uyuyamam, kurarım, çatlatma insanı söyle...
-Gülçin Hanım'ın oğlu ölmüş..
-ne ? nasıl yaaa ? inanamıyorum, nasıl olmuş?
-beyin kanaması...
-nasıl yaa, adam doktor, karısı doktor (insan böyle saçmalıyor öyle anlarda sanki doktorlar ölümsüz), kızı minnacık, içki içmez, sigara içmez...
-yarın Erenköy Galip paşa Camii, ikindi namazı....
-tamam, yarın orada görüşürüz...

...........sözün bittiği yer...

Sürekli alışmak zorunda mıyız? Şehitlerimizin acısı dinmeden, uçak kazası, trafik kazaları zaten vaka-i adiyeden....

Töre cinayetleri, bebek ölümleri, aile içi şiddet.....gazetelerin 3.üncü sayfa haberleri, polisin cinneti....

Bu yaz bitiminden beri Parkköy'den 3 genç adam bizi terk etti.

Mete Küçükberber; 43 yaşında kalp krizi,
Engin Kaptanalp; 41 yaşında kanser,
Sinan Geray; 41 yaşında beyin kanaması..

Nur içinde yatsınlar, mekanları cennet olsun. Ateş düştüğü yeri yakıyor, Allah geride kalanlara sabırlar versin.

Ben üç arkadaşımı daha çok yakın bir geçmişte kaybettim..nurlar içinde yatsınlar, Nurgül; 43 kanser, Şeyma; 46 beyin kanaması, Paidar; 46 cinayet gibi bir trafik kazası.
Onları öyle özlüyorum ki...

Allah evlat acısı yaşatmasın, genç ölümler insanın içini yakıyor. Hele kızımın çok genç arkadaşlarının kayıplarından hiç bahsetmeyeyim.

Yalnız bizim gençliğimizde böyle değildi, çok istisnai durumlar dışında, yaşlılar sıraları gelir ölürdü, tabii ki çok üzülürdük ama hayat bu denirdi...kimse ölümsüz değil.

Neyse, camiye gittik, cenazeye katıldık, hakkımızı helal ettik, son yolculuğuna uğurladık Sevgili Sinan'ı...........

Karşılaştığım tanıdıklar annemi soruyorlar, nasıl diye; tövbe ya! Rabbim, Allah günah yazmasın, 76 yaşında, torbaları ile, yatağa bağlı yaşıyor, Allah çektirmesin şimdilik şiddetli ağrısı yok, arkadaşım Şükran da babasını anlatıyor, 80 yaşında 6 yıldır kanser, inişe geçti artık Nevin diyor.

Allah’ım her şeyin hayırlısını ver ya! Rabbim, ölümün de sıralı ve ölümün de hayırlısını..

Sonra ne yaptık (genelde hep yapıldığı gibi) bir kaç kişi toplandık, hava soğuk caddenin karşısında Starbuck's, kahveler alındı, sigaralar yakıldı...biraz ağladık, çokça güldük, anılar deşildi. Neden böyle olur, o cenazenin en ağır havasında bile hıçkırarak ağlarken gülmeye başlar insan?

Neyse biz Nursen'lere gittik, vakit geçireceğiz, akşama hep birlikte yemek yiyeceğiz. Hayat devam ediyor ya...

Taras geldi, Mehmet Bey geldi, Metin geldi, o da doktor, neyse çıktık .. Kalamış Marina - Develi Balık.. kızım oraya gelecek.

Balık seçiyoruz, onlar lagos ızgara, ben fileto levrek tava, ne içelim? şarap - rakı? salatalar, mezeler.. masa donandı..Sohbet, muhabbet, güldük, yine ağladık biraz...Güzel bir geceydi... Özge ile Taras bizden ayrıldı, Taksim Sefahat hane'ye gidecekler..

Aman evladım dikkatli olun, çok içmeyin, emniyet kemerini mutlaka takın, hadi Allah’a emanet olun.

Ben Nursen'lerin otoparkından arabamı alıyorum, geri dönmeye karar vermiştim o yüzden içmedim.

Saat 00:30, eve geldim, kızıma ve Nursen'e sağ salim geldiğimi haber verdim.

Hiç uykum yok, kendime koca bir kadeh viski koydum, sigaramı yaktım, Oktay Kaynarca'nın "ölümden öte köy yok" CD'sini koydum ve 3.üncü şiiri "sizin hiç babanız öldü mü? ‘'yü dinleyip (nedense beni çok etkiliyor, Allah babama uzun ve sağlıklı ömür versin) sessizce ağlamaya başladım.

Hayat kimine çok kısa, kimine uzun, karmaşık, zor, bazen çok boş, ama çok da güzel, ölesiye yaşanası...

Kasmayın arkadaşlar, Allah hepinize sağlıklı, huzurlu, mutlu, bereketli, bol kazançlı ve sevdiklerinizle bir arada bir yaşam nasip etsin...

Hayatınızdan sevgiyi, saygıyı, hoşgörüyü eksik etmeyin..

Haftaya görüşmek üzere, hoşça kalın, sevgiyle, sağlıcakla kalın....

Nevin TAYFUN