ÇOCUKLARIMA...

Bir de şunlara dikkat et  Cancan… Aman orada petrol olmasın… zengin maden yatakları olmasın…  Batının işine yarayacak hiç bir şey olmasın yani… yani sömüremesinler bizi orada… yani  aç bırakmasınlar, birbirimizle savaşa sokamasınlar… hele hele çocuklar ölmesinler, öldürülmesinler…  büyüyebilsinler,  şeker de yiyebilsinler…

1923’te Isviçre’nin Cenevre şehrinde toplanan 40 batılı ülke " Uluslararası çocukları koruma birliği   ni'' kurdular ve bu birlik, Birleşmis Milletler’in kurulmasını izleyen yıllarda UNICEF’e dönüştü... Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu....  Her fırsatta batıda, insanlığın mutluluğu, çocukların mutlu gelecekleri, dünyamızın güzelleşmesi, demokrasi üzerine nutuklar atılır... Mutlu bir cocukluk adına „ Çocuk Hakları Bildirgesi” var bir de… On ilkeden oluşan bildirgenin  2. ilkesi şöyledir: “ Çocuklar özel olarak korunmalı, yasa ve gerekli kurumların yardımı ile fiziksel, zihinsel, ahlaki, ruhsal ve toplumsal olarak sağlıklı normal koşullar altında özgür ve onurunun zedelenmeyecek şekilde yetişmesi sağlanmalıdır. Bu amaçla çıkarılacak yasalarda çocuğun en yüksek çıkarları gözetilmelidir.”
 
Ve hala hergün Irak’ta, Afganistan’da, Afrika’da ölen yüzlerce çocuk… haberlerde izliyoruz ... Öylece bakıyoruz televizyon ekranlarına, onlar sanki başka bir dünyada yaşıyorlarmış gibi... onlar sanki hiç yaşamıyormus gibiler...

Ellerinde  kalaşinkoflarla görüyoruz bazılarını, yüzlerinde erken gelen bir olgunlukla...  bazıları ellerindeki silahlarla poz veriyorlar kameralara gülerek, yürekleri hala çocuk, gözleri çocuk çocuk bakıyor.. ama ellerinde ölüm oyuncakları... yarınlarında ölüm saklı...

Elimiz kolumuz bağlı öylece seyrediyoruz televizyonları, sanki bir film seyreder gibi... belgesellerde gösteriyorlar Afrika’daki çocukları... Kir pas içinde, yüzlerinde gözlerinde böcekler, sinekler dolanan çocukları...  annelerinin kollarında kemik yığınına dönmüş bebekler... çocuklar açlar, anneler çaresizler... ölüyorlar  çocuklar annelerinin kollarında göz göre göre... Afrika’da çocukların öldüğü hastalıklar arasında Malarya yani sıtma birinci sırayı alıyor... Yüzbinlerce çocuk ölüyor sıtmadan… halbuki buna karşı kullanılan ilaç dünyanın en ucuz ilacı ve sıtmadan ölmek, dünyanın gelişmiş bölgelerinde  yüzyıllarca önceye ait, tarih olmuş bir vaka…

Ya da uzak doğu… Tayland sokaklarındaki küçük kızlar... Seks turizmine  acımasızca kurban edilenler…  Erken kadınlaşmış çocuklar...  Hayatın acımasızlığı  çocuk gözlerinde gizli... Batılılar, insan hakları, çocuk hakları söylemleri dillerindeyken; Tayland gecelerinde bu çocuk kadınlarla  neşelerine neşe katıyorlar...

Bu nasıl perhiz, bu nasıl lahana turşusu diyesi geliyor insanın... Peki;  Afrika’da, Orta Doğu’da, Afganistan’da ve dünyanın geri kalmış diğer yerlerinde zor şartlarda yaşamaya çalışan;  savaşlarda ölen; seks turizmine kurban edilen; hastalıklardan ölen; kısacası unutulan  bu çocuklar... bu bildirge kimler için geçerli, hangi çocuklar için geçerli, kimlerin çocukları için geçerli?

O kadar uzağa da gitmeyelim isterseniz. Türkiye’nin de bu konuda suçu büyük… Hele geçen sene Başbakan’ın Diyarbakır gezisinde yaşananlar…  Terör suçlamasıyla hala hapiste yatan çocuklar!  Geçen sene taş attı iddiasıyla yargılanan bu çocukların bazılarının orada olmadıkları bile ispat edilirken ve apar topar evlerinden toplanıp, terörist diye tutuklanırlarken ve de yok yere hapislerde çürütülürlerken insan hakları savunucuları neredeler?

Böyle acımasız bir dünyaya çocuk getirmek büyük haksızlık… Ben çocuklarımla anlaşmazlıklar yaşadığımda bunları anımsıyorum ve susuyorum artık… son günlerde oğlumun okul problemini dert etmiştim ama dünyada acı çeken, ölen, aç kalan, hapislerde yatan milyonlarca çocuk aklıma gelince bizim yaşadıklarımız çok saçma ve gereksiz geliyor bana artık… çocuklarım sağlıklı ve mutlu olsunlar, varsın okumasınlar, mühendis doktor olmasınlar... Bu düzenin bize dayattığı mutluluk reçetelerini huzurunuzda red ediyorum ve bugünden itibaren çocuklarımı hiç bir şeye zorlamayacağıma dair önemli bir karar alıyorum…

Hata yaparlarsa da bu onlara ait olsun diyorum… onların mutsuzluklarının, hatalarının nedeni ve ortağı olmak istemiyorum… Çok sevdiğim pedagog bir arkadaşımın sözleriyle bitirmek istiyorum bu yazımı: İnsan kendi yanlış kararlarından ve hatalarından ders alır ama başkalarının onun hakkında verdiği yanlış kararlardan hayat boyu mutsuz olur…

Belma BALCI