DAHA DOĞMAYANI, ADAM EDER BU DÜNYA

Hemşirenin bembeyaz önlüğüne sarılırsın doğduğunda. Bakmaya bile cesaretin olmaz ama hayatta ki ilk tokadını hekimden yersin. Bu tokat ne ilk olacak senin için, nede son… ‘’İncitmezler seni korkma! Dövüp sövmezler ama yiyeceğin ilk küfre kadar alıştırırlar seni hayata.’’ Sanki ömrün boyunca saygı duyulacakmışsın gibi, özene bezene yapılmış camdan odacık içine konursun.
‘’Seni dünyaya getiren kadın ise, ya baygındır ya da acısından unutmuştur seni.’’

Sen çığlarınla inletsen de hastaneyi, herkes gülüyordur senin ağlayışına. Başka odalarda ki insanlar bile seviniyordur. Kimseler anlamaz ne demek istediğini. Ömrün boyunca da anlamayacaklardır ama… Bu satırları okurken sende diyeceksin aslında ‘’ şuan bile kimse anlamıyor çığlıklarımı’’ diye. Söyleyemediklerin, söylemek istediklerin ve söylemeye çalıştığında ki ilk sözcüklerin, düğümlenir boğazında. Yakana öyle bir yapışırlar ki tek niyetin nefes alabilmek olur. Kundaktaki bebeğin bile senden daha cesaretli olduğunu anlarsın işte o an. Çünkü konuşamasa da, anlatamasa da derdini en azından çığlıklarını duyurabiliyordur etrafına. Senin, onu bile yapacak takat yoktur nefesinde. Belki hayatında her şeyi yoluna koysan da, güçlü olsan da, duyursan da sesini önünde duramadığın tek şey gözyaşlarındır.

Büyürken sen, evin bir köşesinde ki beşikte, şaşkın şaşkın bakarken etrafına, tavanla gözlerinin arasına girer annenle baban. Onlar da şaşkın şaşkın var ettikleri bir canlıya bakarlar. Annenin hemen süzülür gözlerinde ki yaş yanaklarına. Baban ise asil duruşundan ödün vermez sadece annene sarılır. Oysa ikisi de anlam veremez, onlardan olduğuna. Dokunmaya kıymazlar önce, bir yerine bir şey olacak diye. Sonra dokunmaya alışırlar. Öpmeye kıyamazlar seni, hasta olacaksın diye ve öpmeye alışırlar. Öyle hayal kurarlar ki senin için, çabucak büyümeni isterler. Senin kuracağın hayaller ellinden alınmış, çoktan hayallerin kurulmuştur. Beşik kertmesi bile yaparlar seni. Seveceğin insanı bile çoktan seçmiş olurlar. Sen büyürken, önce dünyaya bakışların büyür ve dünya küçülmeye başlar gözlerinde. Daha sonra adımlarını geniş atmaya başlarsın. İlkin eviniz küçülür adımlarında, sonra mahalleniz ve yaşadığınız şehir ufalmaya başlar. Sığamazsın yaşadığın yere, daha çok yer görmek, daha çok insan, daha çok… Bu hep böyle gidecektir ömründe.

Her şey yaşansa da, ya unutulur ya da kısacık yaşanmışlıklar gelir akınla. Ama nefes aldığın sürece unutamadığın ve her saniyesini hatırladığın tek yaşanmışlığın aşktır. ‘’Sapsarı, gün aydını saçları, yapraktaki çiğ tanesini gibi bakan yemyeşil gözleri çıkmaz aklından.‘’

Her şey yolundadır da, küçücük bir çocuktan hesap sordurur bu kör olası aşk. Bu olağan üstü duygu girdimi araya kimse senin çocuk olduğunu gözleri görmez. Kimse bilmez sakallarının çıkmadığını, bu yıl aldığının pantolonunu seneye de giymek için hala bir beden büyük aldığını.

‘’Çocukça aklına, tertemiz bakışlarına ve minnacık bedenine aldırmadan sen köylüsün derler, biz köylü çocuklarına.’’

Camdan mekânlarda uyudun sen be çocuk. Kralların beşiklerinde sallandın. Herkes tarafından öpüldün, sevildin. Dokunmaya kıyamadı sana kimse. En güzel ninniler sana söylendi ve paranla satın alamayacağın anne sütü sana içirildi. Her bayram sana kıyafet alındı, her gidilen yerde sana şeker ikram edildi. Kim üzdü seni be çocuk. Kim kırdı, kim hakaret ettiğini sandı, biz köylü çocuklarını.

Büyüdükçe büyür, büyüdükçe yaşlanırız. Baktın mı ya şöyle bir arkana, göğsün kabarık, başın dik olmalı arkadaş. Bebektin, çocuktun, gençtin ama şimdi kocaman adamsın. Kim karşında konuşmaya cesaret edebilir, kim hakaret etmeye çalışır ve kim seni üzmeye yeltenir.

Dünyayı oynatmak istenirse yerinden, bu asla olamaz demeyiz, elimizden geleni yaparız her zaman.

Sen beşikteyken söyletir
Aşk, ninniyi.
İlk adımlarında
Yerden toplarsın sevgini.
Gözlerin alıştın mı ya dünyaya
Her çağırana koşar,
Bir şekere kanarsın.
İlk aşkını,
Ya örgülü saçlarda tadarsın
Ya da kısa pantolonlarda…
Sonu gelmez bir girdabın
İçine çekilirsin adeta.
Her anın bekleyiş,
Bekleyişlerin ise
Korkun olur.
Teninde ki her çatlaktan
Sızdırırsın özlemini lakin
Sızıntıların başına iş açar.
Biri gelir biri gider kapında,
Kimi öğüt verir,
Kimisi akıl
Ama en kötüsü de,
Köylüsün derler
Biz köylü çocuklarına…
Fırıl fırıl döner gariban dünya,
Garibanın içinde yaşayan,
Bir benim sanki gariban,
Çöp bidonlarından
Toplamışım aşkı.