DEMİRCİ KAWA

Surların üstündeyiz hala ve önümüzde sonsuza kadar uzanan topraklara bakmaya devam ediyoruz hiç konuşmadan… Osman, Reyhan ve ben… Bu topraklarda, Dicle ile Fırat arasında kalan dünyanın bu parçasında ne kanlar döküldü, ne özgürlük ve bağımsızlik savaşları verildi… Zalim krallara karşı nice halklar canları pahasına direndiler…

Uzaklardan bir toz bulutu yükseliyor, atların nallarının toprağı ezen kuvvetiyle yer tanrısının acıyla haykırışı geliyor kulaklarıma… Çelik ve insan sesleri birbirine karışıyor… Yaklaşıyorlar hızla, en öndeki simsiyah atın üstündeki simsiyah gözlü adamı tanıyorum ben…

Mervan bu, evet ta kendisi… Heyecanlanıyorum ve heyecanımı anlayacaklar korkusuyla Reyhan ve Osman’a bakıyorum göz ucuyla… Yok yok telaşa lüzum yok, diyorum kendi kendime, çünkü onlar benim masalımın içinde değiller, sadece yanımdalar..

Medeniyet buralarda doğdu ve yine buralarda öldürdü kendi insanlarını… Nice Newrozlarda, nice isyanların ateşleri buralarda yakıldı… Önümüzde uzanan bu düzlükte Newroz kutlamaları yapılıyormuş… Newroz, tüm doğu halklarının bayramı… Ezilenlerin direniş simgesi… Kışın griliğinin yerini binbir renge bıraktığı doğa mucizesinin, yeniden doğuşun, çok sesliliğin, farklılıklardan doğan zenginliğin simgesi Newroz… Doğanın ritminin canlandığı, binbir çeşit farklı sesin birbirine karışıp hayata can kattığı güzelim bahara hoşgeldin kutlamaları… Doğadaki zenginlik ve bizim içimizdeki zenginliğimiz… Doğanın rengarenk, birinin diğerine benzemeyen çiçeklerinin, birinin yeşilinin diğerininkine benzemediği otlarının ve ağaçlarının zenginliği, bu farklılıkların şahane birlikteliği biz insanlara örnek olsun… Bir ağaç gibi tek ve hür / Bir orman gibi kardeşçesine… demiş Nazım, ne güzel de söylemiş…

Demirci Kawa efsanesi geliyor aklıma Newroz deyince… Zaman ve mekanın tanrısi Zervan’ın, Hürmüz ve Ehrimen isminde iki oğlu varmış…İçindeki adaleti, aşkı, ışığı ve bereketi kısacası tüm iyilikleri Hürmüz’e;  zulmü, kini, kıtlığı ve karanlığı yani tüm kötülükleri de Ehrimen'e bırakmış…

Efsaneye göre; Hürmüz, yeryüzünde onu temsil etmesi için Zerdüşt’ü gönderir ve yüreğine sevgi akıtır… Kötülüklerin efendisi Ehrimen, yeryüzüne başka bir canlının gelmesine çok sinirlenir…

İçindeki bencillik ve kötülüğü şimşekler ve kasırgalar yaratarak, Zerdüşt’ün soyuna kötülük etmek ister ve bunun icin Kral Dehak’in yüregine kötülük zehrini akıtır ve onu Asur, Med ve Pers halklarının üstüne salar…Dehak yıllarca Mezopotamya halklarına kötülük eder ama Ehrimen’in yüreğine akıttığı zehir onu hasta eder, vücudunda yaralar açılır… Hekimler, acılarının dinmesi ve Dehak’ın sağlığına kavuşması için yaralara genç delikanlıların ve çocukların beyinlerinin sürülmesi gerektiğini söylerler…

Böylece katliamlar başlar… her gün iki gencin kafası uçurulup beyinleri merhem olarak Dehak’ın yarasına sürülür... Halk çaresiz ve güçsüz düşmüştür… Derken; ölüm sırası Kawa adında bir demircinin en küçük oğluna gelir… Daha önce de 17 oğlu bu uğurda öldürülen Kawa çaresizdir…

20 Mart’ı –21 Mart’a bağlayan gece sabaha kadar demir ocağının başında sabahlar ve oğlunu zalim Dehak’ın katlinden kurtarmak için çareler düşünür… Ve göğün yedinci katındaki iyiliğin temsilcisi Ninowa bu duaları duyar ve de yüreği sevgi ve umutla dolu olan demirci Kawa’nın bileğine güç, aklına ışık verir ve de ona kurtuluşun yolunu öğretir…  21 Mart sabahı olduğunda Kawa kendi eliyle oğlunu Dehak’ın eline teslim etmek icin kötülük kalesine girer…

Oğlunu zalim kral Dehak’ın huzuruna çıkarırken örsünü Dehak’ın kafasına indirir… Zalim Dehak’tan kurtulan tüm halklar 21 Mart’ı özgürlüğün ve kurtuluşun bayramı olarak kutlarlar...  Newroz günü, iyiliğin kötülüğü yendiği gündür… Yakılan ateşler, aydınlığı, bilgeliği, iyiligi temsil eder…

Şimdiki zamanın Dehak’ları daha da büyüdüler, güçlendiler… Sadece Mezopotamya’yı değil bütün dünyayı mesken edindiler… Artık yöntemleri çok farklı, çok daha acımasız, çok daha sinsice, çok daha kurnazca… Küreselleşmeyi, yeni ve tek dünya düzeni dedikleri sistemi;  kafalarımızı kopara kopara, beyinlerimizi iğdiş ede ede, yüreklerimizi soğuta soğuta getiriyorlar… Öyle kurnazca ve sinsice yapıyorlar ki bunu, bizler düşmanımızı tanımıyoruz, yapılanları ise yararımıza sanıyoruz… Ama ben inanıyorum ki; aramızda Kawa’lar var hala… Gözleri, yaratılan karanlığa alışmamış Kawa’lar… Ruhları anarşist, yürekleri cesur Kawa’lar… Devletsiz bir dünya diliyorum, çünkü devletin olduğu her sistem, mutlaka başka başka Dehak’lar yaratmaya mahkumdur… İnsanın;  yüreğindeki sevgiyi, ruhundaki vicdanı, iyiliği, sağ duğuyu koruduğu sürece bir yöneticiye ihtiyaç duymayacağını düşünüyorum… Yoksa çok mu naif bu yazdıklarım? İnsanın gerçeklerine uymuyor mu dersiniz? Hırs ve kötülüğün olmadığı bir dünya, gerçekleşmesi mümkün olmayan bir hayal mi?  Biz her zaman kaybetmeye mahkum muyuz Dehak’lar karşısında?

Surların en tepesinde bunlar aklımdayken, dilimde Ahmet Arif’in mısraları sese dönüşüyor farkında olmadan… Gözlerim uzak yeşilliklerde, ruhum yedi kat arştaki iyilik tanrısının yanında, kulağımda muhteşem kelimelerle şiir:

beşikler vermiş nuh'a,
salıncaklar, hamaklar,
havva ana'n dünkü çocuk sayılır,
anadoluyum ben,
tanıyor musun?
.......

binlerce yıl sağılmışım
korkunç atlılarıyla parçalamışlar
nazlı, seher - sabah uykularımı,
hükümdarlar, saldırganlar, haydutlar,
haraç salmışlar üstüme.
ne iskender takmışım,
ne sultan murat.
göçüp gitmişler, gölgesiz!
selam etmişim dostuma
ve dayatmışım...
görüyor musun?
nasıl severim bir bilsen,
köroğlunu,
karayılanı,
meçhul askeri...
sonra pir sultanı ve bedrettini...............
 
Haftaya: Amed’in kara gözlü çocuklarına veda ediyoruz