DEPREM, ÖLÜM VE GÖZYAŞI...

Kaç yüz kilometreden duyabiliriz insanların çığlıklarını. Hangi duvarlar, hangi pencereler ve hangi dağlar kısıtlayabilir yalvarış dolu sesleri. Duy insanoğlu! Duy ne olur yanı başında ağlayıp sızlayanı. Aynı topraktan su içen, aynı topraktan karnını doyuran ve aynı havayı soluyan kardeşinin feryadını duy. ‘’Yaşamak bir adımsa eğer özgürlüğe, yaşatmaya çalışmak binlerce adımdır.’’

Nasıl ağlamak, üzülmek, gülmek ve ölmek insanlara mahsussa, içinde yaşayan insanları barındıran dünyaya da depremler, seller, fırtınalar, mahsustur. Yağan yağmuru, karı, doluyu nasıl karşılıyorsak öyle karşılamalıyız felaketleri de. Yağmurdan korunmak için bir sığınak arıyorsak, soğuktan kurtulmak için sıcak bir yer arıyorsak eğer, felaketlerden kurtulmak içinde bir yerler aramalıyız artık. Her şey güzelde kimse şunu anlamak için uğraşmıyor. Yağmurdan ölmezsin ama selden ölürsün arkadaş. Kardan ölmezsin ama tipiden, çığdan ölürsün arkadaş. Binersin bir salıncağa arkadaşın seni 20,7 şiddetinde sallar ama sana hiç bir şey olmaz, hatta mutlu bile olursun. İşte deprem denilen şeyde budur aslında, arkadaşının seni bir salıncakta sallaması gibi bir şeydir. Ama nedense 7 şiddetinde ki bir sarsıntıda ölecek kadar şansızdır benim ülkemdeki çocuklar. Yağmur altında kâğıttan yaptıkları gemileri yüzdürmeyle geçen ömürlerinde, sellerde ölecek kadar şansızdır benim ülkemde ki çocuklar. Çocuk diyorum yanlış anlamayın sakın. Sadece çocukların ölmediğini biliyorum elbet bende. Ama hangi çocuk gidip dere yatağına ev yapar. Hangi çocuk deniz kumuyla ev yapar. Benim ülkemde babalarının annelerinin yaptıkları evlerde ölecek kadar şansızdır çocuklar.

‘’Benim ülkemde soğuktan korunmak için, sadece başını sokacak tek gözlü evinde ölecek kadar şansızdır insanlar.’’

Ölen öldü diyeceksiniz belki ama depremin kokusu Türkiye’min burnunda acı acı kokmakta. Bir gün özenle boyadığınız, özenle ailenizin fotoğrafını astığınız o deniz kumundan duvarları, bir gün bizim son nefesimizde okşayabilir. ‘’Hepimizin dileğinde ölürken görmek isteğimiz bir şeyler vardır. Lakin son görüşümüz kapkara duvarlar olmasın artık.’’

    Biz olan biteni öyle bir örtbas ederiz ki kimsenin ruhu bile duymaz. Van’daki ikinci depremde yıkılan oteli biliyoruz değimli hepimiz? Nasıl da örtbas edilmiştir koca delikleri, çatlakları. ‘’O otelde ölmenin geceliği ne kadardı acaba, çok merak ediyorum.’’ Ölen insanlar da cahil değillerdi asla. Yıllardır deprem bölgelerinde çekimler yapan gazetecilerdi. Bu insanlar emin olun, mühendislerle yıllardır söyleşi yapan, depremden sonra ki binaların ne hale gelebileceği hakkında bilgiler alan insanlardı. Diğer yanda ise, ömürleri boyunca depremlerin, sarsıntıların içinde yaşayan artık hayatlarında olmasa olmazları olan depremlerde büyümüş Japon’lardı. Ölen insanlar bunlardı arkadaşlar. Bizim ülkemizde bir şeyleri anlamak için çok çok çok zeki ve bilgili olmaya da gerek. Ne kadar bilgi sahibi olursanız olun yinede asla çözemezsiniz olup biteni.

    Yapılan yardımları yağmalayanlarımı arasınız, sokaklarda titreyen insanlarımı yoksa birazcık ısınmak isteyen insanların, alev almış çadırlarını mı? Sokaklarda demir toplayan çocuklarımı ve her gün sallansalar da memleketlerini terk etmeyen insanlarımı arasınız? Üstüne üstlük birileri kalkıp yardım etmek yerine, birde eleştirmek gibi saçma sapan sözler sarf edebiliyor.

Dünyanın öbür ucunda olan felaketleri gözlerinde yaş ile anlatan televizyon programında ki bir bayan, benim ülkemde yaşayan insanlar hakkında olur olmadık şeyler söyleyebiliyor. Sen programın da hiç mi Kürt kökenli insanları konuk etmedin? Onlar benim vatandaşım değil diye dertleriyle ilgilenmedin mi? Hey… Hanımefendi sen orada yaptığın şovunla ilgilen ve kazandığın parana bak. Eğer bir şeyleri anlamaya yetmiyorsa o sarı ve güzel kafanız, anlamaya çalışmayın. Cahil beyninizi açık ediyorsunuz çünkü… Bende size şöyle bir cevap veriyorum. Bizim atalarımız matarasında ki suyu elin İngiliz’i ile Fransız’ı ile paylaşmış. Ben koca ülkemde akan derelerde ki suyu Kürt kardeşimle paylaşmayacak kadar cani ve ruhsuz değilim.

Dediğim gibi birileri çıkar kendi saçmalığı ile öğünür, birisi de çıkar ki; Trabzonlu çocuk gibi kumbarasını boşaltır. Herkese sesleniyorum buradan, bu ülkede yapılan yanlışları yetmiş milyonun üzerine yıkmaya kalkmayın sakın. Elinden bir şey gelmiyorsa ya da yapmak istemiyorsan eğer sus arkadaş bari konuşma. Ben kimseye bir şey öğretmiyorum, gerçekler bunlar.     Allah kimseye bu acıyı yaşatmasın ve yaşayanlara da bir daha göstermesin. Hayatını veren ülkemin insanlarına da başsağlığı diliyorum.