DİYARBAKIR GÜNEYDOĞU'NUN YARALI ÇOCUĞU

Nihayet bize çok uzakta bir diyardayız, Diyarbakır’dayız… Mezopotamya’da bizim ilk durağımız, 10.000 yıl önce insanlığın da ilk durağı olmuş kadim bir şehir burası... Diyarbakır kürtlerin diyarı, bu yüzden ona Amed diyeceğiz burada... Amed ismini binlerce yıl evvel asurlular takmışlar bu şehre…

Havadan görüyoruz Diyarbakır’ı, aklıma Ahmet Arif geliyor... Diyarbakır’ın asi çocuğu Ahmet Arif... masmavi denizleri hic görmemiş; boz yeşilin, sarı ovaların çocuklarının şairi... Dicle ve Fırat gibi boyun eğmeyen, hep umuda doğru akıp giden ırmakların azgın sularında yüzen uslanmaz delikanlı… Mısraları yüreklere taş gibi oturan, Mezopotamya’nın uçsuz bucaksız ovalarında yükselen ağıtların sahibi Ahmet Arif…

„Belinde Diyarbekir kuşağı
Zulasında kimbilir hangi hınç, hangi mısra
Yürür namus bildiği yolda...
Yürür yine de yalınayak ve
ayakları yanarak... „

Ahmet Arif’in sadece bir tane şiir kitabı var… „Hasretinden Prangalar Eskittim“   Bir tek incecik şiir kitabı bir koca evrene bedel, zaman kadar sonsuz anlamları barındırır içinde... kara saplı bir hançer gibidir her mısrası, yüreklere saplanır okudukça, kan revana döndürür ruhları... 

“öyle yıkma kendini
öyle mahsun öyle garip...
nerede olursan ol
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne üstüne
tükür yüzüne celladın
fırsatcının, fesatcının, hayinin...
dayan kitap ile
dayan iş ile
tırnak ile, diş ile
umut ile, sevda ile, düş ile.
dayan rüsva etme beni.”

Uçak hızla alçalıyor, korkumu yenmek icin bir şarkı mırıldanıyorum sessizce, Cem Karaca’nın isyanlar ve başkaldıran sesi kulağımda, birlikte söylüyoruz…

“Kirvem hallarımı aynı böyle yaz 
Rivayet sanılır belki 
Gül memeler değil 
Domdom kurşunu 
Paramparça ağzımdaki... “

Uçağın tekerlekleri hızla yere çarpıyor, şiddetle sarsılıyoruz, koltuğa yapışmış vaziyetteyim, gözlerim kapalı… Evet geldik bu isyankar şehre sonunda… Uçağın merdivenlerinden inerken sıcak yüzümüze çarpıyor… kızgın güneş tepemizde bizle alay ediyor sanki… Viyana’nın yakmayan, ısıtmayan güneşinden sonra burada ateşin tam ortasına düşmüş gibiyiz adeta… havaalanının beton zemininden yükselen ısı yüzümüzde… Aklıma yine bir mısra geliyor Ahmet Arif’ten, Reyhan’a bakıyorum usulca... Gözlerimiz kesişiyor, gülümsemelerimiz de… Onun aklındakini biliyorum ben, susuyoruz, kelimeler dökülmüyor dudaklardan ama okuyabiliyorum yine de ruhundaki tüm mısraları…

“Seni, baharmışın gibi düşünüyorum,

Seni, Diyarbekir gibi... „

“Tütünsüz uykusuz kaldim,
Terketmedi sevdan beni...”