DİYARBAKIR'A VEDA, TEKRAR GÖRÜŞÜRÜZ DOSTLAR

12.5.2010

Sabah erkenden kalktık, sırt çantalarımızı hazırladık, banyo aldık… Osman erkenden gelmiş, bize şahane bir kahvaltı hazırlamıış, birlikte yedik… 5 günlük Amed ziyaretimiz bitti, artık gitme zamanı ve dostlarla vedalaşma zamanı geldi... Ömer ve Hulusi ile vedalaşıyoruz, Osman bizimle gara kadar gelecek...

Saat 12:30 da bizi Adıyaman’a götürecek otobüsümüz kalkıyor Diyarbakır otogarından... Ne kadar büyük, modern ve temiz, diye düşünüyorum… Sanki böylesi hep batıda olurmuş gibi hafif bir şaşkınlık bile geçiriyorum içten içe...

Osman biraz ilerde yaşlıca ve iyi giyimli bir beyle sohbet ediyor, belli ki iyi bir tanıdığı... Sonra bize doğru geliyorlar, Osman bizi bu ahbabıyla tanıştırıyor… Sait Bey, konuşkan ve sevimli biri, o da Adıyaman’a gidiyor, aynı otobüsteymişiz... Hatırladığım kadarıyla hayvancılık ve tarımla ilgili bir kooparatifin başkanıymış...

Muavin bağırıyor, hareket zamanının geldiğini haber ediyor yolculara, aceleyle Osman ile vedalaşıyoruz ve otobüse biniyoruz... Büyük ve konforlu bir otobüs, en öndeyiz, Osman’ın ahbabı Sait bey de aynı sırada... Sohbet ede ede gideceğimiz anlaşıldı...

Otobüs tüm heybetiyle yavaş yavaş hareket etmeye başladı, bu anları hem çok seviyorum hem çok hüzünleniyorum ben... Başka bir yere gitme, başka dostlarla kavuşma, yeni merhabalar, yeni sevinçler, yeni heyecanlar ama diğer taraftan da hüzünlü ayrılıklar, buruk vedalar... İki duygu hep birbirine karışır bu durumlarda ama ben yine de gitmeyi seviyorum galiba... Böyle diyorum ama bundan da emin değilim, araftayım yani... hani bir şarkı vardır ya, aynı onun gibi işte:

Gitmek mi zor kalmak mı zor
O sabahı gel bana sor
Ayrılığı gel bana sor…

Bu şarkı aklıma gelince göz ucuyla Reyhan’a bakıyorum… Kafasından geçenleri merak ediyorum ama sorup da kanamış yarayı daha da çok kanatmak istemiyorum… Hayatta yaşanması gerekenler yaşanıyor, olması gerekmeyen de olmuyor, bunun önüne geçmek zor galiba… İnsanın sevdiğinle son vedası kolay olmasa gerek… Herşey birden olmuyor, bu son vedalarda bavullar yavaş yavaş çoktan başlanmış oluyor toplanmaya aslında… Reyhan durgun, öylece dışarı bakıyor, Amed’in uçsuz bucaksız ovasında bir şeyler arar gibi,  son bir bakış, son bir gülüş, veda için sallanan bir elin hayali belki de…

Evet, Adiyaman’a dogru yola cıktık sonunda…. gidiyoruz bu diyardan, gözümüz arkada kalarak… Reyhan’ı kendi vedasıyla başbaşa bırakıyorum... Ben de  Amed’in kara gözlü çocuklarıyla vedalaşıyorum... Dün, surların dibindeki yoksul mahallede karşılaştığım kara gözlü, kara saçlı, tüm hüznünü bakışlarında saklamış, Amed’in bütün yükünü şimdiden sırtlamış küçük kız geldi aklıma... Onun gölgesiyle vedalaştım hayalimde, annesinin kucağındaki minik bebek uğurluyor beni hüzünlü bakışlarla... Hayatın ağırlığını taşımaktan yorgun düşmüş Amed kadınlarıyla vedalaşıyorum tek tek... Surların yaşlı taşlarıyla, bakırcılar çarşısındaki mahzun gülüşlü  küçük çırakla, Ulu Cami avlusunda rastladığım gök mavisi gözlü genç delikanlı ile vedalaşıyorum... Ve Diyarbakır cezavinde ölenlerin ruhlarıyla ve bu topraklarda tarihin gizli okunmamış yaprakları arasında kalan tüm acılarla, çoşkulu halaylarla vedalaşıyorum... Birden otobüsün yanında simsiyah bir at görüyorum, dört nala koşuyor otobüs hızında, simsiyah yeleleri uçuşuyor rüzgarda... Biliyorum bu Mervan’ın ta kendisi... O buraların ruhu, tüm Mezopotamya’nın görünmez gölgesi... Onunla vedalaşmanın zamanı gelmedi henüz...  Nazım’dan 3 dizeyle son veriyorum veda faslına:   

görüşürüz dostlarım
beraber güneşe güler
beraber döğüşürüz...


Haftaya : Adıyaman yolları