DİYARBAKIR'IN CİĞERLİ KAHVALTISI

Odanın dışından, muhtemelen mutfaktan gelen seslerle uyandım, gözlerimi açtım yavaşça, etrafıma bakındım… Birden nerede olduğumu kestiremedim, yabancı bir tavana bakıyorum… kafamı toparlamaya çalıştım, aklıma Peyruze geldi nedense… Onun kapkara, insanın içine işleyen gözleri ve konuşmayan, sır vermeyen ağzı…

Beni uyandıran seslere kulak kabarttıyorum, Reyhan birisi ile neşeli bir sohbette… İnsan seslerine tabak çanak sesleri, musluktan akan su hışırtıları karışıyor… Birden burnuma nefis bir çay kokusu geliyor, bu koku midemin açlığını bana hatırlatıyor… Ve hızla kalkıyorum yataktan, buraya yatmaya gelmedim ya…

Üstüme hafif bir şeyler giyip aynada aksime bakıyorum… Hasankeyf’li gençler dün benim Diyarbakır’lı olduğuma inanmamışlardı…

“Abla sen nerden geliyosun”
“Diyarbakır’dan”
“Yok sen oradan gelemezsin, kesin Istanbul’dan geliyosun sen”
“Neden böyle düşündün?”
“Sen diyarbakırlı kadınlara benzemiyorsun, yumuşaksın”
 
Eğilip aynadaki aksime, sanki ilk kez görüyormuşum gibi bir kez daha bakıyorum… Doğrudur, buralı kadınlara benzemiyorum, çünkü buradakilerin çektiği acıları ben hiç çekmedim ki… Amed’in kadınları; her daim ağızlarında ağıtları olan, çeyiz bohçalarında hüzün saklı, yazgılarında ölümle yarışan kadınlar… Bir ninniyle gelip, bir türküyle giden kadınlar… hayal kurmalarına bile izin verilmeyenler… Ben onlara nasıl benzerim ki, benzeyemem… İnsanlar yaşadıkları dogaya benzermiş, burada kayalar gibi sertleşiyor tüm kurallar ve kadınlar da...

Odadan dışarı çıkıyorum, mutfakta Reyhan ile Osman çay içiyorlar…
“Günaydın millet”
Reyhan gülerek yanıtlıyor beni:
“Günaydın Belma’cığım” 
Osman’ın yanıtı kürtçe: “Rojbaş” 

Burada kürtçeye alıştım iyice, günlük hayatta kullanılan basit kelimeleri ezberlemeye çalışıyorum… Aklıma dün, Hasankeyf’te yaşadığım komik durum geliyor, gülümsüyorum kendi kendime… Birine teşekkür etmek için “gelek spas”  diyeceğime “gelek sıpa” demiştim yanlışlıkla, millete eğlence çıkmıştı sayemde…

“Hani kahvaltıyı hazırlamamışsınız daha?”
“Senin kalkmanı bekliyorduk, dışarda yapacağız kahvaltıyı”
“Burada kahvaltıda ciğer yeniyormuş Belma, ciğerciye götürecek bizi Osman şimdi”
“Hadi ya, ben ciğeri çok severim ama sabahın köründe de hiç yemedim vallahi”


Haftaya: Amed’in kokulu gülleri