DOST GÖRÜNEN HAİN GÖZLER

 Halen de öyle ya.

Ben arkadaşlığına da razıydım onu mutlu görmek, benim arkadaşımın mutluluğu bana da mutluluk verirdi. Geçenlerde yaşadığım olaya kadar.

Bir akşamüstüydü. 

Sahilde, çay bahçesindeydim.

Hava aydınlığını karanlığa devretmiş, insanlar, çay bahçesine dostları ile gelirlerken. Bende, kahvemi yudumluyor, günün yorgunluğunu atıyordum.

Bu arada gelen maillerimi kontrol ederken,  Bir anda onu görür gibi oldum. İnanamadım!

Ama gördüğüm oydu Benim canımdan çok sevdiğim, değer verdiğim insandı. Kalabalık bir arkadaş grubu ile gelmişlerdi. Tabi ki çokbilmiş ev arkadaşı da; beraberindeydi. Selam vermeden geçip; masaya oturdular. Görmemiştir dedim. Ben, arkadaşımın gelmesini bekledim. Arkadaşım gelip de tamda onların masasının arkasına oturdu. Tesadüfte, bu kadar olurdu.

 Neyse çıktım bende arkadaşla çaylarımızı yudumladıktan sonra yemek yemek için ayrılmaya koyulduğumuzda hanı çok sevdiğim uğrunda her şeyi göze alabildiğim “ahu gözlüm” dediğim insana baktım.

Gözlerinin içi gülüyordu…

 Onu, ilk kez bu kadar mutlu görüyordum.  

Yanından geçmem gerektiğinde; benden gözlerini kaçırmak için çaba sarf ettiğini gördüm.  

 Bu saatten sonra beklememde lakin yukarda da yazdığım gibi biz bu arkadaşla konuşmuştuk “iki iyi arkadaş olabilirdik” ya.

 Ben bir şeyleri unutmuştum.!

Çokbilmiş ev arkadaşının; “bak selam verip merhabalaşırsan umut vermiş olursun” diye bileceğini hesaba katmamıştım. 

Çünkü o muhterem hanım efendinin zihninden geçebilecekleri gözlerinden okuya biliyordum…..

Mustafa Tuzlu