DOSTLARIN ARASINDAYIZ... GÜNEŞİN SOFRASINDAYIZ...

Ceren geçen hafta 18 yaşına bastı… Hiç sevinmedi bu duruma kızım, çünkü o artık bir yetişkin ve bu dünya ona bir sürü sorumluluklar yüklüyor… Büyüdükçe kirlendiğini biliyor dünyanın…Ceren bunun çok farkında, hatta o kadar çok farkında ki büyümek onu üzmekte…ve ilk aşk acısını da tattı bu günlerde... kızım hayatı öğreniyor... acısıyla ve de sevinciyle...

Ben anımsamaya çalıştım aynı yaşlarımı… 18 yaşımda üniversiteye başlamıştım çoktan… bizim derdimiz başkaydı… Büyümenin verdiği sorumluluklardan korkmuyordum, kendimle ilgili isteklerim, özel sorunlarım hep kafamın arkasına başka bir yere atılmıştı sanki… Bizler, 30 sene öncesinin 18’likleri, memleketi kurtarma derdine düşmüştük… Devrimci şarkılar söyleyip, şiirler ezberlerdik… kalın kalın felsefe kitapları okur, ideolojik tartışmalar yapar, aşktan meşkten şiddetle kaçardık, çünkü böyle “hafif” şeylerle uğraşmak bize yakışmazdı… Aşkı kaybeden o dönemin çocukları sonraları çok aradılar ama bulamadılar…

Çoğumuz aşkı red ettik ama belki de çok daha değerli bir şey vardı elimizde… Dostluk… Aşkın yerini doldurduğu içindir belki de, dostluklarımız çok daha sıcak, samimi ve dürüstçe olurdu… koltuğunun altında aynı gazeteyi görmek, aynı şiirleri ezbere bilmek, aynı kitapları okumak, aynı yazarları sevmek, aynı şarkıları söylemek yeterdi yakınlaşmak ve çabucak dostluklar kurmak için…

Ruh yoldaşı bulmak zor değildi o zamanlar… İki günde böbrek verecek hale gelirdik… Ölümüne sever, sonsuz güvenirdik arkadaşımıza...her şeyiyle doğru, her şeyiyle güzel, iyisi kötüsü her şeyiyle kabul ederdik onları…

Simdi bakıyorum da bunlar mazide kalmış gibi adeta… O günleri yaşamış olan bizler bile çağa ayak uydurduk sanki… O eski dostluklardan eser kalmadı… şimdi herkes kapalı bir kutu, herkes evinde tek başına… evlerimizin kapısı gibi gönüllerimiz de kilitli...zaman bulup da bir kahve bile içemiyoruz birlikte... hele birbirimizde yatıya kalmak koca bir tabu...

Ben gençliğimi özlüyorum... gençliğimin güzelliğini, enerjisini, diriliğini değil; sadece bu sıcak duyguları, samimiyeti, beklentisiz olma halini, yani sadece dostluklarımı... arkadaşlarımla saatlerce süren içten sohbetlerimizi özlüyorum,  vara yoğa nedensiz gülmelerimizi, gençlik masumiyetini özlüyorum, gözlerim hala o siyah beyaz fotoğraflarda takıldı kaldı benim...

İşte bu yüzden çocuklarımın arkadaşlarına, bizim evde istediklerini yapma izni veriyorum... bıraktım istedikleri gibi buzdolabını açıp içinde ne varsa yesinler... istedikleri zaman bize gelsinler...yatıya kalsınlar istedikleri kadar... bıraktım rahat etsinler, arkadaştan öte olsunlar, çünkü bu dünyada dostluktan değerli hiç bir şey yok... Ve biliyorum ki, birbirimizden başka kimsemizin olmadığı bu yabancı diyarlarda dostlarımız daha bir değer kazanmakta…

Geçen hafta arkadaşım Aysel ile güzel bir şey yaptık ve çocuklarımızın yeni ve önemli bu yaşını dostlarla birlikte kutladık... Aysel’in oğlu Adil ve benim kızım Ceren birlikte büyüdüler ve şimdi de çok iyi arkadaşlar, kardeş gibiler... Ceren 18, Adil 20 yaşında... ikisi de müzisyenler ve cok başarılılar… hatta Viyana’da doğup büyüyen, gerçek anlamda ilk müzisyenler diyebiliriz onlara...

Biz de değişik bir şeyler yapalım dedik... burada yaşayan birinci ve ikinci kuşak müzisyen dostlarımızı ve de üçüncü kuşak olan çocuklarımızı bir araya getirmeyi düşündük... arkadaşlarımızla, dostlarımızla hoş bir gece geçirdik... Bizi yalnız bırakmayan tüm dostlara buradan teşekkürü bir borç biliyorum... iyi ki varsınız... sağolun, hep var olun... hep yanımızda olun...

Bizim gençliğimizden kalan bir şarkıyla bitirelim bugünkü yazıyı... Cem Karaca’nın bir parçası... 45 ve üstünde olan herkes mutlaka anımsayacaktır... hatta şimdi mırıldandığınızı duyar gibiyim... Çocuklarımız için söyleyelim hep birlikte... ve dünyadaki tüm çocuklar için...

Bugün sen cok gençsin yavrum
Hayat ümit neşe dolu
Mutlu günler vaad ediyor
Hayat sana ömür boyu

Ne yalnızlık, ne de acı
Üzmesin seni
Doğarken ağladı insan
Bu son olsun, bu son…

Bu makaleyi yazarken sevgili arkadaşım, kadim dostum Reşide’nin gönderdiği bir yazıdan esinlendim…Bu bahaneyle ona, Ankara’ya buradan sevgilerimi gönderiyorum… öyle dostluklar vardır ki, uzakta olmak zarar vermez aradaki bağa…yıllar sonra ilk karşılaştığında bile sanki dün birlikteymişsin gibi hayat kaldığın yerden devam edersin… Ne mutlu ki, ben böyle dostlara sahibim…

Belma BALCI