DÜZGÜN İNSANLAR NİYE KÖŞELERİNE ÇEKİLİYOR?

Orada burada patlayan bombalar, suikastlar, maganda kurşunları, trafik, futbol kavgaları; kısacası hayatımızın her alanında terör kol geziyor.

Ama bütün bunlara bir de basın ve haber terörünü eklemeliyiz.
Emin olun, bunun da öteki terör türlerinden bir farkı yok.
İsteyen istediği iftirayı atıyor, istediği kişiye çamur bulaştırmaya çalışıyor ve bu konuda kural, ahlak, namus vs. dinlemiyor.

Herkes birbiriyle kavgalı ve kullanılan dilin endazesi kalmadı artık.

Mesela bir yayın organı, yabancı basındaki bir haberi yanlış çeviriyor, aklınca yorumluyor, kısaltıyor, kesiyor biçiyor, eklemeler yapıyor ve bu tahrifatı kendi gönlünce bir başlık atarak “haber” diye ortalığa yayıyor.
Sen istediğin kadar düzeltme yap, “doğru değil” de, anlatman mümkün değil.

Basını, gazeteciliği böylesine adi bir suikast silahı haline getiren başka ülke var mıdır bilmiyorum.
Ben bütün özgürlükler gibi basın özgürlüğünden de yanayım ama Türkiye’de ne yazık ki bir basın terörü yaşandığını da görmezden gelemiyorum.

Bazı kişiler basın kisvesi altında ona buna iftira atmayı meslek haline getiriyor.
“Bir şey hakkında söylenti çıkması, onun gerçekten olmasından daha beterdir!” sözünü yaratmış bir ülkeyiz biz.
“Ateş olmayan yerden duman çıkmaz!” gibi berbat bir söz de bizim.

İşte bu sözleri yaratan tehlikeli dedikodu ortamı, kötü niyetli herkesin işine yarıyor.
Ortalıkta temiz, namuslu, dürüst kişi bırakmamacasına her şeyi eğip büküyor, işlerine geldiği gibi kullanıyorlar.

***

Bu durumdan yalnızca ben şikâyetçi değilim.
Bakın ortalığa, bu işten canı yanmamış hiçbir düzgün adam ya da kadın bulamazsınız.
Çünkü halkın bir bölümü, toplumun önündeki kişilerle ilgili her dedikoduya inanmaya hazır.
Bir çeşit hınç alma bu.

Oraya buraya düzeltme göndermekten yoruluyor insan ve o her zamanki sorular gelip aklına takılıyor:
Bizim buralarda bazı insanlar niye bu kadar kötü niyetli, niye bu kadar birbirine düşman, niye sokakta birbirini yiyen köpekler gibi dalaşıp duruyorlar, bu bitmez tükenmez kötülük enerjisinin kaynağı ne, böyle bir ülkede nasıl yaratıcı olunur; sanat, kültür nasıl yücelir?..

Sonra bu alışkanlığın yeni olmadığını, yüzyıllar boyunca bazı insanların “sarayın gözünden düşürülerek kellesinin alındığını” hatırlıyorsunuz. Kim bilir kaç vezir, kaç şair, kaç edip, kaç devlet adamı iftira yöntemiyle yok edildi.
Belki de bizde dedikodu, iftira ve çürütmenin bu kadar yaygın olmasında, yüzyıllardır içimize işlemiş olan “iftirayla yok etme” yönteminin etkisi vardır.

***

Belki de bilinçaltımıza yerleşmiş bir gelenektir bu.
”Dedikoduyla” adam yeme sanatının ustaları olup çıkmışız.
Bu yüzden düzgün kişilerin hepsi “çamura bulaşmamak” için bir köşeye çekiliyor ve ortalık “Boş tenekelere” kalıyor.
Bir zamanlar ülkeyle, toplumla ilgili heyecanlar duyarak yola çıkmış olanların içine yerleşen “Ne haliniz varsa görün!” duygusu biraz da bu ortamdan kaynaklanmıyor mu?

***

Sevgili dostlar; “Zülfü Livaneli” nin yıllar önce (2007) kesip sakladığım bu harika yazısını “Silivri” ye uyarlayarak okumayı deneyin lütfen… Yıllar geçmiş olsa da, ne kadar haklı olduğunu göreceksiniz.

Ve birkaç dakika düşündüğünüzde, aklınıza özellikle “Spor Basınından” hangi isimler gelecek?