EFSUNLU DİYARLARA YOLCULUK

Gece çok uzun… gözüme uyku girmiyor… Ankara havaalanı ıssız, karanlık ve soğuk… insanlar oturdukları yerde uyuyorlar… bedenim hala burada… ama aklımla ve ruhumla çok uzaklardayım… Ünzile’ye gidiyorum, onunla tanışacağım, hatta onun yanındayım bile çoktan…

Gidiyorum… duaların başladığı yere gidiyorum, hasretin yaktığı sessiz ovalara, ıssız dağlara… güneşin doğduğu topraklara gidiyorum… ucu yakılmış hüzünlü sevda mektuplarına, sancılı ve yalnız doğumlara, çağlar öncesi ilk insanın vardığı yere gidiyorum… efsaneler diyarına, en gerçek hikayelere, içlerde kopan firtınalara, şairlerin yazdıkları şiirlerin aslına gidiyorum… hayatın içinde Dicle ve Fırat gibi akmaya, bir nehir de ben olmaya gidiyorum… yasak türkülere, coşkuyla omuz omuza çekilen halaylara, gizli sevdalara, çaresiz sevgilere gidiyorum… Benim adım Seyyare… selam söylüyorum o yare…

Gitmek bazen çok güzel, bazen çok zor… Bugün Mezopotamya’ya gidiyorum ama gitmek istediğim yer başka benim… Tüm bedenimle, ruhumla, yüreğimle öyle bir yere gitmek istiyorum ki, orada Ünzile’ler olmasın, çocuklar hiç ağlamasın, insanlar birbirlerini öldürmesinler, sadece sevsinler… çirkinliklere, kötü duygulara yer olmasın gittiğim yerde… eşitliğin, hakkın ve adaletin hüküm sürdüğü bir yere gitmek istiyorum… herkesin herkesi olduğu gibi kabul ettiği, kimsenin kimseyi aşağılamadığı diyarlara gitmek istiyorum… sömürünün, şiddetin, yalanın olmadığı uzak memleketlere… özgür ruhların, seven kalplerin, cesur yüreklerin diyarına…

Beynim büyümekte sürekli,
kafama  sığmamakta…
Ruhum bitmeyen  kargaşayla
dinmeyen isyanıyla
almış başını gitmekte;
kaf dağının arkasına gizlenmiş
sadece masallarda adı geçen
hiç kimsenin gidemediği
gidenin dönmediği
sevdanın yüreğe ağır gelmediği
vuslatın imkansız olmadığı
tüm seslerin, tüm nefeslerin birbirine karıştığı
gözle görülenin yürekle de hissedildiği
hep merak edilen
hep var olması dilenen
çok uzak
o efsunlu diyara…

Ortalık aydınlanıyor yavaş yavaş, camdan bakıyorum, dışarda binalar görünmeye başladı… zaman daha hızlı akıyor şimdi… saat 5.30 oldu bile… gişelerin açılmasına daha bir saat var, uçağımız ise 9.30 da…

Havaalanı hareketlendi iyice… çocuklar tekrar koşturmaya başladılar… şimdi bir kahve iyi gelecek bize… havaalanının kahvesine gidiyoruz, birer kahve ısmarlıyoruz… Uykusuz çok uzun bir geceden sonra bu kahve bana iyi geliyor… yukardan Ankara’nın dümdüz uzanan ovasını seyrediyoruz… Ankara’ya ilk gidişimi anımsıyorum birden, yıllar önce Esin ile gitmiştik, onun babasını aramak için... yıllar önce Diyarbakır’dan Ankara’ya göçen babasını...  ve büyük bir hüsranla geri dönmüştük… üniversite ögrencisi iki genç kızdık…  gençtik, güzeldik, umut doluyduk ve cesurduk… Ankara’ya ikinci gidişimin sebebi ise bambaşkaydı, çok eskilerde kalan bir sevda meselesi, hala güzel duygularla andığım eski bir ilk aşk hikayesi…

Ağzımda kahvenin şahane tadı, aklımda eski anılar, karşımda Reyhan’in hoş gülümsemesi ile Ankara’yı seyrediyorum sabahın köründe, Ankara’nın kıyısında… Devamı haftaya….