EN KOLAY YOL

Bizde adettir.

Partisi seçim kaybeden… Ya da kulübü maç kaybeden taraftar, hemen yönetim istifa diye bağırır. Parti yönetimleri pek aldırış etmese de, kulüpler çok etkilenir. Çünkü protestolar sürüp gider;

     -Yönetim istifa.
                          
                                *                                   *                                      *
  
     En kolay yol budur.
     Verilen bütün hizmetler, çekilen bütün meşakkatler unutulur. Her şey bir kalemde silinir:

     -Yönetim istifa.
     -Başkan istifa.

     Yahu, hani beraber yürümüştük biz bu yollarda?
     Hani beraber ıslanmıştık yağan yağmurda?
     Bütün bunlar yalan mıydı?
                             
                                *                                    *                                      *

     Taraftarlık böyle olmaz.

     Gerek particilikte, gerek kulüpçülükte, gerekse de iş hayatında… Kötü gün dostu olacaksınız.

     İyi günde herkes alkışlar..

     Marifet, kötü günde “sapına kadar yanındayım” diye bağırabilmek.

                                 *                                     *                                      *

     Özellikle spor.

     Özellikle de futbol.

     Bu acıyı çekmeyen Başkan kalmadı. Bu vefasızlığı yaşamayan yönetim ve teknik direktör de kalmadı.

     Hayır.

     Türk insanı bu kadar hayırsız olamaz. İşler biraz kötü gitse hemen istifa diye bağırmak Türk insanına yakışmaz.

     Keşke hep futbol seyircisi olarak kalsaydık. Zira taraftar olmayı beceremedik.
        
                                *                                       *                                      *

     Ne kadar da güzel anlatıyor bizi “genel olarak” yukarıdaki yazı öyle değil mi?

     Rauf Tamer’ in köşesinde 7 Ekim 2008 tarihinde yer alan, kesip sakladığım onlarca yazıdan birisini paylaşmak istedim bugün köşemde.

     Zaman zaman kesip sakladıklarımı bu köşeden paylaşacağım yine.

     Ve tabi, gereken dersi çıkarabilmemiz ümidiyle!