EREMEMİŞ İRFAN

Özel konularını, kişisel sorunlarını basın yoluyla halletmeye çalışan, elindeki kalemi kişisel işleri için kullanan, bu yolla okuruna da saygısızlık eden biri olmadığımı, beni tanıyan herkes biliyor artık sanırım. Hatta hakkımda yazılan çok şeye cevap vermeyi sevmediğim de biliniyor tahminimce.

Bunca zaman toplum içinde gereksizce konuşuluyor olmasına rağmen tek satır yazmamış olmama rağmen, İrfan Ermiş’in basın yoluyla ve üstelik yalan söyleyerek dillendirdiği bir konuyu düzeltme zorunluluğu hissettim.

Ermiş, 1 Şubat 2011 tarihli köşe yazısında “Alptekin’in dünyada tanıdığım en tembel adamlardan olduğunu düşünürüm ve işte bu yüzden de Alptekin’le çalışamadık” demiş. Bu satırların öncesinde yazdıklarını bir kenara bırakıyorum ama sadece bu cümleyi yazarken bile bir insanın yüzünün nasıl olup da hiç kızarmadığını merak ediyorum. İhtimal ki, yalan söylemeyi bir alışkanlık haline getirmiş olmaktan kaynaklanıyordur Ermiş’in durumu.

* * *

Önce basit bir soru sorarak başlamak istiyorum: Biriyle bir iş anlaşması yaptınız ve zaman içinde işe aldığınız kişinin performansından memnun kalmadınız diyelim. Ne yaparsınız? Çağırırsınız yanınıza, “kardeşim kusura bakma, senden memnun değilim, şu kadar gün çalışmışsın, al bu da paran, selametle…” der ve yolları ayırırsınız normalde.

Ama eğer isminiz İrfan Ermiş’se ve insanların zaruriyetlerini sömürmek yaşam biçiminiz olmuşsa; hem çalışanınızın parasını vermez, hem sömürür, hem oyalar, hem yalan söyler hem de yüzünüz kızarmadan bunu yazarsınız. Üstelik bunu bir kişiye değil, birkaç kişiye birden yaparsınız.

Tüm okurlardan çok çok özür dileyerek, Ermiş’in gazetede köşe yazısına taşıdığı bu konuyu eğrisiyle doğrusuyla yazmak zorundayım. İrfan Ermiş’in nasıl biri olduğunun bilinmesi için değil (onu zaten herkes biliyor), olayın doğrusunun ne olduğunun bilinmesi için.

O dönem yaşadığım kişisel sıkıntılar ve acil iş ihtiyacım nedeniyle İrfan Ermiş’le çalışmaya başladım. Başlangıçta fena da gitmedi aslında. Ancak elemanlarına ödeme yapmaktan rahatsızlık duyan Ermiş’in kafasındaki hesabın ne olduğunu, daha sonra taşlar yerine oturduğunda idrak edebilecektim. İsimlerini vermeyeceğim, benden önce de Silivri’nin tanınmış iki ismi aynı şekilde (ve birisi tamamen benim durumumla benzer bir biçimde) çalıştı İrfan Ermiş’le. İnsanların çaresizliklerini kullanıp sömürmeyi iyi öğrenmiş olan Ermiş, “Ara sıra ufak tefek harçlıklar verir, çalıştırabildiğim kadar çalıştırırım ben bunu” mantığıyla hareket etmiştir. Ki ben orada çalışırken bile, benden önce çalışmış olan elemanın babası defalarca gelmiştir ofise, Ermiş’ten olan alacakları için.

Yukarıda sormuştum ya, “performansından memnun kalmadığınız elemana ne yaparsınız” diye. Önce bir aylık maaşımı vermeyen Ermiş, on gün boyunca benden kaçınca, en sonunda dayanamayıp ben aradım kendisini. Bir çay bahçesinde konuştuk. O konuşmayı buraya aktarmak istemiyorum, kendisi gayet net hatırlıyordur. Ve çalışmaya devam ettik birlikte. Ödeme konusunda “bugün vereceğim”, “dur yarın alacak tahsili yapacağım”, “üç gün sonra kesin öderim” sözleriyle bir süre daha salladı durdu Ermiş.

İki aylık alacağım birikince, bir gece yine aynı çay bahçesinde buluştuk. Bedavaya sömürmüştü yeteri kadar, ben daha fazla çalışmak istemediğimi söyledim. Şimdi buraya dikkat: Ermiş, o son konuşmamızda benimle çalışmaya devam etmek istediğini söyledi, reddeden ben oldum. Alacağımın da ancak dörtte birini teklif edince, hiç almayıp üstüne çizgi çektim. (Çektiğim başka şeyler de oldu ya neyse…

* * *

Anlayacağınız, benden önceki iki çalışanına (benim bildiğim iki, bilmediklerim de vardır belki) yaptığı gibi benim de iki aylık maaşımı iç etmiş oldu İrfan Ermiş. Ardından da kendince abuk subuk ve çocukça yalanlar (bahane bile diyemiyorum artık) sıraladı.

O tarihten sonra ne gördüm ne de bundan sonraya görmeye niyetim var. Hatta adımı da köşe yazısı konusu yapmazsa (hele de böyle toplumu hiç ilgilendirmeyen kişisel konularda) çok sevinirim.

Tüm okurlardan bir kez daha özür dilerim. İrfan Ermiş bu tür konuları köşesine taşırken utanmamış olabilir ama ben gerçekten cevap vermek zorunda kaldığım için utanç duyuyorum. En başta aktardığım ifadeleri kullanmamış olsa, tüm bu satırları kaleme almayacaktım. Ama insanların onurlarını kırmayı ve bunu büyük bir pişkinlikle yapmayı alışkanlık haline getiren İrfan Ermiş’in yalanına da düzeltme yapmak kaçınılmazdı.

Çalışanlarının hakkını gasp edip emeğini sömüren gazetecinin topluma ahlak ve duyarlılık dersleri vermeye çalıştığına tanık oluyoruz şimdi. Vay anasını sayın seyirciler!