EVEET, YAVAŞ YAVAŞ ISINMAYA BAŞLADIK GALİBA, HADİ SIRA SİZDE ...

Depoda duran eşyalarımın bir kısmı ile küçük oturma grupları yapabileceğim, maalesef evime sığdıramadığım ve yine depoda kutularda bulunan tüm kitaplarımı yerleştirebileceğim bir okuma evi.

Yani İstanbul'da tüm büyük kitap satan markaların bir benzerinin Silivri'ye mütevazı Nevin'ce uyarlaması.

Bu "kıraathane" 'de kadınlara yönelik, sohbet toplantıları, kitap okuma günleri düzenlemek, Silivri'li kadınların dertlerini dinlemek, hem Silivri'lilerle tanışmak, hem de birikimlerimi aktarabilmek, gerektiğinde birlikte seçilecek konularda konuşmacılar çağırmak v.s.

Ben eğitimci değilim, istediğim, bu okuma evinde çay-kahve içip, ufak ikramlarla sosyalleşip, arada merkeze ulaşamayan köylerden de katılmak isteyenleri davet edip ağırlamak ve kitabın değerini, okumanın önemini hatırlatmak.

Kitap; benim vazgeçilmezim, evet günümüzde internet var, bir tıkla istediğin bilgiye veya lüzumlu-lüzumsuz herşeye ulaşabiliyorsun ama kitap tadı, kitap kokusu yok, yavan...ya da en azından benim için öyle.

Yanlış anlaşılmasın, teknoloji özürlü olmakla beraber, tabii ki internetin faydalarını biliyorum, tabii ki ben de yararlanıyorum, anlatmak istediğim, kitap başka bir zevk.

Burayı çok seviyorum ama eksikliğini hissettiğim şey ne biliyormusunuz? Hayır hayır çok sevdiğim çin yemekleri veya suşi! değil...
Bir kitapevi....

Evet biliyorum milletçe okuma özürlüyüz ama koskoca Silivri'de sıkıldığımda kitapların arasında dolaşabileceğim bir yer yok. Maxi'de açıldı, açılmasıyla kapanması bir oldu, inanın içim acıdı. Bin tane kuyumcu, market, eczane v.s. ama kitapçı... yok.

İstanbul'a her gidişimde, bulunduğum semt neresiyse mutlaka bir D&R bulup, en az 1 saatimi kitapların arasında geçiririm. Almasam da, ki mutlaka alırım, kitapları karıştırmak, yazarların özgeçmişini incelemek, yeni çıkanlar neymiş, en çok satan neymiş, yine hangi ünlü yeni bir yemek kitabı yazıvermiş....
gezi, anı, derlemeler, zamanın nasıl geçtiğini anlamadan mutlu mesut çıkarım.

Neyse gelelim bizim kıraathaneye; özellikle kadınlara yönelik diyorum. Neden?
çünkü geleceğimizi oluşturacak evlatları yetiştiren annelerin eğitimli olması şart, eğitim sadece diploma ile olmuyor. Hayat tecrübesi, birikim, çeşitli konularda yazılmış kitapları okumak, tartışmak, bilgi alış-verişi gerekiyor.

TV'deki kadın programları ve dizilerle, zaten uzun süredir üzerine ölü toprağı serpilmiş toplumumuz iyice uyuşturulmuş durumda. Ben de şimdi bu yüzden sıra sizde diyorum, özellikle kadın okurların çoğalmasını istiyorum, TV karşısında başkalarının felaketlerinden reyting rekorları kıranlara daha fazla para kazandıracağımıza, ya da sahilde çekirdek çitleyip dedikodu yapacağımıza (ki zararlı olmadıkça onu da yaparız, çok zevklidir..) gelin taleplerinizi, önerilerinizi, yorumlarınızı yazın, belki böyle bir projeyi hayata geçirebiliriz ne dersiniz?

NDS'de kardeş köy okulumuz vardı, hep kitap bağışı, kırtasiye, giysi yardımı yapardık, çalışırken çok kampanya yaptım, kitap topladım, talep edilen yerlere ulaştırdım, kendi mütevazı bütçemden de kitap, ansiklopedi alıp ihtiyacı olan köylere gönderdim. Yine çalıştığım şirkette bilgisayar bağışı, çocuk okutmak gibi konularda ön ayak oldum.

Buraya yerleşirken de baktım benim tüm kitaplarım bu eve sığmayacak, gençlerin kitapla alakası yok, herkesin elinde yeni çıkan bir alet, ihtiyacı olan bir kaç köye göndereyim dedim. Tabii ki her konuda yaptığım gibi bu fikrimi de kızıma söyledim ve onayını istedim.

Hayır olmaz anne, sakın dedi...

Her konuda benden daha bonkör ve yardımsever, ayrıca benim gibi kitap kurdu olan ve neredeyse kitaplarımın tamamının tarafından da okunduğu kızımın bu çıkışı şaşırttı beni.

Hayır anne dedi, sen neredeyse bebekliğimden beri, beni ninni ile değil, kitap okuyarak uyuttun.
Evet doğru.
Tüm hayatım boyunca bana bırakacağın en büyük hazinenin kitapların olduğunu söyledin.
Evet doğru.

Bu yüzden onları hiçbir yere bağışlayamazsın dedi, para toplarız, kitap alır göndeririz ama bu kitaplar bana senden kalacak hazine, ancak kullanıma açabilirsin dedi.

Kıraathane isteğim bu yüzdendi, kitaplarımı kimseye vermek, satmak, kiralamak değil, kızım daha büyük bir eve çıkıp, kitaplara yeniden sahip olana kadar kullanıma açmaktı.

Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi, allahıma hamdolsun ki istediğimi yapabilmiş, kızıma kitap sevgisini aşılayabilmiş, kitabın değerini anlatabilmişim.

Haa! kendisi hem işi gereği, hem de evinde lap-top'la ve cep telefonu ile yapışık yaşıyor ama kitap okumaya da vakit ayırıyor.

Kalın sağlıcakla, sıra sizde bekliyorum.....

Nevin TAYFUN