GİTTİ GİDİYOR! KOŞ ARKADAŞ...

Önümüzde çok kısa yollar olsa da, adımlarımızı ne kadar büyük atabiliriz bilmiyorum. Her geçen gün kısalan zaman ve bir türlü uzamayan adımlar. Uzayan günler ve akla aykırı ömür. Bir günden sonra, yeni günün özlemiyle uykuya dalan gözler. Tekrar uyanışın habercisi olan cıvıldayan kuşlar. Yapbozun parçalarını birleştirmek ne kadar zaman alıyorsa, o kadar zaman alıyor işte günün kapanışını düşünmek. Her günün aynı, her anın bir önceki günlerden farksız. ’’Gitti gidiyor! Koş arkadaş koş, yeni günün özlemi gidiyor artık.’’

Ne diyebilirsiniz insanlara, ne söyleyebilirsiniz? Günden güne, aydan aya, yazdan kışa, kıştan yaza ne değişiyor hayatımız da? Her gün farklı yemek, yemek mi? Takvimler de, farklı bir ayın ismini görmek mi? Kışın karı, yazın güneşi yaşamak mı? Her şey bizim kontrolümüz dışında hareket ettiğini mi zannediyoruz acaba?

Hayattanız da hiçbir şey değişmeden adımlayıp gidiyoruz öylesine galiba. Hayatınıza şekil vermek ya da değiştirmek kolay da, farklı hayatımıza nasıl ayak uydururuz bilmiyorum. O kadar alışmışız ki hem kendimize, hem de her gün yaptığımız şeylere, artık şikâyet bile etmeden ilerleyip gidiyoruz. Aslın da en zorunu başarıyoruz içimiz de. Yapmak istemediğimiz şeyleri yapıyor, önümüze bakmadan akıllı bir otomobile binmiş, sadece gaza basıp uykuya dalıyoruz.

Bazen kendimizi bir çocuktan farksız hissederiz. Ne yapacağımızı bilmeden birilerinin ezberlettiği yoldan gideriz. Asla ama asla o yoldan başka bir yola geçmeyiz. Çünkü ya kaybolmaktan korkarız ya da birilerinin o yolu kullanmadığımız için azarlamasından. Emin olun birileri sizi ekmek almaya gönderse de, anneniz gibi teras katından takip ediyordur. Ama burada ki takip, ne başınıza iş geleceği içindir nede kaybolacağınız için. Takip edilirsiniz, çünkü ya ekmek parasını çalacağınızı düşünürler ya da başka bir yola girip gözünüzün açılacağını. ‘’Sana öyle bir ezberletirler ki o yolu, nereye gidersen git yolun hep aynı yere çıkar.’’ Ekmeği getirdiğin de öyle bir puf puflanırsın ki, kendini dünyayı kurtarmış zannedersin. Yolda yürüyen sensindir, engelleri aşanda, fırının sahibiyle muhatap olan da, ekmeğin en pişmişini seçen de sensindir. Ama eline de çeyrek ekmeği tutuşturup karnını doyurmanı beklerler ve sende öyle yaparsın. ‘’Dünyayı kurtaran adam açlık nedir bilmez arkadaş, o yüzden sen acıkmazsın. Çeyrek ekmekle on dünya daha kurtarırsın. Sen koçsun, aslansın,  paşasın, büyüksün, yücesin… Yürü be yürü kim tutar seni!’’

Gerektiğin de bir çocuk, gerektiğin de kocaman adamsındır. Bu duyguları kendin yaşamazsın lâkin yaşatırlar bir şekilde. Yani bazen çocukmuşsun gibi davranırlar bazen de kocaman adammışsın gibi. İşlerine neresi geliyorsa ya azar çalarlar ya da işleri bitene kadar saygı duyarlar. Elinden bir lokma ekmeğini de alırlar, seni sen olmaktan da çıkartırlar. İstemediğin bir yaşamı sürmeye zorlarlar seni.

Bir çığlık atasım,

Issız sokaklarda gezesim var.

Geçmişe iki çift lafım,

Az biraz gözyaşı dökesim var.

Uçurtma yıllarını hissedesim,

Büyümeye özlemim var.

Çarpmak istesem de bir lokmayı suratlarına

Ekmeğe sonsuz saygım var.

Serçe kuşlarına minnetim,

Martılara özlemim var.

Saygı görmekte olmasa da gözüm,

İnsan olmaya ihtiyacım var.

Her geçen gün kısalan zaman ve bir türlü uzamayan adımlar. Uzayan günler ve akla aykırı ömür. Bir günden sonra, yeni günün özlemiyle uykuya dalan gözler. Tekrar uyanışın habercisi,  cıvıldayan kuşlar. Hayatınızda Serçe seslerinden bir başka kuş sesi bile duymazsınız.

’’Gitti gidiyor! Koş arkadaş koş, yeni günün özlemi gidiyor artık.’’

Ben kimseye bir şey öğretmiyorum, okuduklarınızı düşünürken kendi kendinize cevaplıyor ve öğreniyorsunuz zaten.