GÜN, KİME GÖRE BİTER...

Gün, ah kocaman gün! İçinde 24 saati barındıran, yüzlerce dakikaları ve binlerce saniyelerle yaşayan, kimine kısacık kimisine upuzun gelen, ömrümüzün sadece bir nefesi kadar kısa gün.

Nasıl yaşarız ya da nasıl yaşarsınız kimse bilemez. Ama sadece herkesin kendimiz gibi yaşadığını zannederiz. Bu düşünlerin bir kısmı yanlış, bir kısmı doğrudur aslında. Uyuruz, uyanırız, kahvaltımızı yapar işimize gideriz. Evimizde ya eşimiz bekliyordur ya da annemiz, kimisini ise yalnızlık bekler odanın başköşesinde. İşten dönüp evinize girerken, mis gibi yemek kokuları karşılar sizi ya da nem kokan duvarlar ve akşamdan kalmış bulaşıklar. Gün bitmemiştir lakin güneş battığında, ortalık karardığında ve evinize girdiğinizde bitmiştir gün sizin için. Kapınızı bir şekilde açar kravatınızı gevşetir, uzanıverirsiniz üçlü koltuğunuza. Derinden bir nefes alıp, bir hamleyle kalkıverirsiniz ayağa ve pencereye yönelir başlarsınız dışarıyı seyretmeye.

Kendi evinizden daha neşelidir dışarısı ama bir o kadarda ürkütücü ve soğuktur. Küçük küçük atıştırır kar taneleri, birbirinden çok uzak ve sakin. Sokak lambasının ışığından beliriverir bir karı koca. Kadının başında oyalı bir yazma, üzerinde kocasının montu vardır. Adamın ellerinde simsiyah eldivenler ve üzerinde bordo bir kazak. O eldivenlerden birisi karısını sarmış, diğeri ise bisikletini tutmaktadır. Yaşlarını bilemesem de dev gibi bir adam ve mini minnacık bir kadın akar gider gözlerimin önünden.

Biraz ileride tek başına bir çöp bidonu bekler arkadaşlarını. Bakın işte geliyor birisi, eşofmanlarıyla dışarı çıkmış elinde çöp poşeti yaklaşmaktadır bir bayan. Tam atacağı sırada içinden fırlayıverir bir kedi kadın korku içinde, kedi çoktan yok olmuş ve çöp bidonu gülmektedir. İlk misafirini göndermiş diğerleri de gelmek üzeredir. Bir kaç tane genç yaklaşmaktadırlar. Ellerindeki siyah poşetleri ağızlarına götürüyorlar, garip bir şeyler yapıp sersemlemiş bedenlerini itiyorlardı çöp bidonuna. Üzerileri perişan, saçlar darmadağın ve ellerini soğuktan korumak için çorap geçirmişlerdi. Birisi daldırıveriyor ellerini, yarım saat önce kadının attığı çöp poşetini çıkarıp darmadağın ediyorlardı. İçinden tamamen içilmemiş kola şişesi buluyorlar, aralarında kim içecek diye kavga ederlerken, birisi kapıp kaçıyor ve diğerleri de arkasından koşturarak karanlığa karışıyorlardı.

Düşe kalka birileri geliyordu ileriden. Daha doğrusu birisi düşüyor diğeri kaldırmaya çalıyordu onu yerden. Yakınlaştıkça seçebiliyordum yüzlerini. Ellerinde içki şişeleri, ağlıyordu birisi. Aralayıveriyorum pencere camını daha iyi duyabilmek için. Şöyle diyordu, ‘’yıllardır omuz çürüttüm, sahiplendim, gecemi gündüzüme katıp çalıştım, nasıl beni işten çıkarırlar ağabey. İki tane çocuğum birde eşim var ben nasıl bakarım onlara, şimdi ben nasıl başka bir iş bulurum.’’ Diye haykırıyordu adam. Yanındaki sakinleştirmeye çalışıyor, biryandan da yerden kaldırmaya çalışıyordu sarhoş bedeni. Bir hamleyle beline yapışıp, omuzlarından destek ederek uzaklaşıyorlardı. İçerisi baya soğumuş onlar giderken bende kapatıvermiştim camı.

Bir kadın çığlık çığlığa bağırıyordu. Bu sefer camı açmama gerek yoktu çünkü yanı başımdaymış gibi duyabiliyordum sesleri. Kadıncağız hem ağlıyor hem de yardım istiyordu. Koşa koşa evimin önüne kadar gelmişti ve ayakları daha fazla yorgunluğa dayanamayıp yere yığılmıştı. Kadını izlerken ben, hışımla bir adam bitiverdi yanı başında. Yere kapaklanmış kadına tekmeler atıyor, hızını alamayıp yumruklar vuruyordu. Kadın yalvarışlar içinde dayak yemeye devam ediyordu. Ağzı yüzü kan içinde karnını tutuyor,’’ Ben hamileyim’’ diyerek bağırsa da, adam dinlemiyordu. Siren seslerini duydum o an. Polis yanı başlarında bitmiş, adam ise çoktan kaçmıştı. Kadıncağızı ambulansa bindirip götürmüşlerdi ve ben onu da katmıştım gece karanlığına.

Karşı caddede bir bayan ilişiyordu gözüme. Bir o tarafa bir bu tarafa gidip geliyordu. Sapsarı sokak lambası gibi saçları, üzerinde deri bir ceketi, kısacık birde eteği vardı. Biryandan sigara içiyor biryandan da geçen arabalara el kaldırıyordu. Kadının az ilerisinde bembeyaz bir araba onu takip ediyordu. İçerisinde birisinin olduğunu, içtiği sigaranın ateşinden sezebiliyordum. Kadının ise gözleri o arabadaydı. Soğuktan titriyordu o güzel bayan. Para kazanmayı çoktan boş vermiş, sadece soğuktan kurtulmak için bir arabanın durmasını istiyordu. Çok zaman geçmeden aracın birisi yaklaşmıştı yanına, üç beş dakika bir şeyler konuşup kadın arabaya binmişti. Arkalarından ise o beyaz araba hareket etmişti.

Gözlerim ya geceye alışıyordu ya da sabah oluyordu. Küçük bir çocuğun, başında tepsiyle ‘’simitçi geldi’’ diye bağırmasıyla gelmiştim kendime. Saat çoktan 06.00 olmuş uyumama imkân yoktu artık. Geçen gecede, en güzel şeyi görmüş gibi çağırmıştım simitçi çocuğu. Bir sepet sarkıtıp ‘’iki simitte bana gönder arkadaş’’ deyip, çayı koymuştum çoktan.

O geceden sonra şunu anlamıştım artık, gün kimisi için biter kimisi için daha yeni başlar. Bir gün içinde, onlarca gün ve onlarca hayat yaşarsınız. Görünmese de duvarın diğer yüzü, benim ülkemde yaşamak o kadar kolay değildir aslında.