GÜNEŞE YAKLAŞTIM

Nemrut’un en tepesindeyim hala, hep burada kalsam dıyorum, kral ve tanrılar bana yoldaş olsa, dertleşsek, hikayelerini bir de onların ağızlarından dinlesem, zamanın ruhunu yakalasam, ben de onlara kendi zamanımın hikayelerini anlatsam...

2150 metre yukardan aşağıya bakıyorum… Mezopotamya ayaklarımın altında, uçsuz bucaksız ve muhteşem… Yalnızlık ve ıssızlık var burada… tek bir ağaç yok, çiçek yok, otlar bile kısa ve cılızlar… Burası cennetin yeşil mekanı değil, burası bizim yalnız ruhlarımızın saklanacağı o esrarlı bilinmez ülke…



Arkamda kral ve tanrı heykellerine takıldı yine bakışlarım, en tepedeki kralın tahtına oturuyorum hayalimde, ne müthiş bir duygu ama korkutucu da aynı zamanda… Kralların ve tanrıların kafaları aşağıya düşmüşler, gövdeleri hala en tepedeki yerlerini koruyor… Hırs, iktidar ve güç hala sahnede ama akıl ve bilgeliği temsil eden kafalar aşağıdaki yerlerinden memnunlar gibi geliyor bana…  Dağılmış parçaları hayalimde birleştiriyorum, yere düşmüş kafaları tahtlarına oturtuyorum… tanrılar ve krallar tüm azametleriyle karşımdalar…



Kommegene küçücük bir ülkeydi,  kral Antiochos da öyle… Onu büyük yapan ise büyük düşünceleri ve hedefleriydi diyor tarihçiler… Amacı;  batı ile doğu dinlerini birleştirerek, herkesi içine alan yeni bir din kurmakmış… Koca Nemrut ise bu yeni dinin merkezi olacakmış… Batının ve doğunun  tek bir kültür altında birleşmesi ne müthiş bir düşünce… Ne batı kalsın ne de doğu… hem batı olalım hem de doğu… Bu idealini gerçekleştiremeden öldü Antiochos… 2000 sene önce hayata geçmesi için emek verilen bu düşünceden artık eser olmadığı gibi tam tersine doğu ve batı sürekli birbirinden uzaklaşmaktalar, birbirlerine tahammülleri yok ve hatta düşmanlar… İnsanlık hiç ilerlemedi yüzyıllardır, geriye sıfırın altına düştük… Teknoloji medeni olmamıza yetmiyor, kafalarımız yıllar geçtikçe daha büyük bir karanlığa teslim oluyor…

Kralların tahtlarına oturdukları gibi ben de büyükçe bir kayaya oturuyorum, güneşin muhteşem batışına ben de tanık olacağım…Acaba Kommegene prensesleri, kraliçeleri de burada güneşin batışını böyle benim gibi izlemişler miydi! 



Elimi uzatsam güneşe dokunacağım adeta, kafam bulutlara değmekte sanki… Hiç bu kadar yaklaşmamıştım, karşımda tüm heybetiyle duran bu kızgın ateş topuna, hayatın kaynağına… Güneş öyle bir mesafedeki dünyamıza, mucizevi bir şekilde birazcık uzağa gitse donduruyor, birazcık yakınlaşsa yakıyor, hesap kitap iyi yapılmış vesselam…

Göğü ve tüm vadiyi saran kızıllık gittikçe belirginleşmekte, insanların yüzlerine vurmakta kızıl ışıklar, onları daha bir güzelleştirmekte

Göz ucuyla Kadir’e bakıyorum, en tepedeki kralın tahtına oturtuyorum onu … Kızıl ışıklar gözlerinde yansıyor, yüzü bronz bir heykeli andırıyor… Bakışlarımı yakalıyor ve sevecenlikle çekingen gülümsüyor… Onu tepelere oturttuğumu bilse hoşuna gider miydi? Cevabını ben biliyorum ve hemen sorumu yanıtlıyorum beynimin içinde… Cevabım koskocaman bir hayır… Onların gönülleri zengin, gözleri sadece güzellikleri görüyor, yüreklerini iyiliklere açmışlar… Gözüm yanıbaşımdaki koca heykel kafasına takılıyor, Kadir’in dedesine olan benzerliğe hayret ediyorum…



Ortalık iyice karardı, güneş güzel bir seremoni ile bizi terketti… Artık geri dönmenin zamanı geldi… Kral ve tanrıları birbirleriyle başbaşa bırakıp Kadir’in eniştesi Burhan’ın minibüsüne doluşuyoruz… Fırat’ın kıyısında küçük bir lokantada akşam yemeği yiyeceğiz …

Radyoda Kayım Koyuncu lazca bir türkü söylüyor, Dido… Bir yanımda Adıyaman’lı bir kadın, diğer yanımda Karadenizli ve ben ortada trakyalı… İki gün önce kulağımızda kürtçe türküler varken şimdi lazca, dün gece de Kadir’in dedesinden en güzel türk sanat müziği şarkıları dinlememiş miydik!  Bu nasıl bir zenginlik! Buna sahip çıkmamız gerekirken, bu farklılıklarımızla yaşamanın ruhsal zenginliğinin farkında olmamız gerekirken……. Neyse, yine bu meselelere dalmak istemiyorum ama hiç sorgulamadan, düşünmeden de yaşanmıyor ki!

Adıyaman’ın nüfusunun yarısını kürtler diğer yarısını da türkler oluştuyor, türkler türkmen kökenli olduklarını belirtmeden geçmiyorlar, ermenilerden ise eser bile kalmamış… Bir sürüsü göç ettirilmiş zorla, bir kısmı kendiliğinden gitmek zorunda kalmışlar ve belki de bir kısmı diğerlerinin arasında erimiş gitmiş… Kafamda binbir düşünce ile yolu tamamlıyoruz…


Haftaya: Adıyaman’ın yarpuzlu çorbası

 

 

Belma Balcı