GÜNEŞİN SÖNDÜĞÜ BAHARLAR

16 mart 1971 de başladı kanlı hikaye... yani Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan’ın Gemerek’te yakalandıkları gün...Türkiye’de o bahar kapkaraydı, karanlıktı, kanlıydı... korkunç kara bulutlar güneşi örtmüştü, yer gök ağlıyordu gencecik yürekler için...

Şarkışla’ya düşürmesin 
Allah sevdiği kulunu
Gemerek’te çevirdiler
Deniz Gezmiş’in yolunu

Deniz Gezmiş yakalanınca, arabada komutan sorar: “Neyinize güvenip de yola çıktınız?“ Deniz yanıtlar: “halkımıza güveniyoruz, onları arkamıza alarak yola çıktık“   

24 Nisan’da Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan’ın idamları TBMM’de büyük bir çoğunluğun kararıyla onaylandı... İdam kararına 276 milletvekili ‘Evet’ dedi, sadece 48 milletvekili ‘hayır ‘ oyu kullanmıştı... 2 çekimserin yanında 115 milletvekili oylamaya bile katılmadılar... hala yaşayanların vicdanları sızlar mı, bilinmez!

Devrimci dayanışmanın gösterilmesi gereken günlerdi o günler... Ve ilk başı Sinan çekti... Aslında Şarkışla’da buluşmaya gidiyorlardı ve oradan da Nurhak dağlarına...  Sinan yürüyüşe devam etti arkadaşlarıyla Nurhak dağlarına doğru... Akçadağ muhtarı onları Suriye’ye kaçırmayı teklif etti ama onun cevabı çok açıktı: “ Arkadaşlarımız eli kolu bağlı ölümü beklerken, bizim elimizi kolumuzu açıp kurtulmaya çalışacağımızı mı sanıyorsunuz! “

Dağa çıktıklarında hemen askerler tarafından kuşatıldılar... Tarih 31 mayıs 1971’di... Sinan askerlere seslendi: “biz halk çocuklarıyız, bizler kardeşiz, size kurşun sıkmayız, ateş etmeyin“ Boşunaydı bu sözler ve Sinan orada öldürüldü...

Dört bir yana haber salsam
Öldü desem inanır mı
Dağlar bana geri verin
Sinan’ımı Kadir’imi

Aynı yılın sonbaharıydı bu sefer... 30 kasım 1971’de Mahir Çayan, Ulaş Bardakçı, Cihan Alptekin, Ziya Yılmaz ve Ömer Ayna Maltepe cezaevinden kaçtılar... THKO’lu olan Deniz’ler Mamak’taydı, THKP-C’li olan Mahir’ler ise Matepe’de... gün fraksiyon düşünecek gün değildi, Deniz’leri kurtarmak gerekiyordu, onları yalnız bırakmak olmazdı... Ve kaçtıklarından bir kaç gün sonra Ulaş ve Ziya İstanbul’da bir evde öldürüldüler...

Hele ulaşa ulaşa
Ulaş benzedi güneşe
Ulaş kardaş can veriyor
Yüreğim düştü ateşe

Mahir yola devam etti büyük bir inançla, yılmadan... Kızıldere askerler ve polisler tarafından sarıldığında takvimler 30 mart 1972’yi gösteriyordu bu sefer... Mahir’in de içlerinde olduğu tam 10 devrimci genç öldürüldü Kızıldere’de...

Kızıldere Kızıldere
On yerimde yara bere
Mahir kardaşı vurdular
Haber ver aktığın yere

Ölümler kapkara bir bulut gibi kaplamıştı gökleri... Ve 6 mayıs 1972’de gökyüzü daha da karardı... Deniz, Hüseyin ve Yusuf şafak vakti idam edildiler...  Hikeyemiz devam etti... 18 mayıs 1973... bir sene sonra...Başka bir bahar... İbrahim Kaypakkaya... Diyarbakır Cezaevi cehenneminde işkenceyle yok edildi...

Onlar güneşli bir bahar günü öldürüldüklerinde hayatlarının da henüz baharındaydılar... ama onlar için uzun yaşamak değildi aslolan, onurlarıyla yaşamaktı... 16 mart 1971 de başlayan kanlı hikaye, 18 mayıs 1973’te de bitmedi... 1977 kanlı 1 mayısları, 16 mart 1978 de 7 öğrencinin katlini, 12 Eylül 1980 kanlı cuntayı, 12 mart 1995 kanlı pazarları ve daha nicelerini yaşayacaktı Türkiye...

ip de geçirsen boyunlarımıza, 
ya da bir kurşun alınlarımıza, 
asla soyunmayız inancımızdan...

Belma BALCI