HASANKEYF

Sabo’yu ve Mervan’ı sonsuza kadar orada bırakıp yola çıkıyoruz… Önce Batman’a gitmemiz gerekiyor, oradan da Hasankeyf’e gitmek üzere başka bir araca bineceğiz...  Batman yolunda arabanın tekeri patladı... uçsuz bucaksız, çiçeksiz ağaçsız düz ovada kaldık... hava sıcak mı sıcak, tamirat sürdükçe sürüyor… Arabadan indik, önümüzde uzanan dümdüz ve sonsuz gibi görünen yola baktım, aklıma Aşık Veysel’in türküsü geldi, mırıldanmaya başladım sessizce… uzun ince bir yoldayım, gidiyorum gündüz gece… Gözünün alabildiğine uçsuz bir düzlük önümdeki, dünyanın bir tepsi olduğuna inanacağım nerdeyse… Buraya gelmeden önce, nedense buraların hep dağlık olduğunu hayal etmiştim, şimdiki manzara beni çok şaşırtı…

Batman’a da çok az vardı... Ben yürümeyi önerdim önce ama bu teklifim kabul görmedi, hatta çok acayip karşılandı... kendimi uzaylı gibi hissettim birden… Burada gel gitler yaşıyorum sürekli… Bir bakıyorum buralı gibiyim, bir bakıyorum çok uzaklardan gelmişim… Bir bakıyorum kulağımda türkçe, bir bakıyorum kürtçe… Bir bakıyorum 1010 yılındayım, bir bakıyorum 2010… Bir bakıyorum karşımdaki Mervan, bir bakıyorum Sabo… Tam anlamıyla araftayım…  Nihayet teker tamir oluyor, yolumuza devam ediyoruz...

Batman’dan Hasankeyf minibüsüne bindik.. ama ondan önce ayak yoluna gittik, çıkışta bozuk paramız yoktu... kapıda bekleyen çocuk bozulunca benim aklıma bir şey geldi… hemen cüzdandaki 1,- euro’yu çıkarıp ona verdim ve “bu para sana şans getirsin” dedim… gözleri parladı, gülümsedi sevinçle parayı aldı... umarım gerçekten bu ona şans getirmiştir...

Dicle nehri yola paralel, bizimle birlikte akıyor… Suların hızında, su gibi gidiyoruz… Ve Hasankeyf’e ulaştık… bambaşka bir dünyayadayız artık...

Hemen etrafımızı çocuklar çevirdiler, buralarda kadim hikayeler anlatarak para kazanıyorlar onlar… iki küçük kız dikkatimi çekiyor, “anlat bakalım” diyorum…Kelimeleri uzatarak, duyulmayan bir melodi eşliğinde anlatıyor:

“Nehrin ortasında eski köprünün ayakları kalmış, bu köprü 1116 yılında Artuklu sultanı Fahrettin Karaaslan tarafından yapılmış. Köprü iki katlıydı eskiden, alt katından hayvanlar geçiyordu, üst katından insanlar geçiyordu. 1200 yılında Moğollar o köprüyü yıktılar.”

Sözü diğer küçük kız alıyor: “Bu mağaraların özelliği yazın serin kışın sıcak olmasıdır.” Eliyle bir kayalık gösteriyor ve devam ediyor: “Bu saray Mardin’den gelen bir gelin için 1328’de yaptırılmıştır. Bunun tabanı küplerle çevrilmiştir. Bu küplerin özelliği, içerdeki sesi dışarı vermiyor ama dışardaki sesi iceriye veriyor.” Küçük kızlar işlerini acayip bir ciddiyetle yapıyorlar…makine gibi tıkır tıkır konuşuyorlar, dikkatimi vermekte zorlanıyorum…

Derken yanımızda sevimli bir oğlan beliriyor: “bunları dinlemeyin, onlar kulaktan dolma, bizi belediye eğitti” Tuncay ile karşılaşmamız böyle oldu ve bütün Hasankeyf gezimiz boyunca bize gönüllü eşlik etti Tuncay…