HAVAR HAVAR! MEZOPOTAMYA'DA GÖZYAŞLARI VAR..

Hasankeyf, hesna de kepha, hısn keyfâ, cepha, kastron piskephas... bu isimleri almış tarih boyunca...insanın 50.000 yıllık tarihi  tüm görkemiyle bu kadim kentte gizli… Dünyada bir benzeri yok… buradan kimler geçmemiş ki… artuklular, persler, eyyubiler, osmanlılar, romalılar, asurlular…
Dicle’nin iki kıyısını birleştiren köprü yıkılmış kısmen, buna rağmen günümüzde yapılan yeni köprünün yanında heybetinden bir şey kaybetmemiş…yenisi eskisi farketmeyecek çok yakında... insanoğlu yarattığının kölesi...para hepsini yenecek... Hasankeyf  suların altında yatacak ölüm sessizliğinde sonsuza kadar...tüm sesleriyle, renkleriyle, destanlarıyla, türküleriyle, sevdalarıyla ve acılarıyla...

Mezopotamya’nın gözyaşları Hasankeyf’in taşlarından akıyor, Dicle’nin sularına karışıyor… Dicle nehri durgun, Dicle nehri sessiz ve vakur öylece paylaşıyor bu kadim kentin sırlarını... Hasankeyf yaralı… kaderini bekliyor çaresizce ama mağrur…

Derin acılar ve aynı zamanda insana huzur veren bir dinginlik.. Sarhoş edici kıvamda bir masal diyarı...40 medeniyet geçmiş buralardan...her köşesinde başka hikaye, başka bir zaman...

Kalenin kapısında yılan ve akrep figürleri var... yılanlı kapıdan geçiyorum, efsunlanıyorum... Küçük rehberimiz Tuncay, 3 dil konuşuyorum diyor gururla... kürtçe, türkçe, arapça... ve Hasankeyf’e dair hikayeler anlatıyor bize...kimbilir daha ne sırlar saklıyor bu kent...fotoğraf makinesini istiyor benden Tuncay, veriyorum...bir kayanın üstüne çıkıyor zıplayarak, oradan çekiyor resimlerimizi... “dikkaat çekiyorum, dişleri göreyim”

Ve Peyruze’ye rastlıyorum mağaraların birinde... o hala o mağarada yaşıyor... orada doğmuş, orada büyümüş, çocuklarını o mağarada büyütmüş, tıpkı ataları gibi... onların dilinde konuşuyor, onlar gibi yaşıyor...

Peyruze 70 yaşında değil, 90 değil… o 50.000 yaşında… Peyruze kürtçe biliyor sadece ama ben onu anlıyorum buna rağmen... Peyruze’nin gözlerinde görüyorum kadim kentin tüm sırlarını… herşey onda gizli kalsın ister gibi adeta, ele vermek istemiyor sırlarını yine de... 50.000 senenin yorgunluğu var Peyruze’de... 50.000 senenin acısı, hüznü, yalnızlığı...

Mağaranın duvarlarına sinmiş bütün sesler… Peyruze’nin mağara evinde duyuyorum… işitiyorum tümünü....Peyruze’nin gözlerinde onların ışıltıları… sesinde aynı tını var, hissediyorum….

Peyruze hala orada yaşıyor on binlerce sene orada yaşamış kadim ataları gibi... onların suçu Peyruze’nin omuzlarında... onların kederi Peyruze’nin gözlerinde... onların dertleri Peyruze’nin yüreğinde hala...onların sevaplarını da taşıyor Peyruze kaderinde...

Peyruze’nin ev mağarasında çok hikayeler var... 50.000 senedir ne doğumlar, ne ölümler gördü o duvarlar... sevdaları var hala o mağaranın duvarlarına sinmiş kokularda... Peyruze biliyor sadece bunu... bize anlatmıyor...anlatırsa kopacak sanıyor 50.000 yıllık kadim geçmişinden...

Ben de anlatmasın istiyorum, büyü bozulsun istemiyor... ama biliyorum ki, ben de bu topraklarda yaşayan başka bir Peyruze’yim...