HAYATA DAİR...

   Hep bir şeylerden şikâyet ederiz aslın da. Nerede olursanız olun, gördüğünüz insanların sizden daha güzel ve mutlu bir hayat yaşadıklarını düşünürüz. Bilsek de o insanın dertlerinin ne olduğunu, kendi dertlerimizden daha hafif olduğuna inanıp, o insanın yerinde olmayı isteriz. Şuna eminim ki, diğer insanlarda bizim yaşantımıza özenmektedir. Aslında tek derdimiz mutlu olmak isteyişimizdir.
 
   Mutsuz olmayı kime göre diyerek düşünmek gerek galiba. Kimi yatla gezmeyi sever, kimi küçük bir sandalla. Ben sandalı, lüks bir yata tercih edenlerdenim. Çünkü kürek çekmeyi, sandal yüzerken ellerimi denize sokup oluşturduğu dalgaları seyretmeyi daha çok seviyorum. Denizin tam ortasın da oturduğumu ve balıklara daha yakın olduğumu düşünürüm hep. Bazısı vardır uçmayı ister, bazısı da suyun üzerinde yürümeyi. Demek istediğim, sizi mutlu edecek bir şeyler keşfetmenizdir. İnsan ne durum da olursa olsun, tadını çıkaracak bir şeyler bulabilir. İnsanların sevdiğim en güzel yanı, düşünebilmesi ve sınırsız hayaller kurmasıdır.

   Elbette ki, hayatımıza kendimiz yön versek de nerede veya kimden doğacağımıza biz karar veremeyiz. Eğer kendimiz karar vermiş olsaydık inanın ki biz, biz olmazdık zaten. Düşünsenize en güzeli nerden başladığımız ya da nereye ulaşmak istediğimiz değil midir? Varmak istediğimiz noktada var olmuş olsaydık daha ne isteyebilirdik ki hayattan. Biliyorum herkesin kafasın da yöneticilik, fabrika sahibi olmak, insanların saygıyla önünde eğildiği bir konumda bulunmak veya mutlu ama sıradan bir iş. Bumudur yani her şey, istediklerimiz bir anda gerçekleşsin ve hayatımıza devam edelim. Bundan sonrasını hiç düşündük mü? Herkes gibi benim de istediğim şeyler var bu hayatta ama inanın o konuma ulaştığım da hayattan bu kadar özenle, çabalayıcı bir şey daha isteyeceğimi düşünmüyorum. Şuan bende sizin gibi acaba ben ne isteyebilirdim ki diye geçirmiyor değilim aklımdan. Aslın da düşünmekte gerekiyor, şuan siz isteklerinize ne kadar yakınsınız bunu bilemem ama benim bu durumu düşüneceğim uzun yıllar var önüm de. İsteyin, çabalayın, uğraşın ama sakın kendinizi üzmeyin. Bu yaşam sizin ve dilediğiniz gibi yaşayıp, her şeye zaman ayırmayı öğrenin. Yalnızlığınız da ağlamak, arkadaşlarınızla beraberken doyasıya gülmek gibi. Bu size sadece benim bile yaptığım küçük bir örnek. Herkesin hayatı kendisinedir, biz kendi hayatımızı yaşamakla yükümlüyüz. Başkalarına özenmek, onlar gibi olmak veya onlar gibi düşünmek. Bu asla olmayacak, bir gün birilerinin yerini aldığınız da bile asla onlar gibi düşünmeyeceksiniz.
 
   Küçük bir şiirle devam etmek istiyorum sizinle olan muhabbetime.
      
         Soğuk odaların buz gibi sesin de
         Bu ne güzelliktir ki,
         Hem ağlayanı
         Hem de güleni görebilmek.
         Yumuk yumuk eller,
         Mutluğun dorukların da
         Huzuru bulan ebeveynler.
         Büyü güzel bebek büyü,
         Kim olduğunu,
         Ne olduğunu bilmiyorsun.
         Kimden doğduğunu,
         Ne şekilde olduğunu da
         Bilmiyorsun.
         Büyü güzel bebek çabucak büyü,
         Büyüde ne zorluklarla var olduğunu,
         En büyük özlemin sen olduğunu,
         İki insanın, minnacık bedenine
         Canlarını koyduğunu anla.
         Sen Büyürken güzel bebek
         Biz seni tartışıyor olacağız hala.
 
       İşte hayat, hatta bazen sıkıldığımız, başkasının yerinde olmayı amaçladığımız hayat bu. Kim bunları göz ardı edebilir ki, kim başka hayatlar isteyebilir, hayatından şikâyetçi olabilir. Hadi o zaman şunu diyebilelim ‘’ben hayatımı çok seviyorum ve beni mutsuz eden şeylerden kurtulmamın işte tam zamanıdır.’’ Tekrar diyorum ve tekrar tekrar söylemekten asla ama asla vazgeçmeyeceğim. İsteyin, çabalayın, uğraşın ama sakın kendinizi üzmeyin.

        Ben kimseye bir şey öğretmiyorum, okuduklarınızı düşünürken kendi kendinize cevaplıyor ve öğreniyorsunuz zaten