HUZUR ARIYORUM...

Fakat yazmak için epey düşündüm.Günümüzde o kadar çok olay var ki yazmak için,yorumlamak için.Ama ne yazık ki hiç biri iç açıcı değil.Hep sıkıntı,üzüntü,keder,hırs ve bir sürü kısacık hayatımızda yaşanmasını hiç istemediğimiz ve yaşanmadığında hiçbir şey kaybetmeyeceğimiz gereksiz işler.Ben inanıyorum ki hiç kimse bu tarz olaylardan memnun değil.Bazen dünyayı cam bir fanus içine alıp ona dışarıdan bakmak gerekiyor.Ben bunu zaman zaman yaparım ve gördüklerim karşısında çoğu zaman dehşete düşerim ve düşünürüm “Nereye kadar?”

 Evet nereye kadar böyle gidecek bu hayat sonu ne olacak,sevgi ve mutluluk neresinde bunun.Sevgi ve mutluluğa baktığımda nefes nefese kalmışlar bizlerin peşinde koşmaktan.Onlar gelmek istedikçe biz kaçıyoruz.Koşuyoruz ama nereye koştuğumuz bilmeden,yolun sonunda bizi neyin beklediğinden habersiz. Allah yardımcımız olsun demekten başka bir şey gelmiyor elimizden çoğu zaman.Yeri gelir ahkam keseriz kardeşlikten, birlik beraberlikten ama ne yazık ki uygulama koca bir sıfır olur bu gerçekçilikte.

Biz ki Türk Milletiyiz.
Birlik ve beraberlik içinde nelere göğüs germiş neleri atlatmışız.
İçimize nifak sokmuşlar biz kafa tutmuşuz.
Ama gel gör ki şimdi neredeyiz?
Yediğimiz yemeklerden tutun içtiğimiz çaya varana kadar özendirmişiz başkalarını.Yediğimle içtiğimizle temsil etmişiz çoğu yerde vatanımızı, birliğimizi…
Düşenin elinden tutmuşuz, ihtiyacı olana koşmuşuz.
Bizi bölmek için ellerinden geleni yapmışlar ama biz yılmamışız.
Peki ya şimdi ne değişti?
Ne değişti de biz bu duruma gelmişiz.
Her olaya tepkili,her konuya muhalefet,herkese  güvensizlik.
Yazık gerçekten yazık.
Evlatlarımıza nasıl bir dünya bırakıyoruz.

Sizlere bana çok ilginç ve bir o kadar da mutluluk veren okuduğum  bir yazıyı aktarmak istiyorum.Başlığına baktığımda bana da ilk başta sıradan bir yazı gibi geldi fakat okuduğumda vay be neymişiz biz dedirtti.

Amerikalı, tarihçi-yazar Katherine Branning, bir bardak çay üzerinden Türkiye’yi ve Türkleri anlatıyor. 30 yıldır düzenli olarak ülkemize gelen Branning, burayı birçok Türk’ten daha iyi tanıyor.

“Benim gözümde bu bir bardak çay Türkiye’yi temsil ediyor. Türk çayı için tavşan kanı derler, siyah ya da yeşil değil, kırmızıdır. Tıpkı her vatansever Türk’ün damarlarından akan kan gibi. Tıpkı göklerde gururla dalgalanan bayrakları gibi. Eşsiz güzellikteki halılarındaki kırmızı yün gibi, tıpkı ilkbaharda açan ateş kırmızısı laleler gibi… Lalenin şekli kendisine çok benzeyen bu çay bardağına yansıtır.

Benim için bir bardak çay bir sembol. Türk misafirperverliğinin bir sembolü. Çok sade, çok basit bir şey.Türk misafirperverliği, din, kadın, kitap, edebiyat, yemek, Türkiye’deki değişimler, lale, isimler, Atatürk, Gök Medrese ve Mevlânâ. Biriyle tanışmanın, biriyle arkadaşlık kurmanın başlangıcı çay. Benim için çay Türklerin esas ruhu.”

Yazı bu şekilde uzun bir bölüm devam ediyor.Ve bu yazar bizim günün her saatinde içtiğimiz çayımız ve kardeşliğimiz üzerine kitap yazıyor binlerce baskıyla çıkıyor bu kitap.Dışarıdan bu şekilde görünüyoruz  fakat gelip içimizi gördüklerinde korkuyorum hakkımızda ki fikirlerinin değişmesinden.

Biz nasıl görünüyor isek öyle olalım ve herkese örnek olalım.Biz Türkiye’yiz. Biz kardeşliğin,birlik beraberliğin,dostluğun sembolleriyiz.Evlatlarımıza hırslı,mutsuz,bencil bir gelecek bırakmayalım.Gelin dostlar özellikle hanım arkadaşlarımdan rica ediyorum sevgi dolu gelecek nesiller yetiştirelim.Umutla dolu aydınlık ve refah bir ülke ve dünya bırakalım..

Sevgiyle kalın…


Filiz GÜLER