İÇİMDEKİ YOLCULUKTAYIM ASLINDA BEN...

Yüksek surların tepesinden geniş ve dümdüz ovaya baktığımda, beni sarmalayan çok daha uzaklara gitme isteğim ruhumu kaplıyor bir an… Kanatlansam birden, şuradan bıraksam kendimi, uçsam gitsem daha da uzak diyarlara, kimsenin bilmediği, bilip de gitmediği özgürlükler ülkesine… O diyardan bu diyara dolansam dursam…

Derdim daha uzakları görme isteği değil, meraktan değil aslında gitme isteğim… Sadece anlamak istiyorum;  geçmişi ve şimdiyi… yaşamı anlamak istiyorum, kendimi tanımak… Başka yerlerde gördüğüm yüzleri kendi içimde yeniden keşfetmek… özümü bulmak istiyorum… korkularımın nedenini belki de, sorularıma cevaplar belki de buralarda, belki de daha uzaklarda…

Turist olarak gezme düşüncesi beni engelliyor sürekli, içimde bir ikilem var… Dünyayı gezme, değişik yerleri görme, merakını giderme kültürü batıda hakim… Turizm sektörü bir batı icadı… eski çağlarda bir çok batılı seyyah aynı zamanda da casusmuş… Gertrude Bell onlardan biri mesela... Bu ünlü ingiliz casusu aynı zamanda da dünyayı dolaşan bir gezginmiş... Önce Ortadoğu’yu, sonra da dağcılık amacıyla dünyayı dolanmış... Bu amaçla 2 defa dünya turu yapmış ve batılılara çöl hayatını anlatan romanlar yazmış... 1909 yılında ise Mezopotamya’ya gelmiş Gertrude... Bu topraklarda çeşitli tarihi kazılarda bizzat bulunmuş, nedense bu çok ilgisini çekmiş bizim Gertrude’nin!!!  Hikayenin gerisini sizlerin hayal gücünüze bırakıyorum...



Doğu felsefesinde bu yoktur, insanlar aynı köyde doğar, yaşar ve ölürler... Ve doğu mistizminde  yavaşlık vardır... yavaş ye, yavaş nefes al, yavaş yaşa... Yavaşlık, beraberinde farkındalığı getirir, yavaş olmak hayatı sindirmektir, yaşamı yakalamaktır... düşünmektir, sorgulamaktır, anların farkında olmaktır, hayatın her anını tüm yoğunluğuyla hissetmektir... yavaş pişen yemek bile daha lezzetli olur, hiç denediniz mi?

Seyahat kültürü batının bir kültürüdür... Örneğin dünyanın en ücra köşesinde Avrupalı turistlere, özelliklere bir almana mutlaka rastlarsınız... Adamlar nerdeyse 5 yıllık gezi planları yapmaktalar... Faydacılığın ağır bastığı batı toplumlarında, insanlar eskiden beri çok uzaklara gitmişler ve oraları sömürmüşlerdir... Şimdi de turizm denen tüketim sektörünü daha da geliştirerek dünyaya zarar vermekteler... Nasıl mı? Şöyle ki: Öncelikle bu sektörün ihtiyacı olan konaklama problemi yüzünden ülkelerde devasa oteller yapılmakta... bütün kıyılar, yaylalar, dağlar, ovalar, ormanlar yağmalanmakta... Bir sürü bakir ve saf doğa parçası bu insanların oraları ziyaretiyle kirlenmekte... Bu kirlilik sadece doğayla sınırlı değil, orada yasayan halkın da ruhuna işlemekte, oralarda yaşayan insanların ruhları kirlenmekte, özlerinden koparıp batının değerleriyle donanmaktalar...

Batılı gezginlerin dertleri; gittikleri yerlerdeki halkın geleneklerini öğrenmek, bunları içselleştirmek ve empati kurmak değil asla... Ellerinde koca koca listelerle görülmesi gereken yerleri bir görev gibi ziyaret ederler veya sözde doğa yaşamına ve otantik değerlere özenip, geçici olması koşuluyla, iki üç günlük tatiller yaparlar oralarda... Oraların insanlarına ellerinden geldiğince ‘göreceli’ sempatik davranırlar, yemeklerini yerler sularınını içerlerler ve hatta aşık bile olurlar... Sonra da kendi memleketlerine geri dönüp oralarda saçma sapan integrasyon masallarına ve ırkçılığa devam ederler...  Tam bir iki yüzlülük... Yani sen bulunduğun yerde güzelsin, orada kal, bana bulaşma, derler sürekli... Bizler ise onları başımızın üstünde tutup, katiyyen hak etmedikleri yerlere yükseltiriz aptalca...

Buna ek olarak;  doğunun tüm  değerlerlerini alip, süsleyip püsleyip kendi ülkelerinde satarlar... Yoga kursları, vücut ve ruh temizleme seansları, oryantal dans kursları vs vs vs... Ama ne yaparlarsa yapsınlar o ruha erişemezler, yaptıkları hep eksik kalır... Ruhlarındaki maddeci kötülüğü yok edemezler, sadece üstünü örtüp gizleyebilirler... Bu şekilde belki bizim içimizden bir çoğunu kolayca kandırabilirler ama ya kendilerini?