İNANÇLARI UĞRUNA ÖLÜMÜ GÖZE ALANLARIN ANISINA...

Ceren Che Quevara’yı tanıyor ama Deniz Gezmiş’i, Mahir Çayan’ı bilmiyordu yakın zamana kadar… 1 mayıs 1977’yi anlatıyorum, hani diyorum geçen sene Esin ile buluştuğumuz yer varya Taksim’de, ona başka türlü anlatmam zor, İstanbul’u iyi tanımıyor çünkü… Kazancılar yokuşu, diye devam ediyorum.. işte orasını kapatmışlardı, insanlar yol bulup kaçamadılar, bir sürü insan öldü o meydanda o gün… Kocaman kara gözlerini açıyor şaşkınlıkla…

Sonra devam ediyorum anlatmaya…“6 mayıs’ta, şafak vakti astılar Denizleri… Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan, Yusuf Aslan, 23-24 yaşlarındaydılar henüz“   Ceren merakla soruyor “ neden astılar, ne yapmışlardı? “ hiç bir şey, diye yanıtlıyorum kızımı… Ceren’in kocaman kara gözlerindeki merak daha da artıyor: “ama olur mu anne, hiç bir şey yapmadan neden assınlar ki onları! “ Bunun yanıtı ne kadar zor… ama anlatsam Ceren’in anlayacağını biliyorum… “ onlar insanlar için iyi şeyler istediler. Eşitlik, hak, adalet ve özgürlük için mücadele verdiler. Ve böyle düşündükleri için de öldürüldüler. “ Ceren’in kara gözleri daha da karardı, yüzünden bir gölge geçti…anlamıştı anlatmak istediğimi…  Türkiye’de ne çok insan öldürüldü suçsuz yere, ne çok katliam yapıldı… Ne çok faili meçhul var… biz onları hiç unutmayacağız, unutturmayacağız, çocuklarımıza da anlatacağız, anlatmalıyız her fırsatta …

“Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eli değmemişti ellerimize. Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere. Asıldık ey halkım, unutma bizi... “ Uğur Mumcu…

……………………………………………

Ölümler ve doğumlar... hayata ait şeyler... yaşamın en gerçek yanları... ikisi de bir başlangıç, birbirlerinin benzeri... demiş ya şair; ne ölümden korkmak ayıp ne de düşünmek ölümü... hep ölümlerden bahsettik bugün... ölüm akla doğumu da getirir... ölümün kardeşidir doğum...

3 mayıs bir arkadaşımın doğumgünü... Aysel Baktır... Doğumgünü kutlaması için bizlere gönderdiği E-maili okurken gözlerimin dolmasına engel olamadım... Sevgili Aysel, Viyana’daki yaşantımızı öyle güzel özetlemiş ki, bunu siz sevgili okurlarımla paylaşmadan yazımı sonlandırmak istemedim...

“Sevgili Arkadaslar,

Gelecek Pazartesi koca bir yarım asrı geride bırakıyorum. Artık yolun yarısını çoktan geçtim. Acı ve tatlı bir sürü anılarla..Çok inişli çıkışlı, maceralı bir yaşantım olmadı ama yaşadıklarımdan kendimce memnunum.

Geriye baktığımda yaşantımın geçtiği mekanların ve insanların bende bıraktıklarının bulunmaz değerde oldugunu görüyorum. Su nasıl akarak yolunu buluyorsa, biz de öyle yolumunuzu buluyoruz, akıp gidiyoruz bu hayattan... Ne kalıyor bizden geriye? Bir sürü anılar, eşyalar, belki güzel yetişmiş bir insan.

Türkiye'de yaşasaydık birbirimizle tanış olabilir miydik, yollarımız kesişir miydi, bilmiyorum, belki.. Ama burdayız ve tanışıyoruz, aile gibi olduk, çoğunlukla aynı duygular içindeyiz, tepkilerimiz bile aynı bazen. Buranın koşulları içinde yoğrulduk, biçimlendik...

Beraberliklerimize önem verdik, birbirimize vakit ayırdık. Hatta kah anne, kah baba, kah kardeş olduk birbirimiz için, bu boşluğu doldurmaya çalıştık. Ama en çok da kardeşten öte arkadaş, dost, sırdaş, yoldaş olduk ve oluyoruz. “

Sevgili Aysel, doğumgünün kutlu olsun... Yabancı bir göğün altında, uzak diyarlarda aynı kaderi paylaşan bizler, yanlış toprağa ekilmiş çiçekler misaliyiz... Birbirimizin hem ailesi, hem kardeşi, hem arkadaşı, hem dostuyuz... Bizler, yurdundan sürgün çocuklar, acılarımızda birbirimizin omuzundan başka dayanacak omuz yok, biliyoruz... Ve sevinçlerimizi de paylaşacak bizden başka yürek... sonsuza kadar hep birlikte olmak dileğiyle...

Göç yolları /  Göründü bize / Görünür elbet  
Göç yolları / Bir gün gelir / Döner tersine / Dönülür elbet
En büyük silah umut etmek / Yadigar kalsın size… M. Mungan

Belma BALCI