İSTANBUL SOKAKLARI ( YOL HİKAYELERİ )

Yıl 2001, Ecevit Başbakan, Amerikanın Türkiye üzerindeki oyunlarının birinci ayağı uygulanıyor. Ülke çapında bankalar kapatılıyor. Bir Amerikan doları 600 TL’sinden bir anda 1600 TL’sine fırlıyor. Şirketler batıyor, fabrikalar kapanıyordu. Bizler, yani kapatılan bankaların çalışanları; devlet kuruluşlarına yerleştiriliyorduk. Tabi ki, bulunduğun şehirde falan değil; uzaklara ve alakasız işlere gönderildik. Devlet diyor ki: tamam ben seni atadım beğenmedin mi? “Git mahkemeye ver”. Mahkemeler hep aleyhimize sonuçlandı. Tam 16 bin banka personeli. Kimimiz, Orman Bakanlığına, Kimimiz, Eğitim Bakanlığına ve kimimiz Adalet Bakanlığına atandı. Ben, beş buçuk yıl Adli tıp Kurumunda çalıştım. Atandığımız kuruluşlarda maaşlarımızdan kesintiler yapıldı. Ben, beş buçuk yıl aynı maaşla çalıştım. Ne sendikalarımız vardı; ne de Sendikal haklarımız. Git demişlerdi, gitmiştik. İşte beş buçuk yıl sürecek olan İstanbul günlerimiz böyle başlamıştı.

Zor günlerdi, İstanbul günleri! Kayınvalidem evini bize açtı da; kira derdimiz olmadı. Yeni çevre, yeni arkadaşlar, günler geçip gidiyordu işte! İş yerindeki arkadaşlar bize zor alıştılar, bizde onlara! Farklı yaşamlar, farklı kültürler.

Zeytinburnu’ndan Ömer vardı! Frekansımız tutmuştu. Akşam çıkışında muhakkak buluşur, bir iki kadeh parlatırdık. İş yeriniz Samatya’da olursa ne olur? Aman sabahlar olmasın. O meyhane senin, bu birahane benim.

Çok geçmeden;

Ülkede iktidar değişmişti, yeni hükümetin ilk aylarıydı. Zamlar yağmur gibi yağıyordu. Alkollü içeceklere ise 15 günü geçmiyor bir yenisi ekleniyordu. KDV, ÖTV derken, biz meyhanelerden dışarı çıktık. Eh hani kışta bitmiş, bahar gelmişti. Manavın önünden geçerken bir limon sandığı kaptık mı; doğru sahile. Surların arasına sakladığımız bir tel ızgaramız vardı. 2,5 litre Şaraplar, hükümete inat 10 liradan satılıyordu. Hamsinin kilosu da 5 TL. Toplamda 15 liraya koca bir dünya mutluluğu satın alıyorduk. Görseli de yanında. Karşında adalar şıkır, şıkır, deniz ve mehtap dünya sahnesinde yerini alırlar. Koca, koca gemiler geçer önümüzden. Samatya, bir başka semt canım, bir başka yerdir. Samatya, âşık eder kendine, bir Tutulursan mahveder seni.

Bazen Yedikule’ye kaçardık, balıkçı Yılmaz kardeşimiz vardı. Giderken zar zor denkleştirir rakı alırdık. Muhakkak lüfer ayırırdı bize. Bazı geceler de bulamazdık Yılmaz’ı barınağında. Yedikule’nin kulelerine çıkar, masamızı oraya kurardık. İstanbul’un orta yerinde uzaklardan eşek anırtıları, at kişnemeleri, gelir kulağımıza sur dibi hayvan cinayetleri işleniyordu. Takılırdım Ömer kardeşime “Ömer bu kasaplar seni görmesin atın canını bağışlarlar oğlum” derdim. Ömer 140 kilo geliyordu.

Tinerciler sıkı dostlarımız olmuştu. “ Ömer ağbi, bu akşam ki pansumanımızı yapamadık” dediklerinde, anlardık ve birer lira bayılırdık. Öyle ya; herkes kendince tedavi olacaktı. Nede olsa mekânlarını paylaşıyorduk.

Yıllar çabucak geçmişti; 2005 yılının sonbaharındaydık. Ömer’in en sevdiği mekânlardan biri de; tren istasyonlarıydı. Samatya’da istasyona iner palto altı şarap yapardık. Bir cep dolusu leblebi, bir şişe şarap! Durumumuz vahimdi ama yarenliğimize toz kondurmuyorduk.

Bir akşam çıkışında; Ömer kahkahalar atarak yaklaştı ve Paltosunun önünü açarak: “ Heyyt! Babalar en iyisinden iki kuzumuz var” diyerek kaliteli iki şişe şarabı gösteriyordu. “ Sinemaya davetlisiniz” dediğinde ne demek istediğini anlıyordum. Samatya tren istasyonunda takılacak, trenlerden inenleri izleyecek ve onlar hakkında yorumlarda bulunacaktık. Mesleklerini ve memleketlerini bulmaya çalışıyorduk. Bir başka günlerde rastlaşırsak soruyorduk ta; Nerelisin, ne iş yaparsın? Nereli oldukları konusunda Ömer’e fark atardım.

Tam da o geceydi:

Hava, çok soğuktu ve şaraplarda çok güzeldi. Lakin birer şişe şarap bizi kesmemişti! Ömer Gelecekten ödünç alarak, gitti iki şişe daha aldı. Aynı markadan. Saat 20.00 suları! Bu saatler mesaiden veya nöbetten çıkanların saatiydi. Birde iş çıkışı bizim gibi meyhanelere takılanların dönüş saatleriydi. Şişeler zulamızda olmalı. Biri gördüğü an yandık demektir. “Ateşin var mı?” Bahanesiyle yaklaşırlar, ikrama da hayır olmaz ya! Şişenin dibini bulana kadar kalkmazlar. 20.10 Bakırköy istikametinden gelen trendi. Trenlerde damla sakızı satan adam bile burada iniyor. Yüzlere hep aşinayız.

Beyaz bir kaban ve omuzlara dökülen sapsarı saçlar. Elinde pembe güllerden bir buket ve umursamaz bir tavırla indi trenden. Bize doğru yürüdü, yürüdü tam yanımızdaki çöp kutusuna
Gülleri fırlatırcasına atıp “Allah belanı versin” diyerek yoluna devam etti.

Uzanıp gülleri çöpten çıkardım, çok güzeldiler ve pahalı bir bukete benziyordu. Ömer, “yengeye mi?” diye soruyordu! “ Belli olmaz, bir şekilde gerçek sahibine ulaşırlar” demiştim.

Bu arada, Sarışın bayan hakkında yorumlar yapıyorduk, şık giyimli olması ve kendisine verilen güllerin güzelliğini yorumluyorduk, mesleğini bulmaya çalışıyorduk! Bütün tahminlerimizi bu bayanın trende yolculuk etmesi bozuyordu. Evlerine dönen emekçi, yorgun insanlara benzemiyordu.

İşte, 20.40 treni de gelmişti; İnsanlar şu saatte biraz daha aceleci oluyorlar evlerine yetişme telaşı başlıyordu.

Oda ne? Beyaz kaban sarı saçlar, Bir farkla iniyordu; ellerini yüzüne kapamıştı. Ağlıyor muydu ne? Dejavu bu olmalı herhalde!

Ömer: “ Oğlum kadın pişman oldu, gülleri almak için geri döndü”
Yok, baksana ağlıyor, hem o kadın değil bu!

Gözyaşlarını silerek bize doğru geliyor ve “ Allah Belanı versin, canın çıksın” beddualarını savuruyordu. Bir anda; yapmayacağım bir şeyi yaptım! Yanımdaki buketi alarak ayağa kalktım ve kendisine: “ Hanımefendi, bu bedduaları bana söylüyorsanız inanın hiçbirisine değmem. Gözlerinizden süzülen bu inci taneleri hoyratça savurduğunuz bir servetiniz gibi değer mi acaba!” Öylece bakıyordu. “ Bu güller sizin için” dediğimde; gülümsedi!

Telaşlanmış “Yok, canım niye size beddua edeyim” demişti. “ O zaman güllerinizi alın” diyerek bir kez daha yineledim. “Sigaranız var mı?” diye sordu. Ömer arkadaşım “şarapta var” dediğinde önce bizi bir süzdü ve “ İkinizde kravatlısınız memursunuz siz!” diyerek çekingenliğini üstünden atmıştı. Adı Dilek idi; şarabımızı paylaşmıştı bizimle. Neden İstasyonda içtiğimizi soruyordu! Ömer, “ İyi oluyor burası, yazlık sinema gibi geliyor bize, sosyoloji çalışıyoruz burada dediğinde: sesli gülmeye başlamıştı. Biraz olsun rahatlamıştı. Bizde kendisi ile hiçbir soru yöneltmemiştik. “İyi geldi” diyerek, gitmek için izin istediğinde; “Sanırım bu güller sizindi” diyerek, gülleri almasını istedim. Gülümsedi, “Gerçek sahipleri acaba ben miyim?” Demişti. Dilek yanımızdan ayrıldığında; Ömer, “ niye kendisi hakkında bir şey sormadın” diyordu. “İyi ya; kim olduğunu biz bulacağız hadi başlayalım” demiştim.

Zaman ilerlemiş ama biz olduğumuz yerde duruyorduk. Şarabımız bitmiş, eve dönüş başlamıştı. İşte, trenimiz de gelmişti: sallanarak ve salınarak trene doğru ilerliyorduk. Ben fazla salınmış olmalıyım ki, bir anda kendimi trenle peron arasında buldum. O esnada tren hareket etmiş yavaş, yavaş hızlanıyordu. Trenin basamakları birer, birer bana vuruyor her vuruşta bir kemiğimin kırıldığını duyuyordum. Ben trenin altında yuvarlanırken içindekiler dehşetle beni izliyorlardı. Son bir hamle ile onlara imdat frenini gösterdim.

Tren durmuştu; herkes sıkıştığım yerden beni çıkarmaya çalışıyordu. Kendime: “Sakın salma kendini, yaşamalısın yapacak çok şey var” diyordum.

Gözlerimi ışığa alıştırarak açıyordum. Odanın içinde önce insanları seçmeye başladım. Eşim, babam ve sevenlerimiz başucumuzdaydılar. Üç gün yoğun bakımda kalmışım.14 kaburgam,18 yerinden kırıktı.

Birden Etejerin üzerindeki güller dikkatimi çekti. Üzerinde aynen şöyle yazıyordu. “Güller bir gün gerçek sahibine ulaşırlar” yazıyordu. “Yok, daha neler “diye içimden geçirdim. Olamazdı, bu bir rüya olmalıydı! Eşime bu gülleri kim getirdi diye sorduğumda cevap beni şok etmişti. Eşim: “Kaza geçirdiğin gece nöbetçi olan Doktor Dilek Hanımın çiçekleri onlar” dediğinde donmuş kalmıştım. “Sağ olsun, bütün bir gece seninle uğraştı tüm müdahaleleri yaptı, Nöbeti bittiği halde gitmedi. Sen, tehlikeyi atlattığında gitti” diyordu.

Hastane de kaldığım süre içinde hiç görüşemedik, İyileştikten sonra birkaç defa daha gittiğimde de göremedim kendisini. Bir daha da hiç göremedim.

Bir dostumun anlattıkları geliyor aklıma “Bazen Melekler insanların arasına karışır” derdi!

ŞİİR KÖŞESİ:

Neredesin

Önce kalplerdesin, sonra düşlerde
Sadece sen varsındır şiirlerde
Denize düşen yılana sarılır
Senin sevdana düşen
Yoluna sarılır

Kır, bayır papatya dolu
Dağ, tepe lale,
Bağ, bahçe sümbül
Her yanımız çiçek
Ya sen neredesin gül

Denizin atı var, kızı var
Kestanesi var, börülcesi var
Köpeği var, ineği var
Denizin hıyarı bile var da
Denizgülü yok işte


Belki bir sarayın bahçesinde
Belki bir yoksulun penceresinde
Çok yerde değilsindir sen
Düşünü kuranın, yolunu gözleyenin
Sevenin kalbindesindir sen

Lütfü ERTÜRK