KARPUZ KESTİM SULANDI, YEDİM BAŞIM DOLANDI, KIRILASI KOLLARI, İNCE BELE DOLANDI

Ömer bizi eve götürüyor, Diyarbakır’in tam merkezindeyiz… Ofis’e gidiyoruz deyince ben büro gibi bir yer sanıyorum önce ama gittiğimiz yerin ev olduğunu görünce meseleyi de anlıyorum, mahallenin adı Ofis’miş meğerse… Bu durumu kimseye çaktırmıyorum tabii ki, kendi kendime gülüyorum…

Diyarbakır’da bulduğumuz Couchsurfing arkadaşımız Sabahattin’i aramadık henüz, Ömer’de kalmaya karar verince onu acilen aramamız gerekmedi, akşama doğru arayacağım…

Ömer kapıyı çalıyor, güleryüzlü bir kişi açıyor kapıyı… Gözlerinin içine, göz bebeklerine kadar gülen biri Hulusi… sevimli haliyle, şakalarıyla orada kaldığımız 5 gün boyunca bizi güldürdü, inanılmaz şahane sesiyle türküler söyledi…

Eşyalarımızı Ömer’in evine bıraktık, daha doğrusu ben bıraktım, Reyhan eşyalarını Viyana’da bırakmak zorunda bırakılmıştı biliyorsunuz… elinde bir ufak çantayla Diyarbakır’ın meydanında öylece kaldı sanki… Evde fazla vakit kaybetmeden dışarı çıkıyoruz, öğlen oldu ve karnımız iyice acıktı… Hemen yakında, Sanat Sokağında bir restauranta götürüyor Ömer bizi… Garson masayı donatıyor… acılı ezmeler, kebaplar, süzme yoğurtlar, halis tereyağlar, örme peynirler ve de Amed’in kabarık taze pişmiş sıcacık lavaş ekmeği… dün geceden beri hiç uyumadan geçen yorgun saatlerden sonra şahane bir ziyafetin tam ortasına düştük… acılı kebaplar gözlerimizi yaşartıyor ama işin ilginç yanı ağızdaki bu acılık hemen geçiyor, kalıcı değil…

Bulunduğumuz yerin adı Sanat Sokağı… Ne güzel bir isim diye düsünüyorum… Amed kadınları sokağın ortasında bir sergi açmıslar, yaptıkları el işlerini satıyorlar… Bir şey almaya niyetleniyorum ama hala para bozdurmadığımız aklıma geliyor… Bu işi hemen halletmek lazım… Ben sergiyi gezerken Reyhan ile Ömer yandaki Kafe’ye çay içmeye gidiyorlar, şöyle bir dolanıp geleceğimi ima ediyorum kafamla ve onlardan kısa bir süreliğine ayrılıyorum…

Birden kalabalık hareketleniyor, bir genç elinde tuttuğu bir küçük davul ile ritm yaparak türkü söylemeye başlıyor… türküyü biliyorum ama eşlik edemiyorum, cünkü kürtçesini söylüyorlar… hemen insanlar oracıkta halaya duruyorlar… Ben de halaya girip girmemek arasında tereddüt yaşıyorum kısa bir an ama bu çok uzun sürmüyor ve aynı coşkuyla katılıyorum onlara… kürtçe türkü kulağıma hoş geliyor… insanların ana dilleriyle türkülerini söylemeleri ve bunu istemeleri kadar doğal ne olabilir ki bu dünyada! Hep yasaklarla yaşadılar onlar… dilleri yasaklandı, ninnileri, türküleri… masallarını anlatamadı nineler torunlarına, torunları anlamadı ninelerini… yanımdaki zılgıt çekiyor, sesi tüm göğe yayılıyor… Yıllarca Diyarbakır yöresi oyunlarını oynadığım halde, onların yanında çekiniyorum nedense, tereciye tere satmak gibi geliyor bana sanki…

Birden ritm yavaşlıyor, halay çekenler düz sıra oluyor, bu sefer türkçe söylemeye başlıyorlar… Esmerim biçim biçim / ölürem esmer icin / alem bana düşmandır / esmer sevdiğim için… Harrani (esmerim) oyununu onlar gibi oynamam yanımdaki gencin hoşuna gidiyor, sevecenlikle bana bakıp gülümsüyor… Ben de gülümsüyorum, içinde bulunduğum şahane durumun tam ayırdına varıyorum o an… dil, din, ırk farkı gözetmeksizin sadece insan olmanın güzelliğinin ayırdına… insan olmanın, birlikte olmanın güzelliği…  İyonyalıların torunu ben, Trakya’nın  dokuz sekizlik adımlarına alışık ayaklarımla, Mezopotamya’nın göbeğinde, Diyarbakır’ın tam ortasında, Urartuların torunlarıyla omuz omuza halay çekiyorum… onlar kadar duyarak, onlar kadar coşarak… bin yıldır olması gereken bu… bin yıldır olamayan, oldurulmayan…

Birden kendimi çok eskilerde buluyorum… Üniversitedeyim, İTÜ Maden Fakültesinde, Maçka binasının hofundayız binlerce kişi… Ve hep birlikte söylüyoruz kutsal bir dua okur gibi:

"Hep bir ağızdan türkü söyleyip,
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip hep beraber,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yarin yanağından gayri,her şeyde
her şeyde,hep beraber diyebilmek."

(Nazım Hikmet / Şeyh Bedrettin Destanı)