KAYBETMEK ÜZEREYKEN FARKINA VARDIĞIMIZ DEĞERLER

Hayata gözlerimizi açarken bile bize ait olduğunu henüz bilmediğimiz bir şeyleri kaybederek başlamak. Evet çok tuhaf bence...

İlkönce gözyaşlarımızı kaybettik şimdi sıra masum içten, bir o kadar da tatlı olan gülümsememizi kaybetmekte. Hep derdim satın alınamayacak tek şey, karşınızdakine hediye ettiğinizde içten ve samimi olduğu takdir de aynı içten ve samimiyetle size geri dönecek tek şey evet gülümsemekten bahsediyorum.

Önceleri o kadar içten gülümsüyorduk ki hayata, sanki hayat bunu kıskanır gibi bakardı bize. Ama zamanla yavaş yavaş gülümsememizi istemezcesine bizi ağlatan, üzen sebepler karşımıza çıkmaya başlar hayat. Bunların sonucu gülümsememizi de kaybeder olduk. Hayatımızdaki her şey gibi, oda sahteleşmeye başladı. Daha az ve daha yapmacık gülümsüyoruz artık etrafımıza.

Nedir bu duruma gelmemizdeki sebep? Nerde kaldı çocukluğumuzdaki masumiyet? Karşılık beklemeden verdiklerimiz nerde?

Hepimiz bir yaşam mücadelesi peşine düşmüşüz hayatımızda para bir araç olmaktan çıkıp amaç olmuş. Umursamıyoruz artık etrafımızda olan biteni ben merkezli olmuşuz. Kim mutlu kim mutsuz kim hasta kim muhtaç…önemsemiyoruz .Taki bizim için çok değerli olduğunu düşündüğümüz şeyleri kaybetmeye başladığımız ana kadar.

Bir sabah kalktığımızda o güne kadar sahip olduğumuz şeylerin, hepsini bir anda kaybettiğimizi öğrenmek. Ya da şu an bizim için çok değerli olan şeylerin birkaç gün sonra bizim için değerini yitirdiğini görmek.

Bir çoğumuz uzak geleceği düşünmeyip kısa dönemler için yaşıyoruz İş, ilişki olsun sonunu düşünmeden ikisine de kolayca başlayıp bir süre sonra sonu geldiğinde büyük hayal kırıklıklarına uğrayıp üzülmüyor muyuz? Aynı şey hayat içinde geçerli değil mi?

Hangimiz sabah kalktığımızda şu soruyu soruyoruz kendimize?
-Hayatımızın sonu geldi mi?

Arkadaşlarımızın, akraba ve yakınlarımızın ölüm haberleri geldiğinde aslında hayatın nasıl hızla akıp gittiğini görürüz. Günlük yaşamda zenginliğin, statü ve gücün peşinde koşarak yakınlarımızı hayatımızda bizim için çok değerli olan kişileri unutabiliyoruz.tıpkı kolayca söz verip kolayca tutmayı unuttuğumuz gibi. Karşımızdakine onu sevdiğimizi söyleriz ama ona bunu bir türlü göstermeyiz çünkü bize göre yapacak daha önemli şeylerimiz vardır o anda akıp giden zamanı avuçlarımız arasından kayıt giden hayatı düşünmeden erteleriz birçok şeyi düşünmeden başkalarını üzeriz ve bizden daha zayıf, güçsüz olanları farkında olmadan aşağılarız. yakınlarımızın sevgi ve ilgilerini görmeden onların duygularını kırarız…Bunun gibi birçok şey daha;

Ve bir gün canımızdan daha çok sevdiğiniz kardeşinizin yoğun bakımda yattığını öğreniriz. gözyaşlarımızı tutamaz ve ruhunuzun parçalanmasına engel olamayız  Çünkü ruh bizi yansıtan bir aynadır üzülünce incinince gözyaşlarıyla orda olduğunu dışarıya belli etmeye çalışır.genelde ruhumuz o kişinin hasta olmadan önce onu üzdüğümüz,onun yanında olamadığımız özür dileyemediğimiz ve belki vedalaşamadığımız için incinir.

Ama bir karar verdim sizinde benimle birlikte vermenizi istiyorum lütfen zamanınızı boşa harcamayın insanlara onları sevdiğinizi söylemekten çekinmeyin kalp kırmamaya çalışın bir şeyleri yaparken karşılık beklemeden yapın ve en önemlisi lütfen hayata gülümseyin ki oda size gülümsesin.

Yasemin SARMUSAK