29 Kasım 2010 - 18:35

KELİMELERİN YETMEDİĞİ YERDEYİM... E=MC2

0 Okunma 0 Paylaşım

Google Kaynaklara Ekle

Giriş

Sufiler tanrı olmak isterlermiş... tanrı gibi yalnız ve hiç ve hep... Bu evren sonsuz bir enerji ise ve var olan herşey bu enerjinin çeşitli yoğunlaşmış halleriyse ve biz de bu enerjinin bir parçasıysak, tanrının da bir parçası değil miyiz zaten! Gerçek nerede bitiyor, rüyalar nerede başlıyor? Herşey bu enerjinin halleri değil mi? Suyun halleri gibi… Hayallerimiz, rüyalarımız suyun buhar haliyse; gerçek dediğimiz bu yaşam da suyun sıvı hali… yani ikisi de aynı… Einstein’ın formüle ettiği hal yani: E=mc2... Bu yazıyı okuyan sen, benimle aranda bir fark yok, aynıyız... Ölüp toprağa karıştığımızda, belki bir buğday tohumunda tekrar güneşi göreceğiz... belki su olup denizlere karışacağız birlikte... belki her yerde olacağız, belki de hiç bir yerde...

Sanırım yazımın giriş kısmından anladınız... Bugün tarifsiz duygularla başbaşayım yine... giriş, gelişme ve sonuç olarak üç bölümde yazdırırlardı lisede kompozisyonları... Ben de bugün buna uyuyorum... gelelim gelişme bölümüne...

Gelişme

Hastahane de bekleme odasındayım... bekliyorum, düşünüyorum, korkuyorum... kontrol edecekler yine kafamın içini... kafatasımın içinde beynimden başka bir şey var mı diye... beynim büyüyor kafamın içinde, kocaman oluyor, odaya sığmıyor... öyle bir yerdeyim ki, burada herşeyim... her şeydeyim, her yerdeyim... sözcüklerin yetmediği yer burası galiba...

Umudun başladığı yerdeyim... sonsuzluğun tam ortasındayım... bir takvim yaprağındayım...sakin bir denizin tuzuyum... güneşin ışığında bir fotonum... toprağın emdiği yağmurum...bir ağacın kovuğundayım...rüzgarla savrulan yaprağın yeşilindeyim...sabahın çiğ taneciğinin yüzeyindeyim...yeni doğan bebeğin rüyasındayım... Şems’in 1000 sene önce gördüğü düşteyim...bir şarkının notalarındayım...mavinin, kırmızının, turuncunun ortasındayım...su buharıyla göğe yükselenim...ağacın gövdesindeki bir çizgiyim...karıncanın taşıdığı yük benim...aşıkların sözlerindeki sevdayım...kuşun kanadındaki rüzgarım...soğuk kış gecelerinin sıcak ateşiyim... mumun sarı alevindeyim...sonsuza giden ışığım...Ben sadece bu vücutta değilim, her yerdeyim...

Fırından yeni çıkmış sıcak ekmeğin kokusundayım...ana rahmine düşen tohumdayım...şairin söylediği, aşığın çaldığı sazdayım...çocuğun gülen gözlerindeyim...tutkuyla sevenin yüreğindeyim...uzak diyarların hüznündeyim...gözden düşen damlayım ben...kahkalarla gülen bir kadının yüreği benim... yere saplı bıçağın ışıltısındayım...ayın ışığındayım, karanlığın koyunsundayım...dünyanın milyar senelik tarihinde hep vardım ben...

Dudaklarda yarım kalan söylenmemiş sözlerdeyim...bıçak yarasında kanayan benim...anılarda kalan siyah-beyaz benim...mutlu sabahların kızarmış ekmek kokusundayım...çayı karıştıran kaşığın sapındayım...kahvenin kokusundayım...umutların, hüzünlerin, sevinçlerin olduğu yerdeyim...

Çocuğuna süt veremeyen annenin umudundayım...işçinin alnındaki terdeyim... köylünün elinin nasırındayım...sıcak çorbanın tüten dumanındayım...bir genç kızın işlediği nakışım... bir makinenin çarkındayım... İstanbul’da boğazda bir vapurun bacasında dumanım... bembeyaz bir martının kanadındayım...bir sazın tellerinde nağmeyim..dua ile göğe yükselen benim...çığlık çığlığa doğan bebeğin nefesindeyim...doğan günü selamlayan sarı çiçeğin yaprağındayım...

Ben hep vardım.. hep olacağım... binlerce bin yıldır.. hayatın büyük deviniminde olmazsa olmaz minicik parçayım...sonsuz evrende bir hiç kadarım... ve kendi içimde benden büyüğüm...

Sonuç

Öyle bir yerdeyim ki
Ne karanfil, ne kurbağa
Öyle bir yerdeyim ki
Bir yanım mavi yosun
Dalgalanır sularda
Bir yanım çocuk parkı çığlık çığlığa
Öyle bir yerdeyim ki
Anam gider allah allah
Dölüm düşmüş sokağa

Dostum dostum güzel dostum
Bu ne beter çizgidir bu
Bu ne çıldırtan denge
Yaprak döker bir yanımız
Bir yanımız bahar bahçe... Hasan Hüseyin Korkmazgil...

Belma BALCI