KEPLER YERE DÜŞMÜYOR, CÜBBELER BOL GELİYOR BEDENLERE

Hangi günden, daha farklı bir gün daha yaşandığını düşünürken, kulaç atmaya çalışırsınız şıklar arasında. Minnacık bedenlerin, parlayan yanaklarını ıslatır gözyaşları. Karşı koyulamayan titreyişler alır yerini sınav salonlarında. Koca bir ömre paha biçilen ise üç beş kâğıt parçalarını dolduran anlamlı mürekkep damlaları. Sistem ne kadar yanlış veya doğru bunu az çok bilirsiniz. Ama sınavın sonun da akıllı veya aptal diye yargılanıyorsanız eğer, sistemin ne kadar doğru olduğu tartışılır.

Soru bankalarının önünüze kurduğu engelleri aşar, koca bir nefes çakersiniz içinize. Ama bilmezsiniz ki, aldığınız o nefesin binlerce katını geriye vereceğinizi.

Belli bir puan alırsınız ve hayallerinizi gerçekleştirmek adına yeteceğini düşünürsünüz. Mutlusunuzdur aslında kendinizce. Eve gittiğiniz de hayallerinize ailenizin hayalleri karışır. Babanız, isteyip de okuyamadığı bölümü tercih etmenizi ister. Komşularınızdan, kuzenlerinizden hep şunları duyarsınız. ‘’ ŞİMDİ Kİ AKLIM OLSA ŞU BÖLÜMÜ OKURDUM.’’ Anlayacağınız kendi hayallerinizi değil de, başkalarının hayallerini okumak zorun da bırakılırısınız.

Kendi hayalinizi bir köşe başında çoktan terk etmiş, bir başkasının arsız hayalleriyle baş başa kalırsınız. ‘’Daha kaç yaşındasın be çocuk, sen hiç günlerce makarna yedin mi? Sırtlamışsın çantanı koşuyorsun.’’ Aslında koşmuyorsun değil mi? Birileri ittiriyor arkandan. Kimse düşünmüyor nereye basacağını canının acıyıp acımadığını.

İşte üniversite kapısından giriyorsun. Bekli de, valizlerin ya çay ocağında yada otogarda ki emanetçide. Sense koşa koşa gelmiş, nerede kalacağın belli bile değilken okulun yolunu tutmuşsun.

Bir hayat kurarsınız okuduğunuz şehre. O kadar alışırsınız ki, artık orayı sahiplenirsiniz aslında. Ağlayıp, güldüğünüz yer orasıdır. Yalnızlıklarınızı, muhabbetlerinizi, kavgalarınızı yaşarsınız. Aslında kendinizle tanışır, kendinizi başkalarına tanıtırsınız. ‘’Ah üniversite, tozpembe hayallerin dudaklardan fırladığı, gerçek hayatın tokatlarına alıştığın üniversite’’

Bitsin diye dua ettiğiniz, giderken ise gözyaşlarınızı döktüğünüz bir yer daha asla çıkmaz karşınıza.

Üniversite bittikten sonra artık her şeye hazırsınızdır. Hayatın tokatlarına alışmış, umursamazsınız. Ama daha hayatın tekmesini yememişsinizdir. Hayat yeniden tekerrür eder ve kocaman adam olsanız da, lise öğrencisi gibi soru bankalarından kurtulamazsınız. Geçmişi gelecekle şekillendirirsiniz lakin geçmişte geleceği göremezsiniz.

Hangi günden, daha farklı bir daha yaşandığını düşünürken, yeniden kulaç atmaya başlarsınız şıklar arasında. Kocaman bedenlerin, dökülmüş saçlarının yerinden akar terler.

Düşünmeyin ağlayacaklarını, ağlama faslı bitmiştir çoktan. Çünkü geleceğini görmeye çalışan gözler çoktan kör olmuştur.


Alışık değilim anne

Senden ayrılmaya,

Gönderme beni

Sen kokmayan

Sensiz ellere.

İttirme arkamda baba,

Ayaklarıma batıyor

Çakıl taşları,

Ayaklarım acıyor baba.

Ah hayallerim,

Çocukluk hayallerim.

Nerelerde bıraktım,

Hangi yerlerde düşürdüm

Ben seni.

Ah tozpembe gençliğim,

Kim çaldı seni benden,

Hangi sızıp kaldığım yerde,

Hangi amfilerde unuttum

Ben seni.

Ah üniversitem ah,

Kaldı sevdiklerim geride,

Tek sevmediğim hayattı

Oda hâlâ benimle,

İçimi döktüm dökmesine ama

Mutluluğumu sulayıp,

Daha gözyaşımı sermedim ipe.

Ben kimseye bir şey öğretmiyorum, okuduklarınızı düşünürken kendi kendinize cevaplıyor ve öğreniyorsunuz zaten.