KEYİF KAÇIRAN GÜNDEM

Türk halkının gazete okuma alışkınlığı üzerine konuşuyoruz bir arkadaşla. Gelen tespit son derece yaratıcı: “Efendim, Türk insanı gazete okumayı sevmiyor.”  Peki tamam, kabul; okumayı yazmayı genel anlamda seven bir toplum değiliz. Lakin bu eğilim tam ters yönde olsaydı da sonuç değişmeyebilirdi ihtimal ki. Şöyle yani; okumayı çok seven bir toplum olsaydık dahi, gazete okumayı sevmeyebilirdik cümleten. Zira gazete okumak veya haber izlemek, kişinin kendi eliyle kendini germesidir aslında; bir nevi mazoşizm işte…

Yerel ve ulusal gazetelere baktığımda, pek de keyif verici haberlerle karşılaşmıyorum. Memleketin ahvaline içte içe üzüldüğümüzle kalıyoruz önce, ardından “her toplum, hak ettiği biçimde yönetilir” kızgınlığına yatay geçiş yapıyoruz.

Son bir haftanın yerel gazeteleri, gayet güzel örnektir mesela yukarıdaki önermeye.

Gündemden düşmeyen “çöp ihalesi konusu” örneğin… AKP Silivri İlçe Başkanı Metin Karakaş istikrarlı ve akıllı bir biçimde üstüne gitmeye devam ediyor konunun. Basın toplantısında değindiği ve dikkat çektiği konulara bakıyoruz, iddiaları güçlendirecek kanaat oluşmasına neden olacak cinsten tuhaflıklar var ortada, ihale sürecine ilişkin. Konu hala yargı aşamasında ve kesin kararı bekliyor tabi ama sadece bu argümanları okumak bile, iktidarla halk arasındaki o güven duygusunu zedeleyecek cinsten.

Belediye meclis toplantısında muhalefete takındığı diktatöryal tutumunu okuyoruz örneğin Başkan Özcan Işıklar’ın. “Siz gazete dağıttırdınız, ben de sizi mecliste konuşturmuyorum!” Amerikan filmlerindeki gibi “wow” diye haykırası geliyor insanın; bizdeki “vay canına” ünleminin gavurcası yani. Sosyal demokrat iktidarın, kendiyle çelişen bu antidemokratik tutumuna bakıp da ne diyebilir ki insan başka? Bugünkü iktidarın geçmişte söylediklerine bakıldığında, seçim öncesi vaatleri hatırlandığında ve mevcut uygulamaları izlendiğinde, politikanın kendisinden soğuyor insan.   

Son bomba yine CHP’nin örgüt toplantısından geldi. Milletvekili aday adayı olduğunu açıklayan Selami Değirmenci’nin konuşması sırasında parti binasında yaşanan tartışma basına yansıdı. Değirmenci’nin adaylığı başlı başına yazı konusu, buna daha sonra değineceğiz. Lakin gerek o gece orada yaşananlar gerekse partinin içyapısına ve dengelerine dair zaten bildiklerimiz bir kez daha gösterdi ki; CHP içinde ciddi çatlaklar, gruplaşmalar, ayrılıklar, çekişmeler mevcut. Gerek ilçe başkanı sıfatıyla Değirmenci’nin gerekse belediye başkanı olarak Işıklar’ın konuşmaları, mevcut uçurumun derinliğini gözler önüne serecek kadar da açık üstelik. Ve yaşadığımız ilçeyi yöneten partiden söz ediyoruz. Kendi içindeki bitmek bilmeyen kısır çekişme ve tartışmalardan, bireysel hesaplardan vs. fırsat bulup da ilçeyi hangi ara ve ne şekilde yöneteceğini merak etmiyor mu insan bunlara bakarak?

Velhasıl-ı kelam; şu durumda, gazete okumanın keyifli bir şey olduğunu söylemek mümkün müdür? Tüm bu saçma sapan kavgalardan, çekişmelerden, koltuk hesaplarından, usulsüzlük iddialarından vs vs vs sonra, yaşadığı kent adına daha çok kaygılanıp geleceğe dair umudunu yitirmez mi insan?

Yoksa biz gerçekten hak ettiğimiz her şeyi yaşıyoruz da, gazete manşetleri bu yüzden mi keyifsiz?