MUTLULUK SADECE PAYLAŞILDIĞI ZAMAN GERÇEKTİR...

Üryan geldim gene üryan giderim 
Ölmemeğe elde fermanım mı var 
Azrail gelmiş de can talep eyler 
Benim can vermeğe dermanım mı var…

Yazıma bir türküyle başlıyorum bu hafta... Dün izlediğim film bana bu türküyü anımsattı... Ne güzel bir türküdür bu… Karacaoğlan ne güzel söylemiş… kefenin cebi mi var, demeye getiriyor özetle… Ben de hiç bir şeye sahip olmak istemiyorum artık… dedim ya geçen hafta da, mutluluğun anlamı bunda saklı… sahip olma duygumla mücadele ediyorum ne zamandır… hatta öyle ki, sahip olduğum gereksiz fazlalıklardan kurtuluyorum… kullanmadığım,  gereksiz yer kaplayan herşeyi atıyorum… bu durum beni rahatlatıyor… yavaş yavaş ilerlemeliyim, biliyorum.. önce gerekmeyenler atılacak.. sonra gerektiğini sandığım şeylere gelecek sıra ve bunların da ne kadar gereksiz olduğunu kafama kazıyınca ikinci aşamaya gelmiş olacağım… asla erişemeyeceğim şeyleri istemenin getireceği kahredici mutsuzluktan uzaklaşacağım… sonunda ölümün olduğunu bilmek, yani ölümün bilincinde olmak mutluluğun gerçek nedeni galiba… ölmemek için elimizde ferman var mı?  Devam ediyor Karacaoğlan, hani derler ya, paran var mı derdin var… İşte o misal bu da…

Dirilirler dirilirler gelirler 
Huzur-ı mahşerde divan dururlar 
Harâmî var diye korku verirler 
Benim ipek yüklü kervanım mı var…
Tesadüf diye bir şey yok bu alemde…

yaşanılan herşey benim filmimde olması gerekenler ve zaten var olanlar… hiç bir şeye şaşırmıyorum artık… İşte buna bir örnek… Ben mutluluğun sırrını sahip olmamakta veya hiç bir şeye ihtiyaç duymamakta ararken kızım Ceren elinde bir film ile geldi geçen gün… Filmi birlikte izledik… Adı: İnto the Wild… gerçek bir hayat hikayesi… 1992 yılında, sisteme karşı çıkarak, çok az bir ekipmanla Alaska’nın vahşi doğasında tek başına yaşama savaşı veren ve bu yolla kendini dinleyerek, sadece kendi yüreğine ve sesine kulak vererek mutluluğu yakalamaya çalışan Christopher Johnson Mccandless’in anısına yazılmış bir kitaptan yola çıkılmış... Kitabın yazarı Jon Krakauer, filmin yönetmeni Sean Penn ve başrolü de Emile Hirsch oynamış…

Gelelim hikayeye: Christopher  okulunu başarıyla bitirmiş 22 yaşında bir gençtir... 25.000 dolar parası vardır, ailesi oldukça varlıklıdır ve notları iyi bir üniversiteye yetmektedir... düzenin ondan istediği herşey vardır, yani önünde mükemmel bir geleceği var gibi gözükmektedir... Ama ailesinin iç huzursuzluğu, kavgaları, yalandan mutluluk sahneleri ve paraya verdikleri aşırı değer Cristopher’i düzenden soğutur... yaşadığımız hayatın yalanlar ve maddiyat üzerine kurulu olması onu isyan ettirir... Ve hayatında radikal bir karar alır... yaşadığı düzeni ve onun bütün olanaklarını redederek, çok uzaklara kimsenin olmadığı vahşi hayata adım atar... amacı sonsuz özgürlüğe ve mutluluğa ulaşmaktır...

Önce üniversite için biriktirdiği 25.000 doların 24.000 dolarını fakirlere verir ve geri kalanla da önce bir dünya gezisi yapmak ister... sonra ehliyetini ve bütün kimlik kartlarını imha eder... Kendine yeni bir isim bulur... Alexander Supertramp... yanına bir sırt çantası ve üç beş eşya alır... Alaska’ya giderken yolda çeşitli işlerde çalışır ve karşısına çıkan bir sürü insanın da hayatını değiştirir... Tanıdığı insanların hayatlarına girip çıkar, hiç bir hayatta ve hiç bir yerde kalıcı değildir yani... Filmi izlerken insanın içinden herşeyi bırakıp gidesi geliyor... Okul, iş, evlilik, kurallar vs  ile bu kötü düzenin, temelinde paranın yattığı bu sistemin bir parçası olduğunu anımsatıyor insana...

Chris yol boyunca çeşitli yazarlardan alıntılar yapar... Thoreau şöyle demiş örneğin: Bana para, şöhret, inanç, adalet ve aşk yerine sadece gerçeği verin... sonra Tolstoy’un çevresiyle barışık olmayan anarşik ruhunu düşünür ve Alaska ona hep Jack London’u anımsatır...

Biz de böyle değilmiyiz, ömrümüz mutluluğu aramakla geçmiyor mu? Felsefe buna yanıtlar aramıyor mu? Gerçek mutluluk kaçmak mı? Yalnızlık mı? Özgürlük nedir? İşte bu film bunun yanıtını aramakta ve Chris doğanın sert koşullarına yenilip son nefesini verirken mutluluğu keşfediyor: gerçek mutluluk sadece paylaşılarak yaşanır... mutluluk paylaşmaktır...

Ne zamandır içimdeki bir haykırışın maddeye dönüşmüş hali sanki bu film... Gün olacak alıp başımı gideceğim... paranın, etiketin, milliyetin, dilin, ırkın, patronların, hüküm sürmediği ufacık bir köye... sessiz, dingin ve sade bir hayat... ama cebimde hep aşk olacak... yanımda güzel şeyleri paylaşacağım dostlarım mutlaka olacak...

Can Yücel ile noktalayalım bu haftaki sözümüzü:  Ben her bahar aşık olmam ama / Her bahar gitmek isterim / Gittiğim olmadı hiç / Ama olsun ... İstemek de güzel…

Belma BALCI