NEMRUT'UN TÜRKÜSÜ

Adıyaman’da güzel bir sabah vakti… hava sıcak, insanlar daha sıcak… güzel bir evin kocaman mutfağındayız… Asuman hanım’ın şahane kahvaltısı bir yanda, diğer yanda Şevket dedenin yaşlı ve yumuşak sesi: “ sen hep beni mazideki halimle tanırsın - hala bilirim aşk ile bekler inanırsın - hep öyle siyah saçlı ve hülyalı sanırsın” Bu yaşlı ama gönlü genç adama bakıyorum, söylediği şarkı ile uyum içinde… çok eskilere sesleniyor, çok eski bir sevdaya sanki… çok eskilerde kalmış birine… belki de Nemrut prensesiydi seslendiği, kadim zamanlardan kalan… kimbilir!

Abdulkadir’in ailesi… hepsinin yüzleri gülüyor, gözlerinde ışıltı… Huzur var bu ailede… ne zamandır çok az şahit olduğum…Reyhan ve ben de payımızı alıyoruz bu huzurdan… hareketlerimiz ağırlaşıyor, üzerimize bir rehavet çöküyor…dünyada bu mutfaktan başka yer yok sanki…

Nihan’ın güzel yeşil gözlerinde telaşı görüyoruz birden, çünkü abla  Sümeyra ve enişte Burhan minibüsle bizi bekliyorlar aşağıda… acele etmemiz lazım, Nemrut’a gideceğiz… yolumuz uzun…

Minibüse doluşuyoruz… Minik Sude Naz’a birer öpücük konduruyoruz önce… sonra neşeli konuşmalar, gülüşmeler ile yola koyuluyoruz… Evin küçük oğlu Ahmet en arkada… Güzel Nihan’ın yakışıklı nişanlısı Mustafa da katılıyor bize… onlara gözüm ilişiyor, ne kadar gençler.. ne kadar güzeller… ve ne kadar umutlular… gözlerinde sevgiyi görüyorum…

Abdülkadir arkamızda oturuyor... bu çocuğun ne kadar sıcak bakışları var diyorum içimden... Kadir’in yüreğindeki iyilik bakışlarına vurmuş... kalbindeki sıcaklık gülüşünde saklı...

Yolumuz uzun, karnımız acıkıyor yeniden... Sümeyra akşamdan kalma içli köfteleri uzatıyor, iştahla yiyoruz... Nemrut yolunda arabada piknik yapıyoruz... Ve geldik diyor Burhan, arabadan iniyoruz... Bundan sonrasını yürümemiz gerekiyormuş... şöyle bir bakıyorum yukarıya, gözüm almıyor önce ama gitmek var dönmek yok diyorum içimden...

Ve Nemrut’ta yukarıya doğru yürüyüş başlıyor... yukarı çıktıkca hava soğuyor, şallarımızı omuzumuza alıyoruz, hırkalarımızı giyiyoruz... Bugün burada güneşin batışına bir kez daha tanıklık edeceğiz... ama ilk defa 2200 metre yukarıdan... yani güneşe daha yakınken vedalaşacağız onunla...kucaklaşacağız adeta... 



Kocaman bir dağ…taştan kocaman heykeller... çok heybetliler… tanrılar… krallar… sırasıyla oturmuşlar... Kommegene kralı 1. Antiochos kendini tanrılara eş koşmuş ve dünyanın tepesinde onlarla birlikte olmak istemiş... güç var burada, tevazu aşağıda…hırs yukarda, tevekkül aşağıda … yaşamın en basit diyalektiği…

Koca dağın, koca Nemrut’un bir yüzü karanlık diğer yüzü aydınlık... karanlıktan aydınlığa yürüyoruz...güneşin kızıllığı tüm ovaya yayılmakta… altımızda kalan uçsuz Mezopotamya sonsuzluğun türküsünü söylemekte sanki...

Ufukta kızıl bir çizgi oluşuyor... güneş batmakta, ölüm gibi... hayatın diyalektiği hep karşımızda…dağın bir yanı karanlık, diğer yani aydınlık...  Bir yanda yaşam diğer yanda ölüm var... bir yanda iyilik, bir yanda kötülük... bir yanda açlık diger yanda zenginlik…bir yanda inanmak, diğerinde düşünmek...  bir yanda akıl, diğer yanda vicdan... bir yanda sevgi, diğer yanda nefret… bir yanda ateş var, diğer yanda su... bir yanda 21. asır, diğer yanda kadim zamanlar... bir yanda kin diğer yanda bağışlama… bir yanda kutsal kitaplar, diğer yanda atom bombası, petrol...  bir yanda  Nemrut diğer yanda Ibrahim.... bir yanda iyilik diğer yanda kötülük... bir yanda din, diğer yanda bilim.... bir yanda barış, diğer yanda savaş… bir yanda şevkat var diğer yanda işkenceler... bir yanda aşk var diğer yanda öfke...

Bir yanda ben varım, Reyhan var diğer yanda Nihan var, Sümeyra var... Hangimizin kafası aydınlık, hangimizin ki kapalı bilinmez... biz hayatın diyalektiğiyiz... siyah ve beyaz gibiyiz... aslımız aynı... yolumuz aynı... umutlarımız aynı... bir elmanın iki yarısıyız biz... hepimiz bir bütünün ayrı parçalarıyız... birimiz olmadan diğerimiz de olmaz... birimiz olmadan diğerini anlamak imkansız...

Hayatın diyalektiği her yerde... Filistin’de savaş var şimdi…tankların tüfeklerin ucunda ölüm… yaşam diğer yanda... karşılarında bir çocuk... öyle bakar... gözlerindeki ölümle,  İsrailli başka bir çocuğun gözlerine... Binlerce sene önce, Nemrut’un tepesinden gördüğümüz şu sonsuz genişlikteki ovada aynı çocuklar, aynı gözlerle baktılar birbirlerine belki de… Kadir’in, Ahmet’in, minik Sude Naz’ın kadim atalarıydı onlar... Şevket dede kadar sahiciydiler hem de... Şevket dede boşuna söylemiyor o şarkıyı...

 

 

Belma Balcı