NEREDE OLURSAN OL SEVGİLİ...

        Seksenine merdiven dayamış, birkaç adım kala çıkmaktan usanmış dinlenirken, yakalayı vermişim sanki yaşlı adamı. Bedeni yorgun olsa da, hala kendisini küçük köyünde, at sırtında koşturduğu zamanda hisseder. Dinlenirken küçücük bahçesinde, kendisiyle yaşıt palamudun gölgesinde, yüzlerce çeşit çiçeklerin içinde onlardan biri olmuştur sanki. Cennette zorluk çekmemek için, cennetini kendisi kurmuş alıştırıyor gibiydi.       

        Bellidir yüzünden, bizler gibi geleceğine değil geçmişine yöneldiği.

        Yavaş adımlarla yürürken yanına doğru, hafiften doğruldu beni görünce. Gülmese de kendisi, yüzünde istemeden bir güleç ifadesi vardı. Yaklaştıkça sanki benim daha hızlı yürümemi istiyormuş gibi heyecanlı tavırları çarpıyordu gözüme. Her adım atışımda yerinden doğruluyor, bedenini oynatıyordu. Aslın da bu bir misafirperverlik miydi yoksa uzun zamandır misafirinin gelmemesi miydi? Anlamak zordu. Sonun da yanına gelmiş, selam verip, dizlerinden destek alarak oturmuştum yanına.  Ödün vermese de asil duruşundan, gözlerinden belliydi mutluluğu. Sünger üzerine, el dokuması bir kilimin dikildiği mindere yaslamıştı sırtını. Mindere destek veren ise, gölgesinde oturduğu palamudun gövdesiydi. Bu koca adamın yerle ilişkisini kesen bir de rengârenk, üzerine uzandığı halısı vardı. O kadar karmaşık renkleri vardı ki bu halının, sanki oradan buradan buldukları iplerle örmüşlerdi. Bir de kendisinin eski kazaklarından, pantolonlarından kesilmiş kumaşlarla yaması var ki; ayrı bir hava katıyordu. Ormanlar kralı aslan gibi avını tutup yemiş ve dinlenmeye çekilmiş gibi heybetli, asil bir duruşu vardı yaşlı adamın. Sırtını mindere yaslamış, altında yamalı halısı bir ayağını ileri uzatmış, diğer ayağını bükmüş göğsüne yaslamıştı. Büktüğü bacağının üzerine kolunu koymuş, eli dizinden ayağına doğru salınıyordu. Yere doğru uzanan elinin orta parmağında büyük bir yüzüğü,  bu yüzüğün ortasında ise Atatürk resmi vardı. Kararlı ve asi sesine biraz mutluluk biraz da heyecan serpiştirip, ’’hoş geldiniz’’ dedi. ’’Hoş bulduk efendim nasılsınız’’ dedim. Herkese aynı cevabı veriyormuş gibi veya aklından her saniye bu cevabı düşünüyormuş gibi, ’’bugünümüze şükür oğlum’’ diyerek yanıt verdi. Duruşundan ve çatık kaşlarından ürktüğüm yaşlı adam karşımda inceldikçe inceliyor, sözleriyle beni kırmamak için çırpınıyordu sanki. Bense konuya girmeden önce, her şeyiyle süzüyordum yaşlı adamı. ‘’İsmini bağışlar mısın bu garip adama?’’ diyerek gülümsedi. ‘’İsmim Sadettin efendim ya sizin isminiz nedir?’’ desem de, bir yandan da on dakikadır oturuyordum ve ismini neden sormadığımı düşünüyordum. ’’Memnun oldum Sadettin Bey, bende Veysel ama herkes âşık der, sende öyle söyle’’ dedi. Mimiklerim de gülümser bir ifadeyle ’’Âşık Veysel’den geliyor herhalde âşık lakabı’’ dedim. ’’Evet, biraz öyle galiba…’’ diyerek mırıldandı. ’’Yoksa başka bir hikâyesi mi var bu âşıklığın’’ deyip elimi omzuna koydum Veysel amcanın. ’’Bu ömrün en güzel yıllarında bir kadın kalbimi çalıp kafesledi. Kime gittiysem, hangi âşık çilingirin yanında aldıysam soluğu bir anahtar uydurup açamadı kafesi. Ben bu derdime derman ararken, bir de bakmışım ki anahtar yerine, Veysel ismime bir âşık sözü tutuşturuvermişler. Anlayacağın kalp kafesime bir anahtar bulmak yerine, adıma âşık eklediler. Ben de yıllardır taşıdım bu lakabı hiç kirletmeden’’ dedi. ’’Anlamadım Veysel amca nasıl kirletmedin ki.’’ Bana parıltılı gözlerle bakıp, ’’şu an yalnız olmamdan belli değimli evlat’’ diyerek derin bir iç çekti.

      Saatlerce konuştuk aslın da Veysel amcayla. Her şeyi anlatmaya kalksam cilt cilt kitap yayınlamam gerekirdi herhalde. Burada bitirmek istedim çünkü her şey burada apaçık belliydi. Yıllarca beklemişti Veysel amca hiç bıkmadan, usanmadan sevdiğini. Gözlerinden, titrek sesinden de anlaşılıyordu hala beklediği. Kim ayırabilirdi ki onu sevdiğinden, başka bir adam mı ya da ölüm mü? Aslında kimse de ayıramamıştı. Ölemeyecek gibi hala sevdiği kadını arıyor, bir yandan da öldüğünde onu cennetin kapısında bekleyeceğini düşünüyordu. ‘’Galiba Veysel amcanın öldüğünde bile aşkından vazgeçmek gibi bir derdi yoktu.’’   

       İşte böyledir hayat, sevmekle, sevilmekle, beklemekle de geçer bu hayat. Kelimelerim yavaş yavaş son bulurken tek temennim, sizin de Veysel amca gibi bir aşka kapılmanızdır. Sevmek dünyanın en güzel ve en özel duygusudur, bunu asla unutmamalıyız.

      NERDE OLURSAN OL SEVGİLİ…

      Keşke demedim ben hiç sevgili,

      Gece gündüz dolaştım çilingirleri,

      Hırsızlardan bile medet umdum.

      Tek tek girdim her gönle

      Ama seni bulamadım.

      Beklemekten usanmadım ben hiç sevgili,

      Bir tabure çekip kapı önüne,

      Her gelip giden de doğruldum yerimden,

      Önce seni aradım uzaktaki karaltıda,

      Sonra sen olmadığını anlayınca

      Senden bir haber umdum

      Yamacımda durup

      Hal hatır soranlar da.

      Senden vazgeçmedim ben hiç sevgili,

      Sen yokken bile

      Varmışsın gibi hiç aldatmadım.

      Gecemi seninle,

      Gündüzü başka sevdayla

      Hiç yaşamadım ben sevgili.

         Bakarsınız Veysel amcayla tekrar karşılaşır, yine ondan size haberler getiririm. Kim bilir…    

         Ben kimseye bir şey öğretmiyorum, okuduklarınızı düşünürken kendi kendinize cevaplıyor ve öğreniyorsunuz zaten.