OH BE!

Eski Silivri Belediye Meclis Üyesi İlknur Sönmez ve Eski CHP Silivri İlçe Kadın Kolları Başkanı Dilruba Önal geçtiğimiz gün parti binasında milletvekili aday adaylıklarını açıklarken, daha o anda buldum yazının ana tema sözünü.

Aslında kendisi sosyal demokrat ve Kemalist olmayan Ece Temelkuran, Deniz Baykal’ın ardından Kemal Kılıçdaroğlu’nun Genel Başkan seçildiği kurultaya dair kaleme aldığı Haber Türk’teki köşe yazısında, aynen şunu söylemişti: Oh be!

Sönmez ve Önal’ın aday adaylığı açıklamasında bulunacağını öğrendiğimde, benim de ilk söylediğim söz, tastamam bu oldu: Oh be! Parti binasında yapılan toplantıda Önal ve Sönmez’i dinledikten sonra, bu kez daha bir derinden ve hissederek söyledim: Oh bee!

Parti toplantı salonunu dolduran kalabalığı, üstelik uzun süredir partiye uğramadığını bildiğim insanları, farklı grupları da o gün orada bir arada görünce, -kendilerinin haberi yok ama- Önal ve Sönmez’e uzaktan bakıp gülümseyerek, büyük bir inançla yineledim içimden: Ohhh beeee!

Mevcut yerel parti politikaları, İlçe Başkanı’ndan –istisnalar hariç- yöneticisine, uygulan(amay)an yönetim anlayışı neticesinde; bıkkınlık, yılgılık, bezmişlik, heves kırılmışlığı, inançsızlık, güvensizlik ve umutsuzluk yaşayan parti tabanı için çok iyi bir çıkış oldu bu. Örneğin altı aydır parti kapısından içeri ne partili ne de gazeteci olarak adımımı dahi atmamışken, altı ay sonra partiye gitmek için yeterli ve güzel bir neden oldu bana. Tıpkı benim gibi uzun zamandır partiye uğramak dahi istemeyen, örgüt toplantılarına bile katılmayan pek çok kişiye; uzun zaman sonra partiye gitmek için yeterli ve güzel bir neden oluşu gibi…

Bu derin “oh” çekmenin temelinde yatan neden hiç kuşkusuz ki; mevcut siyasi yapıya karşı duyulan güvensizlik ve inançsızlığın üzerine, tam da taze bahar havası gibi gelen Önal ve Sönmez’in kitlelere aşıladığı umuttur. Çocukluğuma, ilk gençliğime ve yetişkinliğime damgasını vuran “Ecevit-Demirel-Erbakan-Türkeş” profilinin iç bunaltan sıkıcılığında bir tıkanma ve boğuculuk hakimdi Silivri CHP’de. Aradaki fark; geneldeki Karaoğlan’ın yerini yereldeki Sarıoğlan’ın almış olmasıydı. Henüz evli bile olmayan bendeniz, yereldeki aynı siyasi yüzlerin torunuma miras kalacağı karamsarlığı içindeyken tüm Silivri halkı gibi, böyle bir boğucu dayatmaya güzel bir renk ve soluk kattı iki kadının çıkışı.

Hayır, salt “kadın aday” sempatisi değil bu. Elbette ki “kadınların temsil hakkı” “kadının siyasetteki yeri” gibi artık klişe haline gelen söz kalıplarının da etkisi var ama sadece cinsiyete dayalı “aman ne sevimli” naifliğinde basit bir şey değil bu. Daha ötesinde, daha fazlası… Sadece “kadınların temsiline” değil, yediden yetmişe ve cinsiyet, yaş, ırk, kültür ayırt etmeksizin tüm Silivri’nin “gerçek” anlamda temsil edilebileceğine dair bir inanç meselesi. Listeye girerler ya da giremezler; o apayrı bir konu. Ama en azından “desteklenebilir, uğruna mücadele edilebilir siyasetçi” ihtiyacını karşılamış olmaları bile başlı başına bir güzelliktir.

“Amaaan kim girerse girsin. Ya da hiç girmesin, bana ne” anlayışını “Evet, o girmeli” anlayışına çevirebildikleri için anlamlı ve güzel bir çıkış oldu bu. Hakikaten yani; oh be!

Bundan sonrası tabi ki Genel Merkez’in takdiri. Adayların nasıl belirleneceği, kimlerin belirleneceği gibi asıl önemli soru duruyor şimdi CHP’nin önünde. Partinin, seçim dönemine inançlı ve coşkulu girebilmesi, bir başarıyı “gerçekten” istemesi ve bu yönde heyecanla çalışabilmesi için, Genel Merkez’in de bu derin iç çekişin sesini duyması gerekiyor belki.

Belki de Önal ve Sönmez’e özellikle destek verenlerin hep bir ağızdan söylemesi gerekiyordur: Ohhh beeee…