ORDA BİR KÖY VAR UZAKTA...

Silivri Lisesinden arkadaşlarımın bazılarıyla hala kontağım var... Sevgili arkadaşım Berrin ile arkadaştan öteyiz... Geçen gün Facebook’ta Fisun ile karşılaştım, sevincimi tarif edemem burada... Sevgi, Nurten, Feza, Latife, Serdar, Mehmet, Ayhan, Refik, Mürsel (ne zamandır yaşamla ölüm arasında savaş veriyor)... ismini yazamadıklarım kırılmasınlar bana sakın...

Üniversite arkadaşlarımın yerleri bir başkadır... Esin, artık benim arkadaşım değil kardeşim... Selva, Hülya, Şengül... hepsini çok seviyorum... Gülten, Sevinç... Metin, İbo, Nail, Yüksel, Mustafa, Münif... hepsini yazmaya yerim yok...  onlarla çok şahane bir dönemi birlikte yaşadık... Devrimci türküler söyledik, aynı güzel hayallerimiz, güzel günlere dair umutlarımız vardı...

Profilo’daki günlerimi ise her seferinde gülerek anımsarım... Şefimiz Yılmaz  Bey ( laf aramızda ben ona oturan boğa derdim, hep birlikte gülerdik, eski İTÜ’lülerdendi), Gülşen hanım ( sevgili meslektaşım), Reşide ( ilk gördüğümde kızı Tuğçe’ye hamileydi), Tayfun Bey ( onu hep telaşlı telaşlı kostururken anımsıyorum, personel şefimizdi), Serhat (okuldaşımdı, tanıdığım en zeki insanlardan biri diyebilirim onun için), Dilaver ( aynı dönemin mezunlarıydık İTÜ’den, Sezen Aksu şarkılarını söylerdi durmadan), Nejdet ( dost gibi dosttumdu benim), Furkan, Hikmet, Kemancı (eğlencelerimizin vazgeçilmez simasıydı, yüzünü hep gülerken anımsıyorum), Nesrin ( o da Silivriliydi hem de aynı sınıftaydık İTÜ’de), Mehmet, Timur, Muzaffer Bey ( ne çok tartışırdık), Fatih Bey, Bay Alkabes ( beni kızı gibi severdi)... ve daha niceleri...simaları aklımda ama isimlerini anımsayamadım şimdi... O zamanlar Profilo’da çalışanların çoğu İstanbul Teknik Üniversitesi mezunuydu... yani aynı havayı koklamıştık, aynı sıralardan geçmiştik, aynı yemekleri yemiş, aynı esprileri yapmıştık... Bu yüzden iş ortamını çabucak dostluk ortamına çevirmiştik... okula gider gibi giderdik işe...  Viyana’ya gelirken bana verdikleri veda partisini hala dün gibi anımsıyorum... Boğazda bir yerde yemek yemiş, eğlenmiştik... Bizim Kemancının şaka yollu, senden kurtulma partisi veriyoruz derken ki hüzünlü sesi hala kulaklarımda... gecenin sonunda birlikte ağladığımız da hala aklımda...

Hem ağlarım hem giderim misali işte... Her şey yolundaydı, keyfim yerindeydi... ama  beni uzaklara çeken bir şeyler vardı yine de... belki de yapmam gereken bir görevdi o... içimde öyle bir duygu var ki, sanki buraya Ceren ve Can doğsunlar diye gelmişim... Ve ben buradaki görevimi yerine getirdim sayıyorum kendimi artık... çocuklar büyüdüler, çok yakında kendi ayakları üzerinde durabilecekler... çok değil, bir kaç sene sonra... Ve ben yıllar önce terk ettiğim ülkeme geri döneceğim günleri iple çekiyorum artık... geri sayım başlamak üzere...

Burada da şahane dostlarım oldu... hepsini çok seviyorum... doğduğumuz yerlerden çok uzaklarda kurulan bu dostlukların da, yukarıda bahsettiğim okuldaşlık benzeri, insanları birbirine çeken, bağlayan bir özelliği var... Türkiye’de tatildeyken mesela, buradan birine rastlasam daha bir farklı seviniyorum nedense... aynı ortak kaderi paylaşmak bunun nedeni galiba... aynı özlemleri, aynı acıları çekmek, aynı dertlerle karşılaşmak, aynı muamelelere maruz kalmak... ortak sorunlar, ortak sevinçler... kimsemizin olmadığı bu diyarlarda birbirimizden başka yakınımızın olmadığını bilmek... acılarımızı, sevinçlerimizi paylaşmak, dertlerimize dermanı birbirimizde aramak... arkadaşlıktan öte olmak, birbirimizin annesi, babası, kardeşi olmak gibi bir şey bu...

Ve çok uzaklarda yaşayan bizlerin ortak bir isteği de, günün birinde doğduğumuz topraklara geri dönmek... abartısız hepimizin isteği de aynı neredeyse... ege veya akdenizde kırmızı pancurlu, bahçesinde hanımeli kokan bir ev... geçen hafta Can’a yaşamak istediğim yeri tarif etmiştim, bu yazımı okuyan bir sürü arkadaşım benzer özlemlerini yazdılar bana... Onlardan bir tanesini aynen aktarıyorum şimdi size:

‘’Sana bir ricam olacak: hani sen Can (oğlun) ile konuşurken yaşamak istediğin emsalsiz güzellikteki “o” yer var ya! İşte tam orada küçük bir baraka da bana ayarlayabilir misin? Lütfen bana ilkbahardan önce haber ver ki, tadilat işlerine başlayıp nisan ortalarında taşınabileyim. Senin bu iyiliğini unutmayacağımı bilmelisin!

Bizim derdimiz sadece oralarda yaşamak değil galiba... oralarda yalnız da olmayalım, beraber yaşayalım, buradaki dostlarla birlikte olalım, bir köy kuralım kendimize diyoruz... Çünkü Türkiye’den bu kadar uzak kalınca insan, sanki oradakilerle anlaşamayacak gibi geliyor, oralarda yalnız kalmamak için dostlarını da beraberinde yanında götürmek istiyor...

Dünyada tarif ettiğim gibi bir yer kaldi mi bilmiyorum ama tam öyle olmasa da ona yakın bir yer bulacağım kendime ve bütün sevgili dostlarımı da çağıracağım oraya... Hayal etmesi bile güzel... aynı kafadan insanlar toplansak... hepimizin küçük bahçeli, deniz kıyısında bir evi olsa... birbirimize komşu olsak... Bahçemizde salatalık, domates, biber yetiştirsek, akşamları da saz çalıp türküler söylesek... şahane muhabbetler etsek... Viyana’da geçen günleri ansak birlikte, bazen hüzünle gözlerimiz dolarak, bazen kahkahalarla gülerek... dostluktan başka hiç bir şeye ihtiyacımız olmasa...

Belma BALCI